บทที่ 17 ขั้นฝึกปราณชั้นสาม
หลังกล่าวจบ เขาก็หันไปมองลู่ชิงเจียง พลางหัวเราะเบา ๆ “สหายน้อยไม่ต้องใส่ใจ ข้าคือจื่อแห่งตันหยาง ผู้คนเรียกข้าว่า ‘คนคลั่งโอสถ’ เอาอย่างนี้แล้วกัน อัจฉริยะเช่นเจ้าอยู่ที่ยอดเขาศิษย์รับใช้ก็เสียเปล่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เมื่อจัดการงานเรียบร้อยแล้ว ก็จงมาที่ห้องปรุงโอสถเพื่อช่วยข้าหลอมโอสถ อีกสองปีให้หลัง เมื่อเจ้าบรรลุขั้นหลอมปราณชั้นสี่ ข้าจะเขียนจดหมายให้เจ้าได้เข้าสู่สำนักชั้นนอกก่อนกำหนด ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะสืบทอดวิชาของข้าได้อย่างราบรื่น ฝีมือที่สั่งสมมาจะได้ไม่สูญเปล่า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่ชิงเจียงจึงเข้าใจ ที่แท้ชายชราผู้นี้คิดว่าเขาเป็นผู้สืบทอดไปเสียแล้ว
จื่อแห่งตันหยางมองลู่ชิงเจียง เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าสงบนิ่ง จึงถามว่า “อย่างไร เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”
ลู่ชิงเจียงเผยรอยยิ้ม ประสานมือคารวะ “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? ได้รับความเมตตาจากผู้อาวุโส ข้าย่อมยินดีอย่างยิ่ง”
“ไปเถอะ”
ลู่ชิงเจียงคารวะอีกครั้ง ก่อนประสานมือให้จื่อแห่งตันหยาง “เช่นนั้นผู้น้อยขอลา” กล่าวจบ เขาก็หันหลังออกจากห้องปรุงโอสถ มุ่งหน้ากลับที่พัก
เมื่อมองแผ่นหลังของลู่ชิงเจียงที่จากไป จื่อแห่งตันหยางก็ยากจะระงับความชื่นชอบในใจ
ไม่คาดคิดเลยว่าในวัยปูนนี้ เดิมทีเขานึกว่าวิชาของตนคงสูญสิ้นไปกับกาลเวลา แต่สวรรค์กลับส่งอัจฉริยะเช่นนี้มาให้
เมื่อลู่ชิงเจียงกลับถึงที่พักแห่งใหม่ ก็พบว่าไม่ใช่เรือนไม้ไผ่ที่ลมโกรกทุกทิศเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว หากเป็นเรือนเดี่ยวหลังเล็กที่สร้างด้วยอิฐเขียวและมุงกระเบื้องสีเทา