ศิษย์หญิงตัวสั่นเทา นางเหลือบมองศิษย์สำนักชั้นนอกคนนั้น ก่อนหันไปมองเหอหรงอีกครั้ง แววตาเผยความหวาดกลัว หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็คล้ายตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว จึงคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ เงยหน้าขึ้นฉับพลันแล้วชี้ไปยังเหอหรงอย่างไม่ลังเล!
“ท่านผู้ดูแล! เป็นเขา!” ศิษย์หญิงกัดฟันกรอด ตะโกนเสียงแหบแห้งอย่างสุดกำลัง “เป็นเขา! ฉวยโอกาสตอนศิษย์พี่ฉีกำลังหลอมโอสถจนเข้าสู่สมาธิ คิดจะลวนลามข้า! ข้าดิ้นรนสุดชีวิตจนเผลอส่งเสียงออกมา จึงทำให้ศิษย์พี่ฉือตกใจตื่น! พอศิษย์พี่ฉือตื่นขึ้น เขา...เขากลับใส่ร้ายว่าข้าเป็นฝ่ายผิด...”
สิ้นคำพูด ทุกคนในที่นั้นพลันเงียบกริบ
ใบหน้าเหอหรงซีดเผือด ก่อนจะแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เขาคำรามลั่น “นังสารเลว! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้ารึ! ดูสิว่าข้าจะฉีกปากเจ้าอย่างไร!”
กล่าวจบ ปราณวิญญาณรอบกายเหอหรงก็ปั่นป่วน เขากางเล็บแยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่ศิษย์หญิง หมายฆ่าปิดปากนาง
“รนหาที่ตาย”
ลู่ชิงเจียงแค่นเสียงเย็น ยกขาขึ้นเตะตวัดอย่างรุนแรงอีกครั้ง
“ปัง!”
เหอหรงยังไม่ทันแตะชายเสื้อของศิษย์หญิง ร่างทั้งร่างก็ถูกเตะลอยกระเด็นไปกลางอากาศ กระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนร่วงกระแทกพื้นอย่างหนัก ไถลไปไกลกว่าสิบฉื่อจึงหยุดลง
เขาไม่สนใจความเจ็บปวดทั่วร่าง คลานกระเสือกกระสนเข้าไปหาลู่ชิงเจียง แล้วโผกอดขาอีกฝ่ายแน่น น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนา “ผู้ดูแลลู่! ศิษย์น้องลู่! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่ได้...นังสารเลวนี่ใส่ร้ายข้า! ท่านต้องเชื่อข้านะ! เห็นแก่ที่เราเคยทำงานด้วยกันมาก่อน โปรดละเว้นข้าสักครั้งเถิด!”