ลู่ชิงเจียงไม่ได้โต้เถียงกับคนคลุ้มคลั่งผู้นั้นต่อ กลับหันไปมองเหอหรงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
「ศิษย์พี่เหอหรง ท่านเคยอยู่ที่ยอดเขาอวี้ฉยงมาก่อน กฎของห้องหลอมโอสถแห่งนี้ ท่านคงรู้ดีกว่าข้า เรื่องนี้ควรจัดการอย่างไร เชิญว่ามา」
เหอหรงยิ้มประจบเดินเข้ามา ยื่นมือมาตบแขนลู่ชิงเจียงเบา ๆ 「โธ่ ศิษย์น้องลู่ เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิด เป็นความเข้าใจผิดเท่านั้น」
「เข้าใจผิดหรือ」 แววสังหารวูบผ่านดวงตาของลู่ชิงเจียง
「ใช่แล้ว」 เหอหรงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางชี้ไปยังคราบเลือดบนพื้น 「ศิษย์พี่ท่านนี้กำลังหลอมโอสถบำรุงปราณอยู่ ส่วนศิษย์รับใช้ผู้นั้นกลับเกิดความคิดชั่วร้าย คิดฉวยโอกาสยั่วยวนศิษย์พี่ท่านนี้ จนศิษย์พี่ที่กำลังหลอมโอสถบำรุงปราณจิตใจปั่นป่วน เกือบธาตุไฟเข้าแทรก จึงเกิดการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย」
ศิษย์สำนักชั้นนอกผู้นั้นได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งกำเริบเสิบสานขึ้นทันที 「ใช่! นังสารเลวนี่เอง ตอนข้าหลอมโอสถกลับมาก่อกวนจิตใจข้า ต่อให้ข้าฆ่านางก็ยังไม่เกินไป! ส่วนเจ้า ในฐานะผู้ดูแลศิษย์รับใช้แห่งยอดเขาอวี้ฉยง ปล่อยปละละเลยจนเกิดเรื่อง ย่อมหนีความรับผิดชอบไม่พ้น!」
เหอหรงหัวเราะร่วน พลางฉวยจังหวะดึงแขนศิษย์สำนักชั้นนอกผู้นั้น 「ศิษย์น้องลู่ เห็นหรือไม่ ในเมื่อพูดกันเข้าใจแล้ว พวกเราก็ขอตัวก่อน」
ทั้งสองหันหลังเตรียมเดินออกจากประตู
ลู่ชิงเจียงยืนอยู่กับที่ ลูบคางพลางนึกทบทวนการแสดงอันต่ำช้าของทั้งสองที่ร้องรับกันเมื่อครู่ ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องแผ่นหลังของพวกเขา