แม้โจวจี้จะเร่งกางแสงวิญญาณป้องกันตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ก็ยังถูกพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ที่สุดตบกระเด็นออกไป ร่างทั้งร่างพลิกกลางอากาศสองตลบ ก่อนกระแทกพื้นอย่างแรงและกระอักโลหิตออกมาหลายคำ
เหล่าศิษย์รับใช้เห็นภาพนี้แล้วต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ต้องรู้ก่อนว่าปกติพยัคฆ์ขาวเหล่านี้มีอารมณ์อ่อนโยนที่สุด แทบไม่เคยมีกรณีที่พวกมันจะจู่โจมผู้บำเพ็ญก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญในสำนักเดียวกัน
ทว่าเหตุการณ์ที่ทำให้ผู้คนคาดไม่ถึงยิ่งกว่ากลับปรากฏขึ้น
พยัคฆ์ขาวเหล่านั้นต่างเบิกตาแดงก่ำ มุมปากห้อยน้ำลายเหนียวข้น แล้วค่อย ๆ หันมาจ้องทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ในม่านตาสีแดงฉานของพวกมัน ผู้บำเพ็ญทุกคนที่สวมอาภรณ์ควบคุมสัตว์อสูรล้วนกลายเป็นโจรพรรคมารที่บุกรุกสำนัก
ไป๋จ่านถังถอยหลังอย่างสั่นเทาสองก้าว เสียงสั่นเครือ “พยัคฆ์ขาวพวกนี้...เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ พยัคฆ์ขาวก็พุ่งเข้าจู่โจมเหล่าผู้บำเพ็ญที่สวมอาภรณ์ควบคุมสัตว์อสูรซึ่งอยู่รอบตัวอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เลือกหน้า เสียงกรีดร้องดังระงมไปชั่วขณะ
ลู่ชิงเจียงที่อยู่ไกลออกไปมองภาพอันบ้าคลั่งนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพึมพำในใจ “เจ้าตัวน้อยทั้งหลาย จงคลุ้มคลั่งให้ถึงที่สุดเถิด”
หลี่ชิงเหอเห็นท่าไม่ดี จึงเหินขึ้นสู่ท้องฟ้าตั้งแต่เนิ่น ๆ นางเร่งเร้าฐานเซียน “เหมันต์โปรย” รอบกายควบแน่นเป็นกระบี่น้ำแข็งขนาดเล็กหลายเล่ม นางสะบัดมือเรียว กระบี่เล็กนับไม่ถ้วนร่วงลงล้อมรอบพยัคฆ์ขาวตัวหนึ่ง เสียงดังติ๊ง ๆ ๆ ก่อนปักลงเป็นวง ไอเย็นเสียดกระดูกจำกัดการเคลื่อนไหวของพยัคฆ์ขาวตัวนั้นในชั่วพริบตา