ไป๋จ่านถังคุกเข่าอยู่บนพื้น ร่างสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ริมฝีปากสั่นระริก เหล่าศิษย์รับใช้โดยรอบต่างมองหน้ากันด้วยความสะใจ ทว่าไม่มีใครกล้าส่งเสียง
คนผู้นั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนอ่านต่อว่า “ตำแหน่งผู้ดูแลยอดเขาศิษย์รับใช้ จะให้จ้าวจู้ ศิษย์สายนอกเข้ารับหน้าที่แทน ส่วนเหอหรง ผู้ดูแลศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอวี้ฉยงคนเดิม ให้ย้ายไปเป็นผู้ดูแลศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอสูรวิญญาณ เลื่อนขั้นลู่ชิงเจียง ศิษย์รับใช้ ขึ้นเป็นผู้ดูแลศิษย์รับใช้คนใหม่แห่งยอดเขาอวี้ฉยง”
สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งลานเงียบงันไปชั่วขณะ
หวังต้าโหย่วหันขวับไปมองลู่ชิงเจียง พลันรู้สึกเหลือเชื่อ “เป็นไปไม่ได้กระมัง? ช่วงก่อนหน้านี้ ศิษย์น้องลู่เพิ่งคุยโวกับข้าว่า วันหน้าหากรุ่งโรจน์ขึ้นมา จะไม่ลืมข้า นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรเอง? เขาก็ได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ดูแลยอดเขาอวี้ฉยงแล้วหรือ? หรือว่าเจ้าหมอนี่มีญาณหยั่งรู้อนาคต?”
“ขอน้อมรับบัญชาประมุขสำนัก!” ทุกคนขานรับพร้อมกัน แล้วทยอยลุกขึ้น
ไป๋จ่านถังยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะโซซัดโซเซลุกขึ้น ก้มหน้าเดินเซไปทางตีนเขา
ไม่ไกลนัก จ้าวจู้เริ่มสนทนากับศิษย์สายนอกหลายคนแล้ว
“ฮ่า ๆ ศิษย์พี่จ้าวจู้ ยินดีด้วยนะ ได้งานดีเช่นนี้ไปครองเสียด้วย!”
“ศิษย์น้องชมเกินไปแล้ว ยอดเขาศิษย์รับใช้มีผลประโยชน์ไม่น้อย หากมิใช่ศิษย์พี่หลี่จัดการให้ ข้าคงไม่มาที่นี่หรอก”
“ศิษย์พี่พูดล้อเล่นแล้ว ไม่อย่างนั้นให้ศิษย์น้องสลับตำแหน่งกับท่านดีหรือไม่?”
หลายคนต่างยกยอกันไปมา เสียงหัวเราะดังก้องทั่วลาน ไม่นานนัก ศิษย์สายนอกอีกหลายคนก็เหินกระบี่กลับไปยังเขตศิษย์สายนอก เหลือเพียงจ้าวจู้คนเดียว