ลู่ชิงเจียงเห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วอดหัวเราะด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้ “เจ้าชื่ออะไร?”
“ฉินเฉ่า มีอะไร?”
ลู่ชิงเจียงเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย ประเมินระดับพลังคร่าว ๆ ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกว่าข้าหรือ?”
ฉินเฉ่ากวาดตามองลู่ชิงเจียงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ข้าน้อยอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสองเช่นเดียวกับท่านผู้ดูแล หากท่านผู้ดูแลอยากประลอง ข้าน้อยยินดีรับคำท้า”
ลู่ชิงเจียงเผยสีหน้าหยอกเย้า ก่อนยิ้มช้า ๆ “ได้สิ ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากชนะข้าได้ ตำแหน่งผู้ดูแลคนรับใช้แห่งยอดเขาอวี้ฉยงนี้ก็ยกให้เจ้า”
ฉินเฉ่าชะงัก แววสงสัยวูบผ่านดวงตา “จริงหรือ?”
“จริง!”
ลู่ชิงเจียงพยักหน้า จากนั้นหันกลับไปมองเหล่าคนรับใช้ที่อยู่ด้านหลัง แล้วกล่าวเสียงดัง “เงื่อนไขนี้ใช้กับพวกเจ้าทุกคนเช่นกัน! ในหมู่พวกเจ้า หากคิดว่ามีใครเอาชนะข้าได้ ก็ออกมา!”
สิ้นเสียง ด้านล่างก็พลันเกิดความโกลาหล เหล่าคนรับใช้กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด
ไม่นานนัก คนรับใช้อีกสามคนก็เดินออกมาจากฝูงชนมายืนข้างฉินเฉ่า หนึ่งคนอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสอง ส่วนอีกสองคนอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งระดับสูงสุด
ลู่ชิงเจียงกวาดตามอง ก่อนโบกมือส่ง ๆ ให้คนรับใช้รอบข้างถอยออกไป เปิดพื้นที่ตรงกลางให้โล่ง
หวังต้าโหย่วร้อนใจ รีบเข้ามาคว้าแขนเขาไว้แล้วกระซิบว่า “ศิษย์น้องลู่ เจ้าพอจะมั่นใจหรือไม่? สี่คนรุมเจ้าคนเดียว...”
ลู่ชิงเจียงตบมือเขาเบา ๆ “วางใจเถอะ ต้าโหย่ว ข้ามั่นใจอยู่แล้ว”