ลู่ชิงเจียงพอจะคาดเดาได้ราง ๆ แล้ว จึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “คนผู้นี้สนิทสนมกับเหอหรง คิดว่าเป็นศิษย์ของยอดเขาอสูรวิญญาณ ทว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ยอดเขาอสูรวิญญาณ กลับไม่เคยพบเขามาก่อน คงเป็นศิษย์สายตรงของท่านผู้ดูแลผู้นั้นกระมัง?”
จ้าวจู้มองลู่ชิงเจียงแวบหนึ่ง “เจ้าพูดถูก คนผู้นี้คือฉีเผิง ศิษย์ของโจวจี้ ผู้ดูแลยอดเขาอสูรวิญญาณ”
แววตาลู่ชิงเจียงหม่นลงเล็กน้อย “โจวจี้... ที่แท้ก็เป็นเขา”
จ้าวจู้รินชาให้ตนเองถ้วยหนึ่ง น้ำเสียงค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น “ข้ารู้ว่าเจ้ากับโจวจี้ รวมถึงไป๋ฉือแห่งหอวินัย ล้วนมีความแค้นลึกล้ำต่อกัน จากข่าวที่ข้าได้รับ โจวจี้ใกล้จะออกจากการปิดด่านแล้ว ส่วนไป๋ฉือก็อาศัยเส้นสายภายในสำนักวิ่งเต้น จนกำลังจะได้กลับคืนสู่ตำแหน่ง”
เขาวางถ้วยชา จ้องตาลู่ชิงเจียง “ทั้งสองคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ศิษย์น้องลู่ เจ้าสังหารไป๋จ่านถัง ด้วยนิสัยของไป๋ฉือ ไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่”
ลู่ชิงเจียงเข้าใจอันตรายที่ซ่อนอยู่ในเรื่องนี้มานานแล้ว แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขาประสานมือคารวะ “เช่นนั้นขอศิษย์พี่จ้าวชี้แนะด้วย”
จ้าวจู้ลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง “ยามนี้เจ้ามีทางเลือกเพียงทางเดียว คือเข้าเป็นศิษย์สำนักชั้นนอก แล้วฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้ดูแลที่มีบารมีสักคน ขอเพียงมีฐานะกับที่พึ่งเช่นนี้ พวกมันคิดจะลงมือกับเจ้า ก็ต้องชั่งใจให้ดีเสียก่อน”
ลู่ชิงเจียงค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม “ศิษย์น้องได้รับคำสั่งสอนแล้ว ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะ”