เหล่าพยัคฆ์ขาวดูเหมือนจะได้กลิ่นอาหารวิญญาณ ต่างพากันหมอบอยู่บนม่านค่ายกลโปร่งใส อ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวแหลม น้ำลายไหลย้อย จ้องรถเข็นที่ลู่ชิงเจียงกำลังเข็นมาเขม็ง
ลู่ชิงเจียงไม่รีรอ เทอาหารวิญญาณเหล่านั้นลงในรางหินทีละถุง พยัคฆ์ขาวที่อยู่หลังม่านค่ายกลก็พุ่งเข้าหาอาหารทันที ต่างก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอร็ดอร่อย
ลู่ชิงเจียงยืนอยู่ข้าง ๆ มองพยัคฆ์ขาวกินอย่างเอร็ดอร่อย พลางครุ่นคิดในใจไปด้วย “ไม่รู้ว่าเอาอาหารวิญญาณใส่ไว้ในกระถางเทพใบนั้นแล้วจะเกิดผลอย่างไรบ้าง…”
ยิ่งคิด ใจก็ยิ่งเริ่มหวั่นไหว เขากวาดตามองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไร้ผู้คนอยู่รอบด้าน จึงค่อย ๆ ย่องเข้าไป แล้วรีบเฉือนอาหารวิญญาณชิ้นหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นออกจากรางอาหารของพยัคฆ์ขาวตัวหนึ่ง
การกระทำอันอุกอาจของเขาดึงดูดความสนใจจากพยัคฆ์ขาวอีกตัวที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ใกล้ ๆ ทันที มันเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเท่ากระดิ่งจ้องเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองคนบ้านนอกคนหนึ่ง
ลู่ชิงเจียงหน้าหนาเป็นที่สุด จึงยิ้มแห้ง ๆ ให้พยัคฆ์ขาวตัวนั้น “แหะ ๆ ข้าแค่เฉือนไปนิดเดียว เดี๋ยวก็คืนให้เจ้าแล้ว”
ราตรีมืดมิด ยอดเขาศิษย์รับใช้เงียบสงัด ศิษย์รับใช้มากมายต่างหลับใหลไปนานแล้ว
ลู่ชิงเจียงนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องของตน ครั้นตรวจดูจนแน่ใจว่าประตูหน้าต่างปิดสนิทแล้ว เขาก็เพียงนึกคิดวูบหนึ่ง ความเย็นสดชื่นสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านมาจากหว่างคิ้ว กระถางทองสัมฤทธิ์ใบใหญ่ที่ขึ้นสนิมเขรอะปรากฏขึ้นตรงหน้า ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
เขาก้มมองอาหารวิญญาณในมือ ก่อนยื่นมือโยนมันลงไปในกระถาง
“หึ่ง”
แสงสีเขียวอันคุ้นเคยวาบผ่าน อาหารวิญญาณที่เดิมทีดูธรรมดาไร้สีสันกลิ้งไปมาอยู่ในกระถางหนึ่งรอบ ผิวของมันกลับมีประกายโลหิตเข้มข้นแผ่ซ่าน กลิ่นเนื้อหอมเย้ายวนกับพลังชีวิตอันล้นเหลือพลันอบอวลไปทั่ว
ลู่ชิงเจียงเอื้อมมือหยิบอาหารวิญญาณชิ้นนั้นออกมา ดวงตาเป็นประกาย “นี่คือ…อาหารวิญญาณโลหิตหรือ?”
อาหารวิญญาณทั่วไปมีไว้เพียงเลี้ยงพยัคฆ์ขาวให้อิ่มท้อง ไม่เป็นประโยชน์ต่อผู้บำเพ็ญ แต่สิ่งที่เรียกว่าอาหารวิญญาณโลหิตนั้นแตกต่างออกไป มันเป็นของดีที่หาได้ยากยิ่ง นอกจากจะเพิ่มพลังเลือดลมให้ผู้บำเพ็ญแล้ว ยังช่วยหล่อเลี้ยงรากวิญญาณ ทำให้รากวิญญาณแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
ลู่ชิงเจียงดีใจเป็นล้นพ้น เพียงนึกคิดวูบหนึ่ง กระถางเทพก็หวนกลับเข้าไปในทะเลจิตสำนึก เขาถืออาหารวิญญาณโลหิตที่ยังร้อนระอุไว้ในมือ แล้วกินมันอย่างรวดเร็วราวกับหมาป่าหิวโซ เพียงสองสามคำก็กลืนลงท้องจนหมด
จากนั้นเขาก็นั่งลงกับพื้นทันที หลับตาหลอมรวมพลัง
เมื่ออาหารวิญญาณโลหิตเข้าสู่ท้อง กระแสความร้อนอันอ่อนโยนก็ทะลักไปทั่วร่างในพริบตา ขั้นหลอมปราณชั้นสองที่เดิมทีไม่มั่นคงนักเพราะฝืนทะลวงขั้น ค่อย ๆ มั่นคงดุจศิลาใต้กระแสพลังนี้ ส่วนรากวิญญาณปะปนห้าธาตุที่เดิมทีผอมบางเปราะเบาในส่วนลึกของตันเถียน ก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย ราวกับรากไม้แห้งแล้งที่ได้รับสายฝนฤดูใบไม้ผลิ
“สมบัติล้ำค่ายิ่ง!” ลู่ชิงเจียงลืมตาขึ้น แล้วผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาว ๆ
จากนั้นชีวิตของลู่ชิงเจียงก็เป็นกิจวัตรอย่างยิ่ง ทุกวันวนเวียนอยู่กับสามสิ่ง เข็นรถไปให้อาหารอสูรวิญญาณ แอบเฉือนอาหารวิญญาณตอนที่ไม่มีใครสังเกต แล้วกลับห้องในยามค่ำเพื่อใช้อาหารวิญญาณโลหิตทำให้ขั้นบำเพ็ญและรากวิญญาณมั่นคง
เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา แม้ขั้นบำเพ็ญของลู่ชิงเจียงจะไม่ก้าวหน้าไปอีก แต่รากฐานกลับมั่นคงแน่นหนาอย่างยิ่ง
วันหนึ่ง ขณะที่ลู่ชิงเจียงกำลังทำให้ขั้นบำเพ็ญมั่นคงอยู่ในห้อง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากนอกประตู
“ศิษย์น้องลู่! ศิษย์น้องลู่! แย่แล้ว!”
ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง หวังต้าโหย่วพุ่งเข้ามาหอบหายใจ สีหน้าร้อนรน “พี่ใหญ่ไป๋ให้เจ้ารีบไปที่ลานยอดเขาอสูรวิญญาณเดี๋ยวนี้!”
ลู่ชิงเจียงลุกพรวด ใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี “ศิษย์พี่หวัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
หวังต้าโหย่วกล่าวอย่างร้อนใจ “ข้าไม่รู้ ได้ยินมาว่าอสูรวิญญาณเกิดปัญหาใหญ่ หัวหน้าผู้ดูแลจากหอวินัยกับหัวหน้าผู้ดูแลหลายคนของยอดเขาอสูรวิญญาณอยู่ที่นั่นกันหมดแล้ว ศิษย์น้องลู่…” เขากลืนน้ำลาย ก่อนคว้าแขนลู่ชิงเจียงไว้ “ไม่อย่างนั้นเจ้าหนีไปเถอะ! ข้าว่าคราวนี้เรื่องใหญ่แน่ ไป๋จ่านถังไม่ชอบหน้าเจ้ามานานแล้ว ต้องฉวยโอกาสนี้เล่นงานเจ้าแน่!”
ลู่ชิงเจียงสงบใจลงอย่างรวดเร็ว ยิ่งเป็นเวลาเช่นนี้ยิ่งหนีไม่ได้ หากหนีไป ก็เท่ากับยอมรับว่าตนมีพิรุธมิใช่หรือ? นั่นไม่เท่ากับมอบจุดอ่อนให้คนพวกไป๋จ่านถังหรอกหรือ อีกอย่าง ที่นี่คือสำนักเซียนชิงฉือ ศิษย์รับใช้ตัวเล็ก ๆ ขั้นหลอมปราณชั้นสองอย่างเขาจะหนีไปที่ไหนได้?
“ไม่หนี” ลู่ชิงเจียงมีสีหน้าสงบนิ่ง ตบไหล่หวังต้าโหย่วเบา ๆ “เมื่อไม่ได้ทำผิด ก็ไม่ต้องกลัวเงาตัวเอง ไปดูให้รู้เรื่องกันเถอะ”
ทั้งสองรีบวิ่งไปตลอดทางจนถึงลานยอดเขาอสูรวิญญาณ
ขณะนี้บรรยากาศบนลานกดดันถึงขีดสุด ชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งสวมชุดแพรหรูหรา กำลังเดือดดาลจนกระทืบเท้า ชี้หน้าศิษย์รับใช้กลุ่มหนึ่งที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วด่ากราด “พวกเจ้าช่างบังอาจนัก! กล้าเลี้ยงกระเรียนเซียนของข้าจนอยู่ในสภาพเช่นนี้! รู้หรือไม่ว่ากระเรียนเซียนชุดนี้มีค่าเท่าใดในตลาดบำเพ็ญเซียน? ต่อให้ขายพวกเจ้าทั้งหมดก็ชดใช้ไม่ไหว!”
ชายชราผู้นั้นคือโจวจี้ หัวหน้าผู้ดูแลใหญ่แห่งยอดเขาอสูรวิญญาณ มีขั้นบำเพ็ญระดับสร้างฐานช่วงต้น
หลี่เฮ่อยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นว่าได้จังหวะแล้ว ก็รีบสาวเท้าเข้าไป ยื่นแผ่นหยกบันทึกงานที่แบ่งหน้าที่รับผิดชอบด้วยสองมืออย่างนอบน้อม
โจวจี้คว้าแผ่นหยกไปอย่างเกรี้ยวกราด กวาดเทพญาณตรวจดู ก่อนตวาดเสียงเข้ม “ลู่ชิงเจียง! ลู่ชิงเจียงอยู่ที่ไหน? ไสหัวออกมา!”
ลู่ชิงเจียงยังไม่ทันตอบ หลี่เฮ่อก็ยกมือชี้ไปยังเขาท่ามกลางฝูงชนทันที แล้วกล่าวเสียงดัง “เรียนหัวหน้าผู้ดูแลโจว เขาคือลู่ชิงเจียงขอรับ!”
โจวจี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้น สายตาฝ่าฝูงชนมาจับจ้องลู่ชิงเจียง “เจ้า ไสหัวออกมา!”
ลู่ชิงเจียงสูดหายใจลึก ก่อนสาวเท้าฝ่าฝูงชนไปยืนตรงหน้าโจวจี้
“เจ้าคือคนที่รับผิดชอบให้อาหารกระเรียนเซียนทุกวันหรือ?” โจวจี้ชี้ไปยังที่ไม่ไกล น้ำลายกระเด็นไปทั่ว “เจ้าทำงานอย่างจริงจังหรือไม่? ดูสิ่งที่เจ้าเลี้ยงไว้ นั่นกระเรียนเซียนหรือไก่บ้านขนกระเซิงกันแน่?!”
ลู่ชิงเจียงมองไปตามทิศทางที่เขาชี้ ใจพลันกระตุกวูบ กระเรียนเซียนแห่งยอดเขากระเรียนขาวซึ่งควรเปี่ยมกลิ่นอายเซียน บัดนี้กลับหดตัวอยู่ในค่ายกล ขนร่วงเกือบหมดทั้งตัว ดูน่าเวทนายิ่ง
ลู่ชิงเจียงรีบประสานมือ กล่าวแก้ต่างเสียงดัง “เรียนหัวหน้าผู้ดูแลโจว ศิษย์ไม่ได้รับหน้าที่เลี้ยงกระเรียนเซียนแห่งยอดเขากระเรียนขาว แต่เป็นยอดเขาพยัคฆ์ขาวขอรับ ศิษย์ให้อาหารพยัคฆ์ขาวทุกวัน ไม่เคยละเลยแม้แต่น้อย ขอหัวหน้าผู้ดูแลโปรดตรวจสอบให้กระจ่างด้วย!”
“ถึงขั้นนี้แล้วยังกล้าปฏิเสธอีก!” โจวจี้ไม่ฟังคำอธิบายของเขาแม้แต่น้อย ร่างวูบไหว ก่อนเตะเข้าที่อกลู่ชิงเจียงเต็มแรง
“ปัง!”
ลู่ชิงเจียงไม่มีเวลาตอบโต้ ร่างทั้งร่างปลิวถอยไปไกลสี่ห้าจั้ง กระแทกพื้นแผ่นศิลาสีเขียวอย่างแรง จนหน้าอกปั่นป่วนราวกับคลื่นโหม เลือดแทบกระอักออกมา
ลู่ชิงเจียงฝืนยกศีรษะขึ้น จ้องโจวจี้เขม็ง ความเคียดแค้นและความอัปยศอดสูจากส่วนลึกในใจพลันก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
“โจวจี้ใช่ไหม ข้าจำเจ้าไว้แล้ว”
เมื่อเห็นว่าลู่ชิงเจียงยังกล้าถลึงตาใส่ โจวจี้ก็ยิ่งเดือดดาล “ไอ้เดรัจฉานน้อย ยังกล้ามองข้าอีกหรือ? ดูสิว่าข้าจะทำลายการบำเพ็ญของเจ้าเสีย!”
กล่าวจบ โจวจี้กำลังจะก้าวเข้าไป แต่เงาร่างหนึ่งกลับพุ่งออกมาแซงหน้า
ไป๋จ่านถังสาวเท้าไปถึงข้างกายลู่ชิงเจียง ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นเหยียบลงบนอกของเขาอย่างแรง กดเขากลับลงไปกับพื้นอีกครั้ง
ไป๋จ่านถังหันไปประสานมือให้โจวจี้ “หัวหน้าผู้ดูแลโจวโปรดระงับโทสะ ท่านเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน จะไปถือสาศิษย์รับใช้ชั้นต่ำเช่นนี้ด้วยเหตุใด หากโกรธจนเสียสุขภาพย่อมไม่คุ้มค่า”
จากนั้นเขาก็ก้มหน้ามองลู่ชิงเจียงใต้ฝ่าเท้า แววสะใจวาบผ่านดวงตา “หัวหน้าผู้ดูแลโจว ลู่ชิงเจียงผู้นี้ละเลยหน้าที่จนทำลายสมบัติล้ำค่าของสำนัก ไม่สู้ส่งตัวเขาให้หอวินัยลงโทษฐานประมาทเลินเล่อ เชื่อว่าท่านผู้ดูแลทั้งหลายแห่งหอวินัยจะมอบคำชี้แจงที่หัวหน้าผู้ดูแลโจวพึงพอใจให้ท่านได้แน่นอน!”