ลู่ชิงเจียงนอนแช่อยู่ในสระน้ำ ร่างกายเปียกโชกไปหมด ระหว่างที่สติพร่าเลือน เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ สะพายตะกร้าใส่สมุนไพรสูงครึ่งตัวไว้บนหลัง ยืนมองเขาอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าของนางพร่ามัวจนมองไม่ชัด
ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง รอบกายกลับเป็นหอไผ่เก่าคร่ำคร่า
ขณะที่ลู่ชิงเจียงกำลังดื่มด่ำกับความยินดีที่ได้ตายแล้วฟื้นคืนชีพ จู่ ๆ ประตูก็ถูกผลักเปิด ชายร่างท้วมผู้หนึ่งเดินเข้ามา
ลู่ชิงเจียงฝืนพยุงกายขึ้น แล้วค้อมคารวะ “สหายเต๋าท่านนี้ ที่นี่คือที่ใดหรือ?”
“ที่นี่คือสำนักเซียนชิงฉือ เจ้านับว่าโชคดีจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะอาจารย์อาหญิงฉินหว่านผ่านมาเจอและช่วยเจ้าไว้ ป่านนี้คงสิ้นใจไปแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำของนักพรต ลู่ชิงเจียงก็เรียบเรียงข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว “สำนักเซียนชิงฉือ...ไม่คิดเลยว่าข้าจะได้รับความช่วยเหลือจากคนของสำนักข้างเคียง”
“ศิษย์พี่แซ่อะไรหรือ?”
“หวัง...หวังต้าโหย่ว”
“เจ้าเรียกว่าอะไร มาจากที่ใด?”
“ข้าชื่อลู่ชิงเจียง เป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระคนหนึ่ง”
หวังต้าโหย่วส่งเสียง “อ้อ” ก่อนกล่าวว่า “อาจารย์อาฉินเห็นว่าเจ้ายังมีรากวิญญาณ จึงตัดสินใจให้เจ้าไปทำงานที่ยอดเขาคนรับใช้ เจ้ายินดีหรือไม่?”
“ผู้คนต่างคิดว่าข้าตายไปแล้วที่สำนักเซียนชิงอวิ๋น ไม่สู้รั้งอยู่ที่นี่เพื่อสะสมกำลังอย่างลับ ๆ ถึงเวลาแล้วค่อยกลับไปแก้แค้นนางแพศยาหลี่เสี่ยวลู่”
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็ค้อมกายคารวะ “ข้ายินดี”
“ดี” หวังต้าโหย่วพูดพลางหยิบของหลายชิ้นออกจากถุงผ้า มีทั้งชุดเครื่องแต่งกายของคนรับใช้ คัมภีร์เคล็ดวิชาพื้นฐานหนึ่งเล่ม และยาหนึ่งขวด
“ของพวกนี้ข้ารับแทนเจ้าไว้ตอนที่เจ้ายังหมดสติ”
“ขอบคุณศิษย์พี่”
ขณะพูด เขาก็ใช้ศอกสะกิดลู่ชิงเจียง พลางขยิบตาหยอกเย้า “ข้าถามหน่อยเถอะ พี่ชิงเจียงกับอาจารย์อาฉินหว่านเกี่ยวข้องกันอย่างไรหรือ? เหตุใดนางถึงพาเจ้าไปหอผู้ดูแลด้วยตัวเอง?”
ลู่ชิงเจียงชะงัก “ฉินหว่าน?”
“ก็ผู้บำเพ็ญหญิงที่ช่วยเจ้าไว้นั่นแหละ” หวังต้าโหย่วกวาดตามองเขาขึ้นลง “อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่รู้แม้แต่ชื่อนาง?”
ลู่ชิงเจียงเกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันจริง ๆ ข้าบาดเจ็บสาหัสอยู่ตีนเขา อาจารย์อาฉินช่วยข้าไว้ก็เท่านั้น”
หวังต้าโหย่วเบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ “กับพี่น้องอย่างข้ายังจะเกรงใจกันอีกหรือ? อาจารย์อาฉินเป็นคนเช่นไร เจ้าเดาดูสิว่ายอดเขาคนรับใช้มีคนกี่คนในช่วงหลายปีมานี้ ที่นางลงมือช่วยด้วยตัวเอง แล้วยังพาไปส่งถึงหอผู้ดูแลด้วยตัวเอง?”
“กี่คนหรือ?”
“ไม่มีสักคน เจ้าเป็นคนแรก”
ลู่ชิงเจียงอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
หวังต้าโหย่วลดเสียงลง พูดอย่างลึกลับว่า “เจ้าเพิ่งมาเลยยังไม่รู้ อาจารย์อาฉินมีฉายา เรียกว่า ‘หมอหยกงาม’”
“หมอหยกงาม?” ลู่ชิงเจียงเกิดความสงสัย “เหตุใดถึงเรียกเช่นนั้น?”
“ยามช่วยคน นางเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง ไม่เคยรักษาคนนอกง่าย ๆ ได้ยินว่าครั้งหนึ่งศิษย์สายนอกคนหนึ่งถูกงูกัดจนได้รับพิษ ถูกหามไปไว้หน้าสวนสมุนไพรของนาง เขาปวดจนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น แต่อาจารย์อาฉินเหลือบมองแล้วพูดว่า ‘ไม่ตายหรอก’ จากนั้นก็หันกลับไปรดน้ำดอกไม้ต่อ ศิษย์คนนั้นนอนอยู่หน้าสวนสมุนไพรถึงสามวัน รอจนพิษสลายไปเองถึงได้จากมา”
ลู่ชิงเจียง “...”
“เพราะอย่างนั้นข้าถึงได้สงสัย” หวังต้าโหย่วใช้ศอกสะกิดเขาอีกครั้ง “นางช่วยเจ้า แล้วยังพาไปส่งถึงหอผู้ดูแล การต้อนรับเช่นนี้นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งยอดเขาคนรับใช้เลยนะ เจ้าไม่เกี่ยวข้องกับนางจริง ๆ หรือ?”
“ไม่มีจริง ๆ”
หวังต้าโหย่วหัวเราะหึ ๆ สีหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ’ แล้วก็ไม่ถามต่อ
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ผู้บำเพ็ญชุดขาวคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นนอกประตู
คนผู้นั้นสวมชุดขาวทั้งกาย ใบหน้าซูบผอม เชิดคางขึ้นเล็กน้อย มองผู้คนด้วยหางตา เขากวาดตามองลู่ชิงเจียงขึ้นลงแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าเป็นคนรับใช้ที่มาใหม่หรือ? ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เริ่มทำงาน ยอดเขาคนรับใช้มีกฎไม่มาก มีเพียงข้อเดียว ให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น อย่าพูดมาก อย่าสอดมือยุ่งเรื่องคนอื่น”
“ขอรับ ศิษย์พี่” ลู่ชิงเจียงแสดงท่าทีเคารพ แล้วค้อมกายคารวะ
ชายชุดขาวแค่นเสียง ก่อนหมุนตัวจากไป
เมื่ออีกฝ่ายเดินห่างออกไป หวังต้าโหย่วก็ขยับเข้ามากระซิบว่า “นั่นคือผู้ดูแลไป๋ อารมณ์ร้ายมาก เจ้าอย่าไปล่วงเกินเขาเข้า”
ลู่ชิงเจียงพยักหน้ารับรู้
“ศิษย์น้องชิงเจียง ข้าอยู่ห้องข้าง ๆ เจ้ามีธุระอะไรก็เรียกข้าได้”
“ได้ ขอบคุณศิษย์พี่หวัง”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาฟ้าก็มืดลง
อาหารเย็นของยอดเขาคนรับใช้เป็นโจ๊กใสกับผักดอง ลู่ชิงเจียงรับมาแบ่งหนึ่ง แล้วนั่งยอง ๆ กินจนหมดหน้าประตู จากนั้นกลับเข้าห้องปิดประตู นั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มดูดซับปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน
เดิมทีเขาคิดจะลองบำเพ็ญอีกสักครั้ง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำให้รู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ในความทรงจำ เขาควรช่วยคนที่ถูกหลี่เสี่ยวลู่ขุดรากวิญญาณของตนไป เพื่อใช้หล่อหลอมรากฐานเซียนของนาง
แต่ตอนนี้เขากลับได้รับการช่วยเหลือจากผู้บำเพ็ญหญิงของสำนักข้างเคียง แถมยังถูกจัดให้มาอยู่ยอดเขาคนรับใช้ ฟังจากคำพูดของหวังต้าโหย่วแล้ว ผู้บำเพ็ญหญิงผู้นี้ดูเหมือนจะมีฐานะไม่ต่ำเลย
“ไม่ว่าอย่างไรก็ลองดูก่อนเถอะ”
เขาหลับตาเดินพลัง ตามวิธีนำปราณเข้าสู่ร่างในเคล็ดนำปราณของสำนักเซียนชิงอวิ๋น ปราณวิญญาณห้าสายจากทั่วทุกทิศหลั่งไหลเข้ามา แสงหลากสีทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน หมุนวนรอบกายเขาหนึ่งรอบ
“นี่คือรากวิญญาณห้าธาตุ”
ลู่ชิงเจียงสังเกตเห็นอย่างฉับไวว่า รากวิญญาณที่เดิมถูกหลี่เสี่ยวลู่ขุดออกไปนั้นกลับคืนมาอีกครั้ง
เพียงแต่รากวิญญาณที่กลับคืนมานั้นเป็นรากวิญญาณปะปน ผู้คนทั่วหล้าต่างรู้ดีว่ารากวิญญาณห้าธาตุที่ปะปนกันมีความเร็วในการบำเพ็ญช้าอย่างยิ่ง
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ปราณวิญญาณในตันเถียนเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย
ลู่ชิงเจียงหยุดเดินพลัง ถอนหายใจ ช่วงนี้เรื่องที่เขาประสบพบเจอช่างเหลือเชื่อเกินไป
รากวิญญาณห้าธาตุปะปน ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี หากเป็นไปตามความเร็วนี้ กว่าจะบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐานคงต้องรอไปอีกนานโข แล้วจะไปแก้แค้นหลี่เสี่ยวลู่ได้อย่างไร? เกรงว่าตอนนั้นนางคงเหินทะยานขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ส่วนเขายังผ่าฟืนอยู่บนยอดเขาคนรับใช้
เขานึกถึงคัมภีร์ “เคล็ดหลอมปราณห้าธาตุ” ที่รับมาในตอนกลางวัน จึงหยิบขึ้นมาจากโต๊ะแล้วพลิกอ่าน ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งคล้ำ
นี่มันเขียนอะไรไว้กัน? เคล็ดนำปราณไม่ต่างจากวิชานอกรีต หลายจุดในวิธีโคจรปราณขาดหายไปครึ่งหนึ่ง ฝึกไปก็เสียเปล่า คุณภาพยังด้อยกว่าเคล็ดวิชาที่สำนักเซียนชิงอวิ๋นแจกให้คนรับใช้เสียอีก
“สำนักเซียนชิงฉือเอาของห่วย ๆ แบบนี้มาใช้หลอกคนรับใช้หรือ?” ลู่ชิงเจียงโมโหจนโยนมันออกไป
“เคร้ง!”
คัมภีร์กระแทกเข้ากับบางสิ่ง ส่งเสียงโลหะดังขึ้น
ลู่ชิงเจียงหันกลับไปมอง แล้วชะงักงัน
ไม่รู้ว่าเบื้องหลังเขามีกระถางสำริดใบใหญ่เพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด สูงราวครึ่งตัว หูสองข้างหักไป ตัวกระถางมีรอยร้าวหนึ่งเส้น สนิมจับเป็นด่าง ดูเงียบสงบนิ่งอยู่บนพื้นหน้าเตียงของเขา
“นี่มัน...” ลู่ชิงเจียงขยับเข้าไปพิจารณาอย่างละเอียด ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตา “นี่ไม่ใช่กระถางแตกในสระน้ำหลังเขาหรอกหรือ?”
เขายื่นมือไปลูบตัวกระถาง ผิวสัมผัสเย็นเยียบและหยาบกระด้าง
ขณะที่กำลังพินิจดู จู่ ๆ ก็มีแสงสีเขียวเจิดจ้าสว่างวาบขึ้นภายในกระถาง
ลู่ชิงเจียงรีบหลับตา ใช้แขนเสื้อบังใบหน้า แสงสีเขียววูบหายไปในพริบตา ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วชะโงกมองเข้าไปในกระถาง คัมภีร์ “เคล็ดหลอมปราณห้าธาตุ” ที่เขาโยนเข้าไปก็วางแผ่อยู่ก้นกระถาง ตัวอักษรบนคัมภีร์กลับเปลี่ยนไปแล้ว
ลู่ชิงเจียงเอื้อมมือหยิบคัมภีร์ออกมา เมื่อเปิดดูก็เห็นอักษรใหญ่ห้าตัวประจักษ์แก่สายตา
“เคล็ดรวมปราณห้าธาตุ”
มือเขาสั่น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
“เคล็ดรวมปราณห้าธาตุ? เล่มที่นักพรตพเนจรห้าธาตุสร้างขึ้นเมื่อพันปีก่อนนั่นหรือ?”
เขาเคยได้ยินคนรับใช้เก่าแก่ในเรือนคนรับใช้ของสำนักเซียนชิงอวิ๋นคุยโวว่า เมื่อพันปีก่อนมีผู้ยิ่งใหญ่ขั้นหยวนอิงผู้หนึ่ง มีฉายาว่านักพรตพเนจรห้าธาตุ เดิมทีเป็นผู้มีรากวิญญาณปะปน แต่กลับอาศัยเคล็ดรวมปราณห้าธาตุเพียงเล่มเดียว บำเพ็ญจนถึงขั้นหยวนอิง ฝึกฝนห้าธาตุพร้อมกัน พลังต่อสู้เหนือกว่าผู้บำเพ็ญในขั้นเดียวกันอย่างสิ้นเชิง ภายหลังนักพรตพเนจรห้าธาตุสิ้นอายุขัยจากไป เคล็ดวิชาก็สูญหาย สำนักต่าง ๆ ที่รวบรวมมาได้ล้วนเป็นฉบับไม่สมบูรณ์ ขาดหน้าขาดบรรทัด หากฝึกฝนอาจธาตุไฟเข้าแทรกได้ง่าย คัมภีร์ “เคล็ดหลอมปราณห้าธาตุ” ที่สำนักเซียนชิงฉือแจกให้คนรับใช้เล่มนี้ เกรงว่าจะเป็นฉบับที่ไม่สมบูรณ์ที่สุดในบรรดาฉบับที่เหลืออยู่
แต่ตอนนี้ กระถางใบนี้กลับเปลี่ยนฉบับที่ไม่สมบูรณ์ให้กลายเป็นฉบับสมบูรณ์
ลู่ชิงเจียงพลิกอ่านคัมภีร์ เส้นทางโคจรปราณสมบูรณ์ถ้วนถี่ ถ้อยคำลื่นไหล ทุกขั้นภูมิมีคำอธิบายอย่างละเอียด หนักแน่นกว่าวิชาใด ๆ ที่เขาเคยพบเห็น
“กระถางใบนี้...ยกระดับคุณภาพของเคล็ดวิชาได้หรือ?”
ความคิดของเขาแล่นฉับไว นักพรตพเนจรห้าธาตุก็มีรากวิญญาณปะปนเช่นกัน แต่กลับบำเพ็ญจนถึงขั้นหยวนอิงได้ เพราะอาศัยเคล็ดรวมปราณเล่มนี้ หากเขาฝึกตามฉบับสมบูรณ์ ฝึกฝนห้าธาตุพร้อมกัน ก็ใช่ว่าจะไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลู่ชิงเจียงก็หยิบยาบำรุงปราณสองเม็ดที่เพิ่งรับมาในวันนี้จากบนโต๊ะ แล้วโยนลงไปในกระถาง
แสงสีเขียววาบขึ้นอีกครั้ง
เขาชะโงกมอง ด้านในกระถางมียาสองเม็ดนอนอยู่ กลมเกลี้ยงสมบูรณ์ ส่งกลิ่นหอมของยาโชยมา เมื่อเทียบกับตอนที่โยนเข้าไป มันใหญ่ขึ้นเต็มหนึ่งรอบ
ยาบำรุงปราณแปรเปลี่ยนเป็นยารวมปราณ