เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับ ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวว่า “เถ้าแก่ ข้าไปก่อน หากวันหน้ามีของดี ข้าจะนึกถึงท่านอีก”
“เอ๊ะ...” เถ้าแก่เพิ่งคิดจะรั้งไว้ ลู่ชิงเจียงกลับไม่หยุดแม้แต่น้อย ก่อนอีกฝ่ายจะทันได้ตอบสนอง เขาก็ออกจากร้านไปแล้ว หายลับไปท่ามกลางฝูงชนในตลาดผู้บำเพ็ญ
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาเถ้าแก่ สีหน้าพลันมืดครึ้ม เขากวักมือไปทางห้องด้านหลัง ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้น 2 สองคนจึงเดินออกมา เถ้าแก่โอบไหล่คนหนึ่งไว้แล้วลดเสียงลง “รีบตามไป เอาของกลับมาให้ข้า แล้วถามให้รู้ว่ายาบำรุงปราณชั้นยอดของเขาได้มาจากที่ใด”
ผู้บำเพ็ญคนนั้นลังเลเล็กน้อย “เถ้าแก่ หากเขาเป็น...”
ยังไม่ทันพูดจบ เถ้าแก่ก็ตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง “บัดซบเอ๊ย เจ้ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ! ข้าใช้กระจกส่องวิญญาณตรวจสอบแล้ว คนผู้นั้นไม่ใช่ศิษย์สำนักเซียนชิงฉือแน่นอน ยังไม่รีบไปอีก!”
กล่าวจบ เขายังเตะอีกฝ่ายซ้ำ ทั้งสองไม่กล้ารอช้า รีบไล่ตามออกจากร้านไป
โลกบำเพ็ญระดับล่างก็เป็นเช่นนี้ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้งฝอย ผู้บำเพ็ญที่สร้างฐานได้ มีผู้ใดไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้บ้าง?
ลู่ชิงเจียงออกจากหอเป่าตัน แต่ไม่ได้รีบจากตลาดผู้บำเพ็ญ หากแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน เดินวนชมตลาดอยู่หลายรอบ
เขาใช้ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 5 ก้อน ซื้อคัมภีร์วิชาที่เหลือเพียง 2 หน้า กับกระบี่ยาวสีเขียวที่ผุพังจนแทบใช้การไม่ได้ จากผู้บำเพ็ญอิสระที่ตั้งแผงขายของ