ไป๋ซูจวินปฏิเสธข้อเรียกร้องสุดประหลาดของเขา แยกกันอยู่แล้วจะกลับไปทำไม? ถ้ากลับไป ความพยายามทั้งหมดที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าน่ะสิ
ไป๋ซูจวินพูดตรง ๆ ว่า “ฉันเกลียดพันแทงอี๋ แค่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้น ฉันก็นึกถึงเรื่องที่คุณกลั่นแกล้งฉันตลอดสามปีขึ้นมาแล้ว ถ้าคุณยังยืนกรานแบบนี้ ฉันจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต”
จากนั้นเธอก็ได้ยินจิ่งมู่หานตอบว่า “ได้ หวังว่าคุณจะรักษาคำพูด คืนนี้ฉันจะให้คนไปช่วยเก็บของ”
ไป๋ซูจวินอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “มะเร็งสมองของคุณกำเริบอีกแล้วหรือไง?”
ไม่อย่างนั้นเธอก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาทำแบบนี้ไปทำไม
แววตาของจิ่งมู่หานเย็นชาลง “สาปแช่งฉันเหรอ? อยากให้ฉันตายขนาดนั้นเลย?”
ไป๋ซูจวินสบตาเย็นชาของเขาตรง ๆ “แค่สงสัยเท่านั้น ฉันจะไม่กลับไปพันแทงอี๋อีก ที่นั่นเป็นบ้านของคุณ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน เปลี่ยนเงื่อนไขเถอะ”
จิ่งมู่หานยื่นมือมาขอโทรศัพท์จากเธอ ไป๋ซูจวินถามอย่างระแวดระวัง “คุณจะทำอะไร?”
“เพิ่มฉันกลับไป อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน” น้ำเสียงกดดันของจิ่งมู่หานทำให้ไป๋ซูจวินรู้สึกอึดอัดในอก
ระหว่างก้มหน้าจัดการโทรศัพท์ เขาพูดว่า “คุณไม่กลับบ้านก็ได้ แต่โครงการป๋อซื่อนี้ คุณห้ามลงชื่อ”
พอจิ่งมู่หานเอ่ยปาก ไป๋ซูจวินก็รู้เจตนาของเขาทันที เขากำลังปูทางให้ฉินเยว่ซินอีกแล้ว
ไป๋ซูจวินไม่สนใจชื่อเสียง เธอสนใจแค่เงินเท่านั้น
เธอตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด “ได้สิ จะให้ใส่ชื่อผู้หญิงของคุณคนเดียวก็ได้ แต่คุณต้องจ่ายให้ทีมเรา 20 ล้าน”
เงินรางวัลที่ซิงซูให้ทีมสำหรับโครงการนี้มี 5 ล้าน เรียกเพิ่มอีก 20 ล้านก็เท่ากับเพิ่มเงินรางวัลเป็นสี่เท่า ทีมก็แฮปปี้ บริษัทก็ประหยัดเงิน ส่วนจิ่งมู่หานก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ