ส่วนลึกของป่าหลังเขา สายลมยามค่ำคืนพัดเย็นสบาย
ลู่ชิงเจียงยืนอยู่กลางลานโล่ง ปราณไม้บริสุทธิ์สีเขียวครามรอบกายพลุ่งพล่านขึ้นลงราวกระแสน้ำ ก่อนค่อย ๆ รวมตัวเป็นดอกบัวสีครามมายารอบกาย กลีบบัวผลิบานและหุบลง สะท้อนพลังชีวิตอันเงียบสงบ ทว่าแฝงความคมกล้า
เขาหลับตาทั้งสองข้าง สงบนิ่งผ่อนคลาย ค่อย ๆ สัมผัสความลึกล้ำของ《เคล็ดกระบี่บัวคราม》
ชั่วพริบตาถัดมา ลู่ชิงเจียงพลันลืมตาขึ้น
ดอกบัวครามนับไม่ถ้วนโรยราร่วงหล่นในพริบตา กลีบดอกสีเขียวครามแต่ละกลีบลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่เล่มเล็กสีครามที่จับต้องได้ เมื่อเขาชี้นิ้วมือข้างเดียว กระบี่เล็กสีครามนับไม่ถ้วนก็กลายเป็นแสงหลากสายพุ่งทั่วฟ้า ส่งเสียงแหลมบาดอากาศตรงเข้าใส่ต้นไม้ยักษ์เบื้องหน้าซึ่งต้องใช้คนหลายคนโอบจึงจะรอบ
“ครืนครั่น!”
ต้นไม้ยักษ์หลายต้นถูกแสงกระบี่สีครามฟันขาดกลางลำต้นโดยไร้สิ่งใดขวางกั้น รอยตัดเรียบเนียนราวกระจก พวกมันโค่นลงเสียงดังสนั่น กระแทกพื้นจนฝูงวิหคนับไม่ถ้วนแตกตื่นบินหนี
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ลู่ชิงเจียงก็ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมายาวเหยียด
“คุ้มค่ากับที่ข้าใช้เวลาฝึกฝนกว่าครึ่งปี ในที่สุดก็ฝึกเคล็ดกระบี่บัวครามจนถึงขั้นต้นได้เสียที”
“ผู้ใดกัน?!” ทันใดนั้น เสียงตวาดดังมาจากนอกป่า ทำลายความเงียบสงบของขุนเขาพงไพร
ลู่ชิงเจียงขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วหันไปมอง ที่แท้เสียงดังเมื่อครู่ก็ดึงดูดศิษย์สำนักชั้นนอกที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ ให้ตื่นตัวแล้ว
เขาสะบัดมือข้างหนึ่ง แสงกระบี่สีครามซึ่งแผ่กระจายอยู่ทั่วป่าพลันรวมตัวกัน กลายเป็นกระบี่เหินที่มีแสงครามไหลเวียน ก่อนกลับเข้าฝักกระบี่ด้านหลังของเขาเอง จากนั้นร่างของลู่ชิงเจียงก็วูบไหว หลอมรวมเข้ากับรัตติกาลอันมืดมิด หายลับไปในทะเลป่าอันกว้างใหญ่