ลู่ชิงเจียงลุกขึ้นยืน รับรู้ถึงพลังที่แผ่ซ่านมาจากภายในร่าง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ขั้นหลอมปราณระดับสาม ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว
แต่การทะลวงขั้นคราวนี้ ใช้ยาบำรุงปราณไปทั้งสิ้น 23 เม็ด เหลืออยู่เพียง 3 เม็ดเท่านั้น ส่วนศิลาวิญญาณที่กวาดรวบรวมมาก่อนหน้านี้ก็หมดไปกับการฝึกตนรอบนี้ แม้ปราณหมุนวนทั้งสามสายภายในตันเถียนจะมั่นคงขึ้นแล้ว ทว่าถุงเงินกลับว่างเปล่ายิ่งกว่าใบหน้าเสียอีก
แววตาของลู่ชิงเจียงลึกล้ำขึ้น เขาพึมพำว่า “ยังต้องสะสมศิลาวิญญาณให้มากกว่านี้”
เขาหยิบขวดหยกออกมา ใส่ยาบำรุงปราณที่เหลือทั้ง 3 เม็ดลงไป แล้วเก็บไว้กับตัว อาศัยความมืดยามราตรีลอบออกจากยอดเขาอวี้ฉยง มุ่งหน้าลงเขาไป
หลังเดินทางมาครึ่งชั่วยาม ลู่ชิงเจียงก็มาถึงตลาดผู้บำเพ็ญแห่งหนึ่ง แม้จะล่วงเข้ายามดึกแล้ว แต่ทั่วทั้งตลาดยังสว่างไสว เสียงเรียกลูกค้า เสียงต่อรองราคา และเสียงทะเลาะเบาะแว้งที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวผสมปนเปกันไปทั่ว ทางเข้าออกของตลาดมีแผ่นศิลาจารึกตั้งอยู่ บนนั้นสลักอักษรสามคำว่า “ตลาดชิงเหอ” ข้าง ๆ มีผู้บำเพ็ญหลายคนสวมเสื้อสั้นแบบเดียวกันยืนอยู่ คงเป็นยามของตลาดแห่งนี้
ลู่ชิงเจียงยืนอยู่หน้าทางเข้าตลาด ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่จากถุงเก็บของมาคลุมร่าง เขาเดินพลังตามเคล็ดซ่อนลมหายใจ กดขั้นบำเพ็ญไว้ที่ขั้นหลอมปราณระดับหนึ่ง
สถานที่ที่ผู้คนปะปนกันวุ่นวายเช่นนี้ เขาย่อมต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เขาดึงหมวกคลุมขึ้นปิดศีรษะ ก้มหน้าก้มตา แล้วก้าวเข้าสู่ตลาดผู้บำเพ็ญ