ภายใต้การโอบล้อมโจมตีของพยัคฆ์ขาว ศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอสูรวิญญาณล้มตายและบาดเจ็บสาหัส เลือดสดย้อมแผ่นศิลาสีครามบนลานกว้างจนแดงฉาน แม้หลี่ชิงเหอจะมีพลังบำเพ็ญสูงส่ง ทว่าพยัคฆ์ขาวมีจำนวนมาก ทั้งยังดุร้ายไม่หวั่นตาย นางต้องทั้งปราบพวกมันและคุ้มครองผู้คนเพียงลำพัง ไม่นานก็เริ่มรู้สึกว่าตนรับมือไม่ไหว
หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็หยิบป้ายคำสั่งออกจากอกเสื้อ แล้วท่องเคล็ดวิชาลงบนป้ายนั้น
ชั่วขณะถัดมา ระฆังอันทรงพลังพลันดังก้องเป็นระลอกมาจากยอดเขากลางของสำนักเซียนชิงฉือ “ตึง ตึง ตึง” เสียงระฆังลึกล้ำกังวานสะท้อนไปทั่วขุนเขา แม้แต่ชั้นเมฆบนฟ้ายังถูกแรงสั่นสะเทือนแยกกระจาย
ศิษย์สำนักเซียนชิงฉือจำนวนนับไม่ถ้วนเหินกระบี่ขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่ยอดเขาอสูรวิญญาณ แสงกระบี่สายแล้วสายเล่ากรีดผ่านขอบฟ้า ศิษย์สายใน ยอดฝีมือศิษย์สำนักนอก ผู้ดูแลยอดเขาต่าง ๆ... พากันยกขบวนออกมาทั้งหมด
ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของศิษย์จำนวนมาก พยัคฆ์ขาวถูกปราบและสยบทีละตัว เสียงคำรามดิ้นรนของพวกมันค่อย ๆ สงบลง
เมื่อมองยอดเขาพยัคฆ์ขาวที่พังยับเยินและเต็มไปด้วยความเสียหาย หลี่ชิงเหอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด
นางกำชับศิษย์สายในหลายคนสองสามคำ ก่อนเหินกระบี่ขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังท้องพระโรงของสำนักตามลำพัง
ศึกครั้งนี้ ศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอสูรวิญญาณล้มตายและบาดเจ็บไปกว่าครึ่ง ผู้รอดชีวิตมีไม่ถึง 100 คน
หลี่เฮ่อถูกพยัคฆ์ขาวกัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก ไป๋จ่านถังถูกทำลายพลังบำเพ็ญ ตันเถียนแตกสลาย นับแต่นี้กลายเป็นคนธรรมดา แม้แต่โจวจี้ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส แขนซ้ายถูกพยัคฆ์ขาวกระชากขาดอย่างโหดเหี้ยม เขารีบกลับไปรักษาตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ