หลังออกจากตำหนักใหญ่ของสำนัก หลี่ชิงเหอก็ถอนหายใจยาว สีหน้าตึงเครียดจึงคลายลงในที่สุด ที่แท้นี่คืออำนาจของผู้บำเพ็ญตำหนักม่วงหรือ? นางยกมือขึ้นประสานเป็นเคล็ดกระบี่ กระบี่ชิงเฟิงใต้เท้าส่งเสียงครางกังวาน ก่อนพานางเหินไปยังสวนโอสถ
เมื่อเหินอยู่บนฟากฟ้า เบื้องหน้าปรากฏนาขั้นบันไดกว้างใหญ่ ทอดลดหลั่นสลับซับซ้อนลงไปตามไหล่เขา ทุกชั้นปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้เต็มผืน ใบไม้เปล่งประกายระยิบระยับดุจแสงอัญมณี เมื่อลมโชยผ่าน กลิ่นหอมขมอ่อน ๆ ของสมุนไพรก็ลอยแตะปลายจมูก
ข้างคันนาในสวนโอสถมีคนผู้หนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ ผมรวบลวก ๆ ด้วยปิ่นไม้ กำลังใช้พลั่วเล็กพรวนดินรอบสมุนไพรวิญญาณ
เมื่อหลี่ชิงเหอเห็นสตรีผู้นั้น นางก็หักหัวกระบี่แล้วเหินตรงไปยังสวนโอสถ ก่อนลงจอดข้างแปลงสมุนไพรอย่างมั่นคง จากนั้นก็ค้อมกายคารวะสตรีที่กำลังพรวนดินอยู่ในสวน “ชิงเหอคารวะอาจารย์อาหญิงฉินหว่าน”
สตรีผู้นั้นไม่ได้หันกลับมา เพียงก้มหน้าจัดการสมุนไพรในมือของตนต่อไป ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงเรียบ “จัดการธุระเรียบร้อยหมดแล้วหรือ?”
“เรียนอาจารย์อาหญิง จัดการเรียบร้อยหมดแล้วเจ้าค่ะ”
ฉินหว่านยืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นบนมือ เผยใบหน้าเกลี้ยงเกลาและสงบนิ่ง “เขาแสดงออกเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่ชิงเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามจริง “ยังมีนิสัยเยาว์วัย แต่เฉลียวฉลาดรอบด้าน และมีจิตใจลึกล้ำยากหยั่งถึงเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินคำตอบ ฉินหว่านชะงักมือ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “นานทีจะได้ยินเจ้าประเมินใครสูงถึงเพียงนี้”