ลู่ชิงเจียงเพิ่งยืนมั่น ก็เห็นหวังต้าโหย่วพาฉินเฉ่ากลับมา
หลังได้รับการรักษาจากหอเฉ่าซิน บาดแผลของฉินเฉ่าก็หายสนิท เขาเดินมาหาลู่ชิงเจียง ประสานมือคารวะโดยไม่เอ่ยวาจาเกินจำเป็น จากนั้นก็เดินไปยืนในแถว รอรับคำสั่งจากลู่ชิงเจียง
ลู่ชิงเจียงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนกวาดตามองทุกคนแล้วกล่าวเสียงดังว่า “ก่อนหน้านี้พวกเจ้ากับข้ามีเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กน้อย คิดว่าคงถูกคนถ่อยยุยงมา ขอให้ทุกท่านวางใจ ข้า ลู่ชิงเจียง มิใช่คนใจแคบ ขอเพียงทุกท่านตั้งใจทำงาน เรื่องที่ผ่านมา ข้าจะทำเป็นมองไม่เห็นสักครั้ง”
ทุกคนก้มหน้ากระซิบกระซาบกัน ทว่าคราวนี้เสียงสนทนามีความโอหังลดน้อยลง และความหวาดกลัวเพิ่มขึ้น
ลู่ชิงเจียงโบกมือเรียกหวังต้าโหย่วที่อยู่ในกลุ่มคน “ต้าโหย่ว ออกมานี่”
หวังต้าโหย่วได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งมาหา โน้มตัวเข้าใกล้ลู่ชิงเจียงแล้วลดเสียงถาม “ศิษย์น้องลู่ มีเรื่องอันใดหรือ?”
คาดไม่ถึงว่าลู่ชิงเจียงจะยกมือขวาของเขาขึ้น แล้วประกาศเสียงดังว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หวังต้าโหย่วจะเป็นผู้ช่วยของข้า รองผู้ดูแลงานเบ็ดเตล็ดแห่งยอดเขาอวี้ฉยง!”
ชั่วขณะนั้น หวังต้าโหย่วแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
ความสุขอันล้นปรี่โอบล้อมเขาไว้ทั้งร่าง ยืนนิ่งงันอยู่กับที่เนิ่นนาน คำพูดของศิษย์น้องลู่ในวันนั้นที่ว่า “หากข้าตั้งตัวได้ จะไม่ลืมเจ้า” คิดไม่ถึงว่าจะทำได้จริงรวดเร็วถึงเพียงนี้!
ลู่ชิงเจียงเรียกเขาหลายครั้ง หวังต้าโหย่วจึงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน อึกอักจนไม่รู้จะพูดอะไรดี
ลู่ชิงเจียงหัวเราะเบา ๆ “ต้าโหย่ว จัดการแบ่งงานวันนี้เสีย จำไว้ ต้องยุติธรรม”