เมื่อได้ยินคำพูดนั้น มือทั้งสองของโม่เสี่ยวเหอก็กำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว นางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ทว่ายังคงกัดริมฝีปากแน่น ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
ลู่ชิงเจียงมองท่าทางของนาง ก่อนจะค่อย ๆ โน้มกายลง กระซิบข้างหูว่า “ฉีเผิงกับเหอหรงให้ผลประโยชน์อันใดแก่เจ้า ถึงได้ยอมเสี่ยงชีวิตไปทำงานให้พวกเขา?”
ร่างของโม่เสี่ยวเหอแข็งทื่อไปทั้งตัว แต่นางก็ยังข่มความหวาดกลัวในใจ ฝืนเชิดคอขึ้นแล้วเอ่ยเสียงสั่น “สิ่งที่ท่านผู้ดูแลกล่าวมาล้วนเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของท่าน หากคิดจะลงโทษศิษย์เพียงเพราะข้อสันนิษฐาน เกรงว่าจะยากแก่การทำให้ผู้คนยอมรับกระมัง?”
ลู่ชิงเจียงมองนางที่ยังดื้อดึงปากแข็ง แต่กลับไม่โกรธ เขาลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามอย่างเชื่องช้า
“ดี ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเชื่อ เช่นนั้นข้าจะคุยกับเจ้าอีกสักหน่อย”
ลู่ชิงเจียงยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยปัดฟองชาออก ก่อนค่อย ๆ คลี่คลายม่านหมอกทีละชั้น
“ที่จริงข้าสงสัยมาตลอดว่าเหตุใดเรื่องเช่นนี้จึงต้องเกิดขึ้นในวันนี้ และบังเอิญให้ข้าพบเห็นในห้องหลอมโอสถพอดี จนกระทั่งศิษย์พี่จ้าวจู้บอกข้าว่าโจวจี้กำลังจะออกจากการปิดด่าน และไป๋ฉือกำลังจะได้รับตำแหน่งคืน ข้าจึงเข้าใจทุกอย่าง”
เขาเงยหน้ามองโม่เสี่ยวเหอ “พวกเจ้าทั้งสามกำลังเล่นละคร ฉีเผิงกับเจ้า รวมถึงเหอหรง จงใจทำให้เรื่องราวใหญ่โตขึ้นมา ก็เพื่อหยั่งเชิงว่ามีใครอยู่เบื้องหลังข้าบ้าง หากในสถานการณ์เช่นนั้นมีผู้ดูแลหรือผู้อาวุโสคนใดออกหน้าคุ้มครองข้า คนผู้นั้นก็ย่อมเป็นพวกเดียวกับข้า ครั้นไป๋ฉือกับโจวจี้กลับสำนักมา พวกเขาย่อมสาวไปตามเบาะแสแล้วแก้แค้น ไม่ใช่หรือ?”