ลู่ชิงเจียงจ้องยารวมปราณในมือ เงียบงันอยู่นาน
ในที่สุดปริศนาบางอย่างบนตัวเขาก็พอจะอธิบายได้แล้ว
“เช่นนั้น ตอนที่ข้าอยู่ในแอ่งน้ำคราวนั้น กระถางแตก ๆ ใบนี้คงเป็นผู้เติมเต็มรากวิญญาณให้ข้า ส่วนฉินหว่านที่ปรากฏตัวริมแอ่งน้ำก็ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ดูท่าเหตุผลที่นางจัดให้ข้ามาอยู่ยอดเขาศิษย์รับใช้แห่งนี้ คงมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง”
ยาบำรุงปราณนั้นเขาเคยเห็นมานับไม่ถ้วน ก่อนหน้านี้ตอนอยู่สายนอกของสำนักเซียนชิงอวิ๋น ศิษย์จะได้รับแจกปีละสองขวด ต่างทะนุถนอมกันราวกับของล้ำค่า แต่ยารวมปราณเล่า? ต่อให้เป็นศิษย์สายในของสำนักเซียนชิงอวิ๋นก็ใช่ว่าจะยอมใช้กันง่าย ๆ ในการซื้อขายลับ ๆ ระหว่างศิษย์สายนอก ยารวมปราณหนึ่งเม็ดอย่างน้อยก็ขายได้ถึงยี่สิบก้อนหินวิญญาณขั้นต่ำ
ลู่ชิงเจียงมองกระถางใบนั้นด้วยแววตาหนักอึ้ง ตัวกระถางเป็นสีทองแดงขึ้นสนิมเขรอะ หูหิ้วหายไปสองข้าง รอยร้าวจากปากกระถางลามลงไปถึงท้องกระถาง ดูราวกับพร้อมจะแตกเป็นเสี่ยงได้ทุกเมื่อ
แต่ของพัง ๆ ใบนี้กลับเปลี่ยน《เคล็ดหลอมปราณห้าธาตุ》ให้กลายเป็น《เคล็ดรวมปราณห้าธาตุ》 ทั้งยังเปลี่ยนยาบำรุงปราณให้กลายเป็นยารวมปราณได้
เขายื่นมือยกกระถางขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด บนผนังด้านในมีอักขระขยุกขยิกสลักอยู่ ลายเส้นประหลาด ดูคล้ายยันต์ก็ไม่ปานอักษรโบราณที่สูญหายไปแล้ว เรียงแน่นขนัดวนรอบท้องกระถาง ลู่ชิงเจียงเพ่งดูอยู่นาน แต่กลับอ่านไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว
ของดี
แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่าของวิเศษระดับนี้ หากอยู่บนยอดเขาศิษย์รับใช้ก็ไม่ต่างจากเป้าล่อให้คนเข้ามาแย่งชิง หากผู้ดูแลคนใดเห็นเข้า การฆ่าชิงสมบัติยังถือว่าเบา ถึงขั้นวิญญาณแตกดับก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องเช่นนี้เขาได้ยินมามากในโลกบำเพ็ญ ผู้ครอบครองหยกงามย่อมเป็นภัย ผู้ที่ตายเร็วที่สุดมักเป็นคนไร้พลังแต่กลับพกของวิเศษติดตัว ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้บำเพ็ญหญิงขั้นสูงคนหนึ่งคิดไม่ซื่อต่อเขา
“ต้องหาที่ปลอดภัยซ่อนมันไว้...”
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา กระถางใบใหญ่ก็พลันสั่นสะเทือน
แสงสีเขียวลอดออกมาจากรอยร้าวบนตัวกระถาง สว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนลู่ชิงเจียงตาพร่า ยังไม่ทันได้ตอบสนอง กระถางก็หดเล็กลงเป็นลำแสงสีเขียวพร้อมเสียง “ฟิ้ว” พุ่งตรงเข้าชนหว่างคิ้วของเขา!
ลู่ชิงเจียงรู้สึกเย็นวาบที่หน้าผาก คล้ายถูกหยดน้ำเย็นแตะลงมา เขายกมือขึ้นคลำหว่างคิ้วโดยไม่รู้ตัว ผิวเรียบเกลี้ยง ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย
ทว่าในทะเลจิตกลับมีพื้นที่ว่างเปล่าเพิ่มขึ้นมา กระถางทองแดงใบนั้นลอยนิ่งอยู่ตรงกลางทะเลจิต แสงสีเขียวกะพริบวูบวาบ
“...ก็ได้” ลู่ชิงเจียงลดมือลง พลางผ่อนลมหายใจยาว
ใต้หล้านี้ยังมีที่ใดปลอดภัยกว่าทะเลจิตของตนเองอีกหรือ? เว้นแต่จะมีคนผ่ากะโหลกเขาออกมา มิฉะนั้นใครก็เอากระถางไปไม่ได้
ซ่อนกระถางใบใหญ่เรียบร้อยแล้ว ลู่ชิงเจียงตบต้นขา ก่อนนั่งลงบนเตียงและกาง《เคล็ดรวมปราณห้าธาตุ》ไว้บนตัก
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองดูสักตั้ง
เขาหยิบยารวมปราณสองเม็ดขึ้นมา เงยหน้ากลืนลงไปในคราวเดียว ยาเข้าปากก็ละลายทันที กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลวูบลงสู่ตันเถียน ลู่ชิงเจียงหลับตา โคจรพลังตามวิธีในเคล็ดวิชา
“เมื่อฟ้าดินเริ่มก่อกำเนิด ย่อมมีลมหายใจ หนึ่งเข้า หนึ่งออก ระหว่างนั้นคือปราณวิญญาณ...”
เมื่อท่องเคล็ดวิชาถึงรอบที่สาม สายลมก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นรอบกาย
สายลมจากทุกทิศทางหลั่งไหลมารวมกัน หมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จน《เคล็ดรวมปราณห้าธาตุ》บนตักพลิกหน้ากระดาษดังพรึ่บพรั่บ ลู่ชิงเจียงรวบรวมสมาธิสัมผัส แล้วพบว่าในสายลมนั้นมีไอพลังห้าชนิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ไม่นานนัก สายลมก็เริ่มปรากฏสีสัน
วังวนปราณห้าสีหมุนวนขึ้นจากฝ่าเท้า โอบล้อมร่างท่อนบนของเขา หมุนเร็วขึ้นและหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ปราณวิญญาณทั้งห้าสายหลอมรวมเป็นหนึ่ง ไหลไปตามเส้นลมปราณลงสู่ตันเถียน ภาพที่ปรากฏแตกต่างจากตอนที่เขาบำเพ็ญอยู่ในสำนักเซียนชิงอวิ๋นราวกับเป็นคนละโลก
เดิมทีวังวนปราณในตันเถียนมีขนาดเพียงฝ่ามือ เมื่อถูกปราณวิญญาณห้าสีโถมเข้าใส่ก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จนมีขนาดเท่าถังน้ำจึงค่อย ๆ ทรงตัว ลู่ชิงเจียงรู้สึกสบายไปทั่วทั้งร่าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง วังวนปราณห้าสีก็สลายไปจนหมด ลู่ชิงเจียงลืมตาขึ้น ใบหน้าเผยความยินดี
ขั้นหลอมปราณชั้นสอง
เพียงชั่วข้ามคืนก็ทะลวงถึงชั้นสอง ความเร็วเช่นนี้ต่างอะไรกับการนั่งจรวดกัน?
เขาลูบหว่างคิ้ว กระถางใบใหญ่ในทะเลจิตลอยนิ่งอย่างสงบ แสงสีเขียวอ่อนโยน
เขาไม่ได้นอนทั้งคืน ฟ้าเพิ่งสาง ยอดเขาศิษย์รับใช้ก็ลั่นระฆังเรียกแล้ว ลู่ชิงเจียงผลักประตูออกไป เหล่าศิษย์รับใช้ยืนเรียงกันเป็นสองแถวอยู่หน้าห้อง หวังต้าโหย่วเดินหาวออกมาจากห้องข้าง ๆ พอเหลือบเห็นลู่ชิงเจียงก็กลืนหาวที่ยังค้างอยู่ลงคอไปทั้งอย่างนั้น
“เจ้า...ถึงขั้นหลอมปราณชั้นสองแล้วหรือ?”
ลู่ชิงเจียงเกาหัวอย่างกระดากใจ “แค่โชคดีเท่านั้น โชคดีจริง ๆ”
หวังต้าโหย่วอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “โชคดีของเจ้านี่...ช่างโชคดีเสียจริง” แต่เขาก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในโลกบำเพ็ญ บางคนติดอยู่ในขั้นหนึ่งนานนับสิบปี ขณะที่บางคนตื่นจากการนอนหลับก็ทะลวงขั้นได้ ล้วนเป็นชะตาฟ้าลิขิต ซักไซ้ไปก็มีแต่จะทำให้คนรำคาญ
เหล่าศิษย์รับใช้เข้าแถวเรียบร้อย ผู้บำเพ็ญชุดขาวคนหนึ่งเหน็บกระบี่ไว้ที่เอวเดินเข้ามา เขากวาดตามองเหล่าศิษย์รับใช้เบื้องล่างอย่างเฉยชา
“มากันครบแล้วหรือ? ดี ทำตามธรรมเนียมเดิม”
สิ้นเสียง เหล่าศิษย์รับใช้ก็ทยอยเดินออกมาทีละคน วางสิ่งของลงบนโต๊ะหินตรงหน้าไป๋จ่านถัง บ้างวางยา บ้างวางหินวิญญาณ และยังมีศิษย์รับใช้คนหนึ่งล้วงเอาวัตถุดิบหลอมอาวุธที่ดูไม่ออกว่าอยู่ระดับใดออกมาอย่างมือสั่น
ไป๋จ่านถังรับของพลางจดบัญชี ปากก็ยังพร่ำไม่หยุด “พวกเจ้าอย่าเห็นสินบนเล็กน้อยนี้เป็นเรื่องไร้สาระ ยอดเขาศิษย์รับใช้มีคนมาก เรื่องก็วุ่นวาย หากพวกเจ้าคนใดทำผิดแล้วถูกโถงบังคับใช้กฎจับตัวไป ถึงตอนนั้นจะหวังพึ่งใครช่วยพวกเจ้าเล่า? ก็ต้องให้ข้าไปพูดกับเบื้องบนไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าก็รู้ว่าหน้าข้าในโถงบังคับใช้กฎมีค่าแค่ไหน แต่เพื่อช่วยพวกเจ้า ข้าก็ต้องส่งของกำนัลให้ผู้ใหญ่เบื้องบนบ้าง พวกเขาจะช่วยเปล่า ๆ ไปเพื่ออะไร?”
เหล่าศิษย์รับใช้ด้านล่างพากันยิ้มประจบ “ศิษย์พี่ไป๋พูดมีเหตุผล ศิษย์พี่ไป๋ช่างมีน้ำใจ”
ลู่ชิงเจียงที่ยืนอยู่ด้านหลังมองด้วยสีหน้างุนงง เขาใช้ศอกสะกิดหวังต้าโหย่ว “นี่กำลังทำอะไรกัน?”
หวังต้าโหย่วหัวเราะหึ ๆ ก่อนลดเสียงลง “พูดให้ชัดก็คือสินบน ศิษย์พี่ไป๋จัดงานตามของกำนัลที่เจ้ามอบให้ ถ้าให้ดี ก็จะจัดงานเบา ๆ แถมได้ผลประโยชน์งาม ๆ แต่ถ้าให้น้อย ก็ต้องไปตักน้ำวิญญาณ ขนแร่ หรือขุดส้วม งานไหนลำบากเหน็ดเหนื่อยก็โยนให้เจ้าทำ เห็นคนที่เอาวัตถุดิบหลอมอาวุธออกมาหรือไม่? เดือนก่อนเขาล่วงเกินศิษย์พี่ไป๋ เดือนนี้ก็ถูกส่งไปแบกหินในเหมือง กลับมาทีเอวแทบยืดไม่ขึ้น”
ลู่ชิงเจียงเบ้ปากอย่างดูแคลน เป็นอย่างที่คิด ผู้ดูแลยอดเขาศิษย์รับใช้ของสำนักใหญ่ล้วนถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกัน ผู้ดูแลศิษย์รับใช้ของสำนักชิงอวิ๋นก็มีสีหน้าเช่นนี้เหมือนกัน ตีราคาไว้ชัดเจน ไม่เอาเปรียบใคร
“แล้วที่เขาบอกว่าจะช่วยจัดการเรื่องให้พวกเรา ก็เป็นเรื่องโกหกหรือ?”
หวังต้าโหย่วถอนหายใจ “เรื่องนั้นเป็นความจริง เพียงแต่ใครในยอดเขาศิษย์รับใช้จะไม่รู้ว่าไป๋ผู้ดูแลในโถงบังคับใช้กฎเป็นอาสองแท้ ๆ ของเขา? จะจัดการเรื่องให้ใคร จำเป็นต้องส่งของกำนัลเสียที่ไหน? พูดให้ชัดก็คือหาข้ออ้างสารพัดมารีดไถ แต่พวกเจ้าก็ไม่อาจไม่ให้ได้ เจ้าว่าน่าโมโหหรือไม่?”
“...” ลู่ชิงเจียงไม่ได้พูดอะไร
หวังต้าโหย่วส่ายหน้าอยู่คนเดียว “เฮ้อ คนเราเกิดมาต่างชะตากันจริง ๆ ชาตินี้ข้าคงมีชะตาเป็นได้แค่ศิษย์รับใช้แล้ว”
ลู่ชิงเจียงหัวเราะเย็นชาในใจ
“ชะตาฟ้าบ้าบออะไรกัน”
เขาข้ามภพมายังโลกนี้ได้สิบแปดปี สุดท้ายกลับต้องพบจุดจบด้วยการถูกควักรากวิญญาณ สวรรค์เคยเมตตาเขาบ้างหรือ? พลังเท่านั้นที่เป็นของจริง ชะตาฟ้าลิขิตอะไรกัน หรือที่ว่าชะตากำหนดไว้แล้ว ล้วนเป็นคำพูดเหลวไหล คราวนี้เขาจะฝืนลิขิตฟ้า แย่งชิงหนทางรอดมาให้ตนเอง!
ไม่นานแถวก็เลื่อนมาถึงตรงหน้าลู่ชิงเจียง
ไป๋จ่านถังก้มมองตำแหน่งว่างบนโต๊ะหิน ก่อนเงยหน้าขึ้นมองลู่ชิงเจียง รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าจางลงไปหลายส่วน “เด็กใหม่ คนอื่นส่งของกันหมดแล้ว เหตุใดเจ้าไม่ส่ง?”
ลู่ชิงเจียงมองเขา เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่มี จะให้ส่งอะไร?”