โจวจี้เหลือบมองไป๋จ่านถังอย่างเฉยชา ก่อนจะโบกมืออย่างรำคาญใจ ส่งสัญญาณให้จัดการตามความคิดของเขา
สีหน้าเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไป๋จ่านถังทันที เขารีบประสานมือคารวะโจวจี้ “วางใจเถิด ท่านผู้ดูแลโจว! ข้าจะทำให้เขานึกเรื่องในชาติก่อนทั้งหมดออกมาให้ได้! ใครก็ได้ พาตัวไป!”
องครักษ์จากหอวินัยหลายคนกรูกันเข้ามาราวกับหมาป่าหิวโซ จับแขนลู่ชิงเจียงไพล่หลังอย่างหยาบคาย เตรียมลากตัวเขาไปโดยใช้กำลัง
ในช่วงคับขัน เสียงตวาดเย็นเยียบยิ่งดังมาจากขอบฟ้า
“หยุด!”
หัวใจของทุกคนสะท้าน ต่างพากันเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง เห็นเพียงแสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งผ่านขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว ดุจดาวตกพุ่งลงสู่พื้นพสุธา ชั่วพริบตาแสงก็สลาย เผยให้เห็นเงาร่างหนึ่งร่อนลงกลางลานกว้าง
เมื่อเพ่งมองชัด ๆ ผู้มาเยือนคือสตรีนางหนึ่ง นางสวมกระโปรงยาวสีฟ้าครามขาวเย็นยะเยือก เส้นผมสีเงินขาวรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ ด้วยปิ่นไม้เพียงชิ้นเดียว แผ่กลิ่นอายเย็นชาอันชวนให้ผู้คนตีตัวออกห่าง กระบี่ยาวสามฉื่อด้านหลังแปรเป็นลำแสง พุ่งกลับเข้าฝักด้วยตัวเอง
ทุกคนในที่นั้นถูกเจตจำนงกระบี่อันแข็งแกร่งกดดันจนพูดไม่ออก ผู้มาเยือนคือผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ผู้ได้รับสมญานามว่าเซียนกระบี่อันดับหนึ่งแห่งสำนักใน—เซียนกระบี่เหมันต์ หลี่ชิงเหอ!
“คารวะเซียนกระบี่เหมันต์!” ทุกคนราวกับเพิ่งได้สติ รีบคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกันแล้วส่งเสียงร้องขึ้น
“ทุกท่านลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงของหลี่ชิงเหอเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ประมุขสำนักได้ยินเรื่องกระเรียนเซียนแห่งยอดเขาอสูรวิญญาณ จึงส่งข้ามาตรวจสอบเป็นการเฉพาะ”