โจวจื้อหวยกล่าวว่า “ผมอ่านหลักการพื้นฐานของโครงการนี้มารอบหนึ่งแล้ว แนวคิดในการออกแบบก็ดีมาก เลยอยากมาพบคนพัฒนา ได้ยินว่าบริษัทของพวกคุณก็มีส่วนร่วมพัฒนาด้วย ทำไมในแผ่นพับประชาสัมพันธ์ถึงไม่มีชื่อบริษัทล่ะ?”
เฉินอวิ๋นเซียวคิดในใจว่า แย่แล้ว อาจารย์รู้เข้าให้แล้ว
เขาโกหกว่า “เรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อนครับ เป็นความลับทางธุรกิจ ตอนนี้ยังเปิดเผยให้อาจารย์ทราบไม่ได้”
พอได้ยินว่าเป็นความลับทางธุรกิจ โจวจื้อหวยก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขากล่าวว่า “อ้อ งั้นผมขอดูหน่อยว่าคนพัฒนาเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ จริงสิ นี่ไม่ใช่สิทธิบัตรของซูจวินหรอกเหรอ? ทำไมไม่เห็นเธอเลย?”
เฉินอวิ๋นเซียวตอบว่า “ศิษย์น้องมีงานอย่างอื่นต้องทำครับ”
โจวจื้อหวยพูดไปพลางเดินเข้าไปข้างใน “ซูจวินเลือกเดินบนเส้นทางสายธุรกิจ ในฐานะศิษย์พี่ เธอต้องช่วยเธอให้มากหน่อย เธอตัวคนเดียว ไม่ได้ใช้ชีวิตง่าย ๆ เลย”
เฉินอวิ๋นเซียวรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ “ได้เลยครับ อาจารย์วางใจได้ ผมจะดูแลศิษย์น้องให้ดี”
โจวจื้อหวยไม่รู้ว่าไป๋ซูจวินกับจิ่งมู่หานเป็นสามีภรรยากัน
ที่นั่งของเขาอยู่ติดกับจิ่งมู่หานพอดี
ฉินเยว่ซินซึ่งเป็นตัวเอกของงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ปรากฏตัวโดยควงแขนจิ่งมู่หานมา เธอสวมชุดราตรีสั่งตัดสุดหรู ประดับด้วยเครื่องเพชรราคาแพงที่เปล่งประกายระยิบระยับ
เวินซีกระซิบบ่นกับเฉินอวิ๋นเซียวว่า “ทำอย่างกับงานหมั้นแน่ะ เด่นกันใหญ่เลยนะสองคนนั้น”
เฉินอวิ๋นเซียวว่า “เดิมทีก็มาที่นี่เพื่อฉาบทองอยู่แล้ว ข้างในไม่มีอะไร ก็เลยต้องพยายามแต่งเติมจากรูปลักษณ์ภายนอก”
เวินซีเบ้ปากอย่างดูแคลน “น่าอิจฉาจริง ๆ ที่เธอบำรุงหน้าหนาได้ขนาดนั้น”