ลู่ชิงเจียงยืนอยู่ริมทะเลสาบสีเลือด
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลั้นลมหายใจและรวบรวมสมาธิ ก่อนจะพุ่งตัวดำลงไปในน้ำอย่างฉับพลัน เสียงตูมดังขึ้น น้ำสีเลือดกระเซ็นขึ้นมา ทว่าไม่นานก็กลับคืนสู่ความสงบ
ทะเลสาบลึกจนมองไม่เห็นก้น ยิ่งดำลงไป ทัศนวิสัยก็ยิ่งมืดมิด ลู่ชิงเจียงพยายามว่ายลงไปเบื้องล่างอย่างสุดกำลัง แสงรอบด้านมืดลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความพร่าเลือนสีแดงคล้ำ
ว่ายไปได้ไม่นาน เขาก็รู้สึกเวียนศีรษะ สติเริ่มเลือนรางจนยากจะประคองไว้
“ไม่ถูกต้อง!”
ลู่ชิงเจียงสะดุ้งได้สติขึ้นมาทันที รีบตะกุยขาว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร ก็มีแรงดูดไร้รูปร่างสายหนึ่งฉุดรั้งเขาไว้แน่น
น้ำในสระสีเลือดแห่งนี้ดูคล้ายมีพลังประหลาด ยิ่งดำลึกลงไป แรงดูดก็ยิ่งรุนแรง แขนขาของลู่ชิงเจียงค่อย ๆ หนักอึ้ง สติสัมปชัญญะก็ค่อย ๆ พร่ามัว
ไม่นานนัก เขาก็ฝืนต่อไปไม่ไหว หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
ในชั่วขณะที่เขาสูญเสียสติ น้ำสีเลือดทั่วก้นทะเลสาบพลันสว่างวาบ เปล่งแสงสีเลือดเจิดจ้าจนแสบตา แสงนั้นห่อหุ้มร่างของลู่ชิงเจียงไว้ทั้งร่าง ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วหดกลับฉับพลัน
เมื่อแสงสลาย ร่างของลู่ชิงเจียงก็หายไปจากก้นทะเลสาบ
“แค่ก ๆ...”
ลู่ชิงเจียงฟุบอยู่กับพื้น ไออย่างรุนแรงหลายครั้ง น้ำในสระด้านหลังขึ้นลงเป็นระลอก ซัดกระทบเท้าของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะได้สติขึ้นมาในทันใด จากนั้นฝืนพยุงร่างลุกขึ้น ยกสายตากวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ที่นี่คือถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่ง บนเพดานหินมีมอสเรืองแสงขึ้นอยู่ประปราย แสงสีเขียวเรืองรองสลัว ๆ ส่องให้ทั่วบริเวณพร่าเลือน น้ำในสระด้านหลังขึ้นลงราวกับคลื่นยามน้ำขึ้นน้ำลง ชวนให้นึกถึงทะเลอยู่หลายส่วน ไม่รู้ว่าระบบสายน้ำใต้ดินแห่งนี้ทอดยาวไปถึงที่ใด