สำนักเซียนชิงอวิ๋น ที่พักศิษย์สายนอก
ภายในห้องกว้างขวางสว่างไสว ม่านโปร่งสีเขียวอ่อนห้อยอยู่ตรงหน้าต่าง แสงจันทร์สาดลอดเข้ามา เสียงครางแผ่วเบาดังเป็นระยะ ม่านแพรแดงอบอุ่น มือเรียวขาวคู่หนึ่งโอบเอวลู่ชิงเจียงจากด้านหลัง ปลายนิ้วไล้จากเอวด้านหลังขึ้นมาอย่างแช่มช้า
สัมผัสได้ถึงร่างนุ่มนิ่มที่แนบชิดจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นหอมอุ่นจาง ๆ
ลู่ชิงเจียงยิ้มน้อย ๆ แล้วตบมือที่วางอยู่บนไหล่เบา ๆ “พอเถอะ เสี่ยวลู่ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ดึกแล้ว”
“พี่ชิงเจียง...” หลี่เสี่ยวลู่เอ่ยเสียงหวานนุ่ม แนบแก้มกับแผ่นหลังของเขา น้ำเสียงออดอ้อน “ท่านรักข้าหรือไม่?”
“แน่นอนว่ารัก”
“เช่นนั้นช่วยทำตามคำขอของข้าสักอย่างได้หรือไม่?”
ลู่ชิงเจียงเอียงหน้าไปมอง แล้วยิ้ม “ได้สิ”
หลี่เสี่ยวลู่ยันตัวลุกขึ้นจากแผ่นหลังของเขาเบา ๆ ผ้าห่มเลื่อนลง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องส่วนหนึ่ง นางก้มมองลู่ชิงเจียง ใบหน้าอ่อนหวานบริสุทธิ์เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เช่นนั้น...ขอยืมขั้นพลังของท่านไปใช้หน่อย”
น้ำเสียงพลันเย็นชา
ลู่ชิงเจียงไม่ทันแม้แต่จะหันกลับไป มือเรียวขาวที่เมื่อครู่ยังโอบเอวเขาอยู่ชักกลับอย่างฉับพลัน ก่อนจะพุ่งออกมาอีกครั้งพร้อมเสียงลมหวีดหวิว
“ฉึก!”
เสียงทึบดังขึ้น ลู่ชิงเจียงเบิกตาหดเล็ก ก้มมองลงไป
มือขวาของหลี่เสี่ยวลู่แทงทะลุหน้าท้องของลู่ชิงเจียงออกมา นิ้วทั้งห้ากำลูกแสงขนาดเท่าผลวอลนัตเอาไว้ ภายในมีวังวนปราณสามสายหมุนวนช้า ๆ ใต้ลูกแสงยังมีรากฝอยคล้ายรากไม้ติดอยู่หลายเส้น กำลังถูกดึงออกจากร่างของลู่ชิงเจียงทีละน้อย นั่นคือพลังบำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับสามของเขา รวมถึงรากวิญญาณปะปนแสนสามัญไม่กี่เส้นนั้น
“อึก...” มุมปากของลู่ชิงเจียงมีเลือดซึมออกมา
มือของหลี่เสี่ยวลู่ค่อย ๆ ถอนกลับ ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากการดึงรั้งแผ่จากหน้าท้องไปทั่วร่าง ลู่ชิงเจียงสั่นเทิ้มไปทั้งตัว หอบหายใจอย่างหนัก
“เสี่ยวลู่...นี่เจ้า...ทำเช่นนี้ด้วยเหตุใด?” เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลังข้ามภพมาได้สิบแปดปี เขากับหลี่เสี่ยวลู่ต่างก็เป็นเด็กกำพร้า ทั้งคู่มาจากหมู่บ้านเดียวกันและเที่ยวขอทานตามถนนหนทาง ต่อมาโชคดีที่เซียนซือจากสำนักเซียนชิงอวิ๋นพบเข้า จึงพาพวกเขากลับสำนักและรับเป็นศิษย์สายนอกพร้อมกัน
“ลู่ชิงเจียง เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้ายอมนอนกับเจ้าเพราะชอบเจ้า?” หลี่เสี่ยวลู่ก้มมองเขา ใบหน้ายังคงอ่อนหวานบริสุทธิ์เช่นเดิม ทว่าน้ำเสียงกลับเอื่อยเฉื่อย “ข้าใช้ร่างกายบำรุงรากวิญญาณของเจ้าเท่านั้น พูดให้ถึงที่สุด เจ้าเป็นเพียงเตาหลอมมนุษย์สำหรับบำเพ็ญของข้า”
กล่าวจบ นางพลิกข้อมือ
“อ๊าก!”
ลู่ชิงเจียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวหัวใจฉีกขาด ลูกแสงหลุดออกจากร่างของเขาโดยสมบูรณ์ รากฝอยสั่นไหวอยู่กลางอากาศ ก่อนที่หลี่เสี่ยวลู่จะอ้าปากกลืนมันลงไป ร่างของเขาราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ได้แต่นอนแผ่อยู่บนเตียง หอบหายใจเฮือกใหญ่
ขั้นพลังและรากวิญญาณของเขาถูกช่วงชิงไปจนสิ้น ตั้งแต่นี้ไปเขาก็เป็นเพียงคนไร้ค่า ไม่มีทางบำเพ็ญเซียนได้อีก
“ตลอดสามปีมานี้ ข้านอนเตียงเดียวกับเจ้าทุกคืนวัน ก็เพื่อเตรียมหลอมเจ้าให้เป็นเตาหลอมมนุษย์” หลี่เสี่ยวลู่นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านข้าง หลับตาเดินพลัง สัมผัสปราณวิญญาณที่พลุ่งพล่านในร่าง ใบหน้าเผยรอยยิ้มพึงพอใจ “ได้ขั้นพลังกับรากวิญญาณของเจ้า ข้าก็สร้างรากฐานเซียนได้เสียที เข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้แล้ว ในที่สุดหลี่เสี่ยวลู่ผู้นี้ก็จะกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้”
ลู่ชิงเจียงนอนอยู่บนเตียง ลมหายใจอ่อนระโหยราวตะเกียงน้ำมันกลางสายลม
“เสี่ยวลู่...” เขาเอ่ยเสียงแหบ “หากเจ้าบอกข้าตรง ๆ...ข้าอาจจะยอมก็ได้”
หลี่เสี่ยวลู่ลืมตาขึ้น ก้มมองเขาแล้วคลี่ยิ้มจนหางตาโค้ง ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก “ลู่ชิงเจียง เจ้านี่ช่างใสซื่อจนน่าเอ็นดูจริง ๆ ตั้งแต่วันที่ข้าเป็นขอทาน ข้าก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่งแล้วว่า สิ่งที่ผู้อื่นหยิบยื่นให้ ล้วนเป็นของปลอม มีเพียงสิ่งที่แย่งชิงมาเท่านั้นจึงจะเป็นของตนจริง ๆ”
นางเอียงศีรษะครุ่นคิด “อีกอย่าง หากข้าเอ่ยปากขอจริง ๆ เจ้าจะให้หรือ?”
ลู่ชิงเจียงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน
“เห็นหรือไม่ แม้แต่ตัวเจ้าเองก็รู้คำตอบ” หลี่เสี่ยวลู่หัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้น แสงวิญญาณรวมตัวกลางฝ่ามือ “ลู่ชิงเจียง อย่าโทษข้าเลย หากจะโทษ ก็โทษที่เจ้าใสซื่อเกินไป”
แสงวิญญาณฟาดลงมาที่ใบหน้า
“เจ้าเป็นศิษย์สายนอกเหมือนข้า!” ลู่ชิงเจียงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ตะโกนเสียงแหบพร่า “หากข้าตายที่นี่ สำนักต้องสืบสาวจนถึงที่สุด! ถึงตอนนั้นเจ้าก็หนีความผิดไม่พ้น!”
มือของหลี่เสี่ยวลู่ชะงักค้างกลางอากาศ
นางมองลู่ชิงเจียง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง ครู่ต่อมา นางก็หลุดหัวเราะพรืด
“ลู่ชิงเจียง ข้าควรพูดกับเจ้าอย่างไรดี” นางส่ายหน้า น้ำเสียงเปี่ยมความเวทนา “โลกบำเพ็ญเซียนแต่ไหนแต่ไรก็เป็นโลกแห่งการแย่งชิง พรุ่งนี้เจ้าก็จะกลายเป็นคนตาย ส่วนข้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสคนใดในสำนักจะโง่เขลาถึงขั้นยอมล่วงเกินผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานที่เพิ่งทะลวงระดับ เพื่อศิษย์สายนอกที่ตายไปแล้วคนหนึ่ง?”
ลู่ชิงเจียงอ้าปาก ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออก
หลี่เสี่ยวลู่พูดถูก ในสายตาผู้อาวุโส ศิษย์สายนอกไม่ได้ต่างจากศิษย์รับใช้ ทว่าเมื่อนางทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน ฐานะของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
“พี่ชิงเจียง” หลี่เสี่ยวลู่โน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูเขาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปให้สบายเถอะ ปีหน้าวันนี้ข้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เจ้า”
แสงวิญญาณฟาดลงมา
เบื้องหน้าลู่ชิงเจียงมืดสนิท ในดวงตาที่ค่อย ๆ ไร้แสงสะท้อนภาพหลี่เสี่ยวลู่ยืดตัวขึ้น พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า
“ตุบ”
เตียงสั่นสะเทือน หลี่เสี่ยวลู่เหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่า คว้าเสื้อคลุมโปร่งสีขาวจันทร์มาพันร่าง แล้วเอ่ยเสียงเย็นไปทางนอกประตูว่า “เข้ามา”
ประตูแง้มออก ศิษย์รับใช้สองคนก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามา สายตาจับจ้องพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หลี่เสี่ยวลู่เอนกายพิงโต๊ะ รวบผมยาวที่ปล่อยสยายขึ้น ก่อนพยักพเยิดไปทางเตียง
“จัดการให้เรียบร้อย”
ศิษย์รับใช้ทั้งสองจัดการม้วนร่างไว้ในผ้าห่มอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกออกไปทางประตู หลี่เสี่ยวลู่พิงกรอบประตู มองพวกเขาหามร่างไปตามทางบนเขาด้านหลัง ปลายทางคือหน้าผาสูงชันใต้เขา เบื้องล่างเป็นบึงลึกหมื่นจั้ง ผืนน้ำมืดดำ
ลมพัดกรูขึ้นมาจากหุบเขา พัดปอยผมข้างขมับของนางปลิวไหว นางยกมือรวบมันไว้ ก่อนหมุนตัวกลับเข้าห้องแล้วปิดประตู
หน้าผาด้านหลังเขา
ศิษย์รับใช้สองคนหามห่อผ้าห่มมาถึงริมผา สบตากัน ก่อนออกแรงพร้อมกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
“ตูม!”
ห่อผ้าห่มร่วงหล่นลงไป กระแทกผิวน้ำในบึงลึกจนเกิดน้ำกระเซ็นสูง ทว่าไม่นานทุกอย่างก็สงบลง ผืนน้ำสีดำหมุนวน กลืนสิ่งนั้นลงสู่เบื้องลึก
ทั้งสองปัดมือ แล้วเดินย้อนกลับไปทางเดิม
“จิ๊ หลี่ซือเจี่ยลงมือได้เด็ดขาดจริง ๆ...” ศิษย์รับใช้คนหนึ่งพึมพำเสียงเบา
“หุบปาก พวกเรามีหน้าที่ทำงาน ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” อีกคนใช้ศอกกระทุ้งเขา
เสียงของทั้งสองเลือนหายไปตามสายลม หน้าผาด้านหลังเขากลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงทึบของน้ำในบึงกระทบผาหิน
ใต้ก้นบึงลึกลงไป ใต้รากไม้เก่าแก่ที่เถาวัลย์แห้งกรังพันเกี่ยวกัน ร่างของลู่ชิงเจียงหลุดออกจากห่อผ้าห่ม ค่อย ๆ จมลึกลงไปอีก หยาดเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของเขา แผ่กระจายเป็นหมอกสีแดงบางเบาในผืนน้ำมืดมิด
ในช่วงที่ร่างของเขากำลังจะจมลงสู่โคลนก้นบึง
ใต้โคลน มีเตาทองแดงใบหนึ่งขึ้นสนิมเขรอะสั่นไหวเล็กน้อย แสงสีเขียวบางเฉียบสายหนึ่งซึมออกมาจากรอยแยก
หมอกโลหิตราวกับถูกบางสิ่งดึงดูด ลอยเข้าหาเตาทองแดงทีละเส้น รวมเป็นสายสีแดงคล้ำ ซึมเข้าไปในรอยร้าวบนตัวเตา เตาทองแดงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนส่งเสียงทุ้ม “หึ่ง!” แล้วดีดตัวพุ่งออกจากโคลน กระแทกตรงเข้าที่อกของลู่ชิงเจียง
แสงสีเขียวสายหนึ่งโอบคลุมร่างของลู่ชิงเจียง บาดแผลตรงหน้าท้องเริ่มสมานเข้าหากันอย่างช้า ๆ