ไป๋จ่านถังมองสีหน้าสงบนิ่งไม่ยอมก้มหัวของลู่ชิงเจียงแล้วรู้สึกเพียงว่าเพลิงโทสะไร้ที่มาสุมอยู่ในอก มือทั้งสองที่ไพล่หลังพลันกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาลุกพรวดขึ้นยืน มองลู่ชิงเจียงจากที่สูงด้วยแววตาอำมหิต
เหล่าศิษย์รับใช้ที่อยู่เบื้องล่างเห็นเช่นนั้น ต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พากันลุ้นระทึกแทนลู่ชิงเจียงอยู่ในใจ
ต้องรู้ว่า นับแต่ศิษย์พี่ไป๋เข้าควบคุมยอดเขาศิษย์รับใช้ ก็ยังไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาต่อหน้าผู้คน พวกหัวแข็งก่อนหน้านี้ไม่ถูกส่งไปขุดเหมืองจนเอวแทบหัก ก็ถูกหอวินัยหาเรื่องซ้อมจนปางตาย
บัดนี้ลู่ชิงเจียงไม่เพียงก้าวออกมา ยังกล้าปะทะกับเขาต่อหน้าทุกคนอีกด้วย ผู้คนต่างคิดว่าเจ้าหนุ่มนี่คงได้ถลกหนังเป็นแน่
ถึงขั้นมีบางคนเริ่มไว้อาลัยให้ลู่ชิงเจียงอยู่ในใจแล้ว
ใครจะคิดว่าไป๋จ่านถังจ้องลู่ชิงเจียงเขม็งอยู่เนิ่นนาน ก่อนกัดฟันพูดว่า “เจ้าหนุ่ม กล้าหาญไม่เบา เช่นนั้นก็ไปยอดเขาอสูรวิญญาณ ไปดูแลอสูรวิญญาณพวกนั้นเสีย!”
สิ้นคำ เหล่าศิษย์เบื้องล่างต่างตาค้าง ผู้คนพลันส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“อะไรนะ? ไปยอดเขาอสูรวิญญาณหรือ?”
“นั่นมันงานสบายชัด ๆ! เป็นงานที่มีผลประโยชน์มากที่สุดเลยนะ!”
“นั่นสิ สำนักไม่เคยตระหนี่กับอสูรวิญญาณพวกนั้น อาหารวิญญาณถูกแจกจ่ายราวกับไม่ต้องใช้เงิน หากเอาออกไปขายต่อ แค่แบ่งขายนิดหน่อยก็พอให้พวกเรากินได้ครึ่งปีแล้ว...”
เหล่าศิษย์รับใช้ถกเถียงกันไม่หยุด สายตาที่มองลู่ชิงเจียงค่อย ๆ เปลี่ยนจากเห็นใจเป็นอิจฉาอย่างไม่ปิดบัง
ลู่ชิงเจียงกลับไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย เขายังเห็นว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลด้วยซ้ำ
ตนถูกท่านอาฉินจัดให้มายังยอดเขาศิษย์รับใช้ด้วยตัวเอง เรื่องนี้ไป๋จ่านถังคงสืบจนกระจ่างแล้ว เมื่อยังจับภูมิหลังของตนไม่ได้ ไม่รู้ว่าตนมีความสัมพันธ์เช่นไรกับท่านอาฉิน ไป๋จ่านถังย่อมมองท่านอาฉินเป็นที่พึ่งใหญ่ที่สุดของตน ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขายังฉลาดอยู่บ้าง ย่อมไม่กล้าล่วงเกินตนอย่างเปิดเผย ดังนั้นความเสียเปรียบครั้งนี้ ตนจำต้องกล้ำกลืนลงไป
ลู่ชิงเจียงมีสีหน้าเป็นปกติ ยื่นมือรับป้ายคำสั่งยอดเขาอสูรวิญญาณจากไป๋จ่านถัง
ชั่วขณะที่ส่งมอบ เขากลับสบเข้ากับสายตาเคียดแค้นของไป๋จ่านถัง
“ศิษย์น้องลู่ วันเวลายังอีกยาวไกล” ไป๋จ่านถังกดเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบ
“ข้าพร้อมรับคำท้าได้ทุกเมื่อ” ลู่ชิงเจียงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับอย่างสงบนิ่ง
เขากำป้ายคำสั่งไว้ ก่อนหันหลังแหวกฝูงชน มุ่งหน้าไปยังยอดเขาอสูรวิญญาณ
ไป๋จ่านถังมองแผ่นหลังของลู่ชิงเจียงที่จากไปอย่างผึ่งผาย ดวงตาราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ในเวลาเดียวกัน ศิษย์รับใช้ที่ต่อแถวอยู่หลังลู่ชิงเจียงก็เริ่มคิดคำนวณ เขารีบก้าวไปข้างหน้า ล้วงหยิบศิลาสมุทรเพลิงชั้นยอดสีแดงชาดทั้งก้อนที่แผ่ไออุ่นออกมาจากอกเสื้อ แล้วประคองด้วยสองมือวางลงบนโต๊ะหินตรงหน้า จากนั้นก็วิ่งไปยืนด้านหลังไป๋จ่านถัง ก้มตัวถูมือ สีหน้าเผยรอยยิ้มประจบสอพลออย่างยิ่ง
“ศิษย์พี่ไป๋ โปรดระงับโทสะก่อน นี่คือศิลาสมุทรเพลิงชั้นยอดที่ข้าน้อยขุดได้อย่างยากลำบากจากเหมืองเพลิงวิญญาณเมื่อสองวันก่อน มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกบำเพ็ญรากวิญญาณอัคคี ท่านเห็นว่า...ข้าน้อยจะไปยอดเขาอสูรวิญญาณด้วยได้หรือไม่?”
ไป๋จ่านถังมีโทสะอัดแน่นอยู่เต็มอกและไร้ที่ระบายอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้นก็หันขวับ มองเขาจากเบื้องบน
“โอ้? เจ้าเองก็อยากไปยอดเขาอสูรวิญญาณหรือ?” เปลือกตาของไป๋จ่านถังกระตุก น้ำเสียงเย็นชา
ศิษย์รับใช้ผู้นั้นคิดว่ามีหวัง จึงรีบพยักหน้า แววตาเปี่ยมความคาดหวัง “ใช่ขอรับ ใช่แล้ว! ขอศิษย์พี่ไป๋โปรดเมตตา...”
“เพียะ!”
เสียงตบหน้าดังกังวานใสสะท้อนทั่วลาน
ศิษย์รับใช้ผู้นั้นถูกตบจนร่างลอยละลิ่วออกไป กระแทกพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งพร้อมฟันหน้าสองซี่
“เจ้าเป็นตัวอะไร?!” ไป๋จ่านถังชี้หน้าเขา น้ำลายกระเด็นพลางตวาดลั่น “แม้แต่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามายังกล้าท้าทายข้า เจ้าศิษย์รับใช้ขุดเหมืองชั้นต่ำ ยังกล้าคิดจะไปยอดเขาอสูรวิญญาณอีกหรือ?!”
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงศิษย์รับใช้ผู้นั้นกุมหน้า ครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น
ครึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุดลู่ชิงเจียงก็มาถึงยอดเขาอสูรวิญญาณ
เมื่อทอดสายตามองออกไป ยอดเขานับสิบลูกเชื่อมต่อกันอย่างต่อเนื่อง แลดูยิ่งใหญ่ตระการตา
กระเรียนเซียนโบยบินทั่วท้องฟ้า เสียงร้องกังวานใสสะท้อนอยู่ระหว่างหุบเขา บางยอดเขากลับก่อตัวขึ้นจากมวลน้ำวิญญาณมหึมา คลื่นน้ำไหลวน เผยให้เห็นอสูรวิญญาณธาตุน้ำล้ำค่าหลากชนิดแหวกว่ายอยู่ภายในราง ๆ
บนยอดเขาบางแห่งมีพฤกษาและดอกไม้วิเศษขึ้นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ทั้งยังเลี้ยงอสูรวิญญาณบกนานาชนิดไว้ ศิษย์รับใช้ในชุดอาภรณ์วิญญาณกระจายอยู่ทั่วภูเขา บ้างกำลังป้อนอาหารอสูรวิญญาณ บ้างกำลังออกแรงตักมูลอสูร บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา
ลู่ชิงเจียงเพิ่งก้าวถึงประตูเขา ก็มีชายวัยยี่สิบถึงสามสิบปีคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ ชายผู้นี้หน้าตาธรรมดา ระดับบำเพ็ญเพียงขั้นหลอมปราณชั้นสอง
“เจ้าเป็นศิษย์รับใช้คนใหม่ของยอดเขาอสูรวิญญาณสินะ?” ชายผู้นั้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าแนะนำตัวก่อน ข้าชื่อหลี่เฮ่อ เป็นผู้ดูแลศิษย์รับใช้ของยอดเขาอสูรวิญญาณแห่งนี้”
ลู่ชิงเจียงประสานมือคารวะทันที “คารวะศิษย์พี่หลี่”
หลี่เฮ่อพยักหน้า “ตามข้ามา”
เขาพาลู่ชิงเจียงไปยังห้องด้านข้าง หยิบอาภรณ์วิญญาณสีเขียวชุดหนึ่งออกจากตู้แล้วยื่นให้ “รับไป ที่ต่าง ๆ บนยอดเขาอสูรวิญญาณมีค่ายกลของสำนักกั้นไว้ หากไม่สวมอาภรณ์ชุดนี้ เจ้าจะเข้าไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น บนอาภรณ์ยังมีข้อห้ามพิเศษของสำนักอยู่ มีเพียงเมื่อสวมมันเท่านั้น อสูรวิญญาณจึงจะไม่เข้าใจผิดว่าเจ้าเป็นผู้บุกรุกแล้วโจมตีเอา หากไม่สวม ตอนให้อาหารเดี๋ยวถูกอสูรวิญญาณกลืนลงท้อง ก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่เตือน”
ลู่ชิงเจียงตั้งใจฟัง รับอาภรณ์วิญญาณมาด้วยสองมือ ก่อนก้มตัวประสานมือ “ขอบคุณศิษย์พี่หลี่ที่ชี้แนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” หลี่เฮ่อโบกมือ ก่อนหยิบแผ่นหยกออกมาม้วนหนึ่ง “ยอดเขาอสูรวิญญาณมีทั้งหมด 18 ยอด เจ้าอยากไปประจำยอดไหน?”
ลู่ชิงเจียงเพิ่งมาถึง ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม “สุดแล้วแต่ศิษย์พี่จัดการขอรับ”
“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปยอดเขาพยัคฆ์ขาว” หลี่เฮ่อพยักหน้า ยกมือบันทึกข้อมูลลงบนแผ่นหยก: ยอดเขาพยัคฆ์ขาว, ลู่ชิงเจียง
ลู่ชิงเจียงกล่าวขอบคุณ ก่อนสวมอาภรณ์วิญญาณแล้วมุ่งหน้าไปยังยอดเขาพยัคฆ์ขาว ตั้งใจจะไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่และดูอสูรวิญญาณเหล่านั้นก่อน
ทันทีที่ลู่ชิงเจียงจากไป รอยยิ้มอารีบนใบหน้าของหลี่เฮ่อก็เลือนหาย แววตาค่อย ๆ เย็นชาลง เขาก้มมองแผ่นหยกในมือ ปลายนิ้วเรืองแสงวูบ แล้วลบคำว่า “ยอดเขาพยัคฆ์ขาว” ทิ้งอย่างเงียบเชียบ ก่อนแก้เป็น “ยอดเขากระเรียนขาว, ลู่ชิงเจียง”
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่เฮ่อจึงออกเดินทางไปยังยอดเขากระเรียนขาว
เขามองกระเรียนเซียนที่โบยบินเต็มฟ้า แววตาฉายความเหี้ยมเกรียมเล็กน้อย ปากพึมพำเสียงต่ำว่า “เจ้ากระเรียนแสนดี เจ้ากระเรียนแสนดี ช่วงนี้คงต้องลำบากพวกเจ้าไปก่อน พอพ้นช่วงนี้แล้ว ข้าจะชดเชยให้พวกเจ้าอย่างดี...”
อีกด้านหนึ่ง ลู่ชิงเจียงสวมอาภรณ์วิญญาณที่สำนักเซียนชิงฉือมอบให้ เข็นรถล้อเดียวมายังคลังเก็บอาหารวิญญาณสำหรับพยัคฆ์ขาวโดยเฉพาะ
เขาผลักประตูเข้าไป ยื่นใบเบิกอาหารวิญญาณให้ผู้ดูแลคลัง แล้วรับอาหารวิญญาณมาเต็มรถอย่างราบรื่น จากนั้นเข็นรถมายังด้านนอกม่านค่ายกลของยอดเขาพยัคฆ์ขาว บนท้องฟ้ามีพยัคฆ์ขาวหิมะตัวมหึมานับสิบตัวทยอยร่อนลงมา