เมื่อพอจะประเมินกำลังของตนเองได้คร่าว ๆ แล้ว ลู่ชิงเจียงก็หมดอารมณ์จะเล่นกับฉินเฉ่าอีกต่อไป
เขาทะยานตัวขึ้น ก่อนทิ้งร่างลงมาราวกับภูเขาลูกมหึมาถล่มทับฉินเฉ่าจนล้มคว่ำกับพื้น ฉินเฉ่าดิ้นรนสุดชีวิต แขนขาตะเกียกตะกายไม่หยุด ทว่าลู่ชิงเจียงกดเขาไว้แน่นกับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ฉินเฉ่านึกว่าลู่ชิงเจียงแค่อยากกดเขาไว้กับพื้นเพื่อเหยียดหยามสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าหมัดที่รัวลงมาราวห่าฝนจะต้อนรับเขาในชั่วพริบตาถัดมา
“ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!”
เงาหมัดวูบไหว หมัดแล้วหมัดเล่ากระแทกใส่ใบหน้า ฉินเฉ่าถูกซ้อมจนหายใจแทบไม่ออก ศีรษะอื้ออึง ดาวสีทองพร่างพรายตรงหน้า แม้แต่คำร้องขอชีวิตยังเอ่ยได้อย่างกระท่อนกระแท่น “ท่าน...ท่านผู้ดูแลลู่...ข้ายอมแล้ว! ข้าผิดไปแล้ว! ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!”
ลู่ชิงเจียงหยุดมือ ลุกขึ้นยืนหันหลังให้เขา แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ข้าไม่ได้ยิน”
ฉินเฉ่าคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าทั้งสองข้างบวมเป่งราวหัวหมู ริมฝีปากหนาราวกับไส้กรอกสองชิ้น เขาเงยหน้าขึ้น แววตาไร้ความหยิ่งผยองเช่นก่อนหน้า เหลือเพียงความหวาดกลัวเต็มเปี่ยม
“ท่านผู้ดูแลลู่ ข้ายอมแล้วจริง ๆ เป็นข้าที่ตาถั่วเอง”
ลู่ชิงเจียงหันกลับมา ตวาดเสียงกร้าว “พูดให้ดังกว่านี้! ข้าไม่ได้ยิน!”
ฉินเฉ่าสะดุ้งเฮือก คอแข็งเกร็ง แล้วเงยหน้าตะโกนก้องสุดเสียงขึ้นไปบนท้องฟ้า “ข้า ฉินเฉ่า ยอมแล้วจริง ๆ!”
เสียงสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาของยอดเขาอวี้ฉยง แม้แต่นกบนยอดเขาฝั่งตรงข้ามยังตกใจจนบินหนีกันเป็นฝูง