ลู่ชิงเจียงเก็บแผ่นไม้ไผ่กลับเข้าที่ แล้วซ่อนไว้แนบอกอย่างมิดชิด จากนั้นจึงออกจากตำหนักทองแดง เดินไปตามทางหินมุ่งหน้าออกไป ครั้นพ้นประตูหินก็ตรงไปยังริมทะเลสาบ เขาหันกลับไปมองประตูหินบานใหญ่ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพุ่งตัวลงไปในน้ำสีเลือด
ทะเลสาบยังคงเย็นเยียบ ทว่าครั้งนี้แรงดูดประหลาดเช่นนั้นไม่ปรากฏขึ้นอีก เขาพยายามว่ายขึ้นไปสุดกำลัง ไม่นานก็เห็นแสงสว่างเหนือศีรษะ
หลังลู่ชิงเจียงจากไปได้ไม่นาน ผิวน้ำที่เคยสงบนิ่งพลันปั่นป่วนขึ้นมา
ศีรษะและร่างของไป๋จ่านถังซึ่งจมอยู่ใต้ก้นทะเลสาบก่อนหน้านี้ กลับค่อย ๆ ลอยขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ ลอยค้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นแสงสีเลือดเป็นสาย ๆ ก็พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ทะเลสาบ ห่อหุ้มร่างที่เหลือของเขาไว้
เสียงฉับดังขึ้น แสงสีเลือดพาร่างของไป๋จ่านถังทะลุผ่านประตูหิน วนเวียนอย่างรวดเร็วท่ามกลางรูปสลักทองแดงแต่ละองค์ ก่อนพุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางตำหนัก
ภายในตำหนัก รูปสลักทองแดงที่มีลักษณะครึ่งชายครึ่งหญิงยืนตระหง่านนิ่งงัน แสงสีเลือดหอบร่างของไป๋จ่านถังพุ่งชนรูปสลัก ก่อนหลอมรวมเข้าไปและหายวับไปในพริบตา
“ครืน!”
เสียงดังสนั่น ประตูหินที่เปิดอ้าอยู่ปิดลงอย่างกึกก้อง อารามซือเจี่ยกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
เมื่อลู่ชิงเจียงตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ ดวงอาทิตย์ก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว
เขาบิดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนออกวิ่งสุดกำลังไปทางยอดเขาศิษย์รับใช้ เขาออกมานานพอสมควรแล้ว อีกทั้งเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ดูแลศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอวี้ฉยง หากไม่ปรากฏตัวเป็นเวลานาน ย่อมทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสัยได้