“ฮ่า ๆ ๆ จอมยุทธ์สูงสุด ข้าชนะแล้ว! เร็วเข้า ควักเงินออกมา!”
ศิษย์รับใช้คนหนึ่งตบต้นขาเร่งให้อีกสองคนควักเศษศิลาวิญญาณออกมา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความลำพองใจ ศิษย์รับใช้อีกสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างขุ่นเคือง รู้สึกว่าตนขาดทุนย่อยยับ ต่างอิดออดอยู่นานกว่าจะหยิบเศษศิลาวิญญาณตรงหน้าออกมาสองสามชิ้นแล้วยื่นให้
ทั้งสี่คนไม่รู้เลยว่า ลู่ชิงเจียงยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้ามืดครึ้มราวผืนน้ำลึก
ยามนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทั่วลานกว้างของยอดเขาอวี้ฉยงมีใบไม้ร่วงปลิวว่อน เมื่อลมสารทพัดมา ใบไม้แห้งเหลืองก็ลอยละล่องตามแรงลม
ทว่าศิษย์รับใช้กลุ่มนี้กลับพากันมาล้อมวงเล่นไพ่ใต้ต้นไม้ บ้างก็อาบแดด บางคนถึงกับเอนพิงราวแล้วงีบหลับ น้ำลายแทบจะไหลลงพื้น ไม่เห็นหัวผู้ดูแลคนใหม่อย่างเขาแม้แต่น้อย
เห็นภาพนี้ ลู่ชิงเจียงก็เดือดดาลขึ้นมาทันที เขาเพิ่งตบอกให้คำมั่นกับจ้าวจู้ไปหยก ๆ ว่าหากยอดเขาอวี้ฉยงเกิดเรื่องขึ้นในมือเขา จ้าวจู้คงไม่ปล่อยให้เขาได้อยู่อย่างเป็นสุข ถึงเวลานั้นคนที่ซวยก็คือตัวเขาไม่ใช่หรือ?
คิดได้ดังนั้น ลู่ชิงเจียงก็ยกเท้าจะเข้าไปจัดการพวกขี้เกียจให้สาสม ทว่าหวังต้าโหย่วกลับคว้าแขนเขาไว้แน่น
ลู่ชิงเจียงหันกลับไป “เจ้าทำอะไร ต้าโหย่ว?”
หวังต้าโหย่วกวาดตามองรอบด้าน ก่อนขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเสียงเบา “โธ่ ศิษย์น้องลู่ ไยเจ้าถึงดูไม่ออก? คนพวกนี้เป็นตัวป่วนที่เหอหรง ผู้ดูแลคนก่อน จงใจทิ้งไว้กลั่นแกล้งเจ้า!”