ลู่ชิงเจียงมองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง กว่าจะรู้ตัว เขาก็กลับมาถึงยอดเขาศิษย์รับใช้แล้ว หลังแยกทางกับหวังต้าโหย่ว เขาก็กลับเข้าห้องของตน
เมื่อดวงจันทร์สว่างลอยขึ้นเหนือขอบฟ้า ลู่ชิงเจียงจึงค่อยย่องออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังหลังเขาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ผืนป่าบนหลังเขากว้างใหญ่ แสงจันทร์ส่องลอดช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมาเป็นด่างพร้อยบนพื้น ลู่ชิงเจียงก้มหน้า กวาดสายตาค้นหาบนพื้นอย่างละเอียด
“อยู่นั่นไง”
เขาย่อตัวลง แหวกพงหญ้าออก แล้วเพ่งพิจารณาสมุนไพรบนพื้นอย่างถี่ถ้วน ใบสีคราม ลำต้นสีแดงเพลิง ทว่าสีสันกลับหม่นหมอง เหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวา
“ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนนี่นา ช่างเถอะ เก็บไปให้หมดก่อน”
ลู่ชิงเจียงกวาดเก็บสมุนไพรอย่างรวดเร็ว สมุนไพรบนหลังเขามีอยู่ไม่มากอยู่แล้ว อีกทั้งส่วนใหญ่ยังมีอายุไม่มาก เทียบกับหญ้าวิญญาณที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันในสวนโอสถของสำนักเซียนชิงฉือไม่ได้เลย บริเวณนี้มีแต่สมุนไพรพื้น ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไป เหล่าศิษย์ต่างไม่ชายตามอง ทว่าลู่ชิงเจียงไม่เลือกมาก เขาเก็บรวดเดียวกว่าสิบต้น ก่อนจะหาถ้ำบนเขาที่ลับตาคนแล้วมุดเข้าไป
เขายืนสังเกตการณ์อยู่ตรงปากถ้ำนานพักใหญ่ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น จึงค่อยเดินเข้าไปด้านใน
ยอดเขาศิษย์รับใช้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว ฉินซู่อาสามารถล่วงรู้เรื่องบนยอดเขาอสูรวิญญาณได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ แสดงว่าทุกความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ในกำมืออีกฝ่าย ทางเดียวคือมาลองเสี่ยงโชคบนหลังเขาแห่งนี้
เพียงความคิดหนึ่งแล่นผ่าน กระถางสำริดขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
ลู่ชิงเจียงยื่นมือโยนสมุนไพรสีแดงคล้ำต้นหนึ่งลงไปในกระถาง แสงสีเขียววาบผ่าน สมุนไพรแปรเปลี่ยนเป็นผลสีแดงสดทั้งลูก