หลีเสวี่ยถูกพาตัวมาอย่างรวดเร็ว เหลิ่งซวงเป็นผู้ไปด้วยตนเอง จึงไม่มีผู้ใดที่นางพาตัวกลับมาไม่ได้
หญิงสาวสวมอาภรณ์ขาวเรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแอ ดูราวกับลมพัดเพียงคราก็จะล้มลง ช่างดูบอบบางเสียจริง
เซียวอวิ๋นเหิงเห็นนางแล้วก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาก้าวเข้าไปโอบไหล่นางไว้ «เสวี่ยเอ๋อร์»
หลีเสวี่ยซบอยู่ในอ้อมแขนเขา มองภาพตรงหน้าแล้วหดตัวราวกับถูกทำให้ตกใจ «พี่เหิง...»
«เสวี่ยเอ๋อร์อย่ากลัว» เซียวอวิ๋นเหิงตบไหล่นางเบา ๆ «เจ้าเพิ่งตกน้ำเมื่อเช้า ร่างกายถูกไอเย็น อาจทิ้งโรคเรื้อรังไว้ได้ หมอหลวงจากวังจะมาตรวจชีพจรให้เจ้า ดูว่าจะจ่ายยาให้บำรุงร่างกายได้หรือไม่»
หมอหลวงหรือ?
สีหน้าหลีเสวี่ยเปลี่ยนฉับพลัน นางเหลือบมองหมอหลวงเหล่านั้น รูม่านตาหดลง มือทั้งสองกำแน่นโดยไม่รู้ตัว «พี่เหิง ข้ากลัว...»
«กฎของตระกูลเซียวช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ» ซือชางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา «อนุภรรยาเห็นองค์หญิงแล้ว ไม่รู้จักคำนับหรือ?»
เซียวอวิ๋นเหิงโกรธเกรี้ยว «ผู้บัญชาการซือ เสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งตกน้ำเมื่อเช้า บัดนี้ร่างกายอ่อนแอ ผู้บัญชาการซือจะไร้ใจเมตตาสักนิดไม่ได้หรือ?»
ซือชางมองเขาอย่างเย็นชา «หากเป็นเช่นนั้น หลังเข้าวังข้าจะกราบทูลฝ่าบาทตามจริง ว่าอนุภรรยารองแห่งตระกูลเซียวไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตา คนในตระกูลเซียวไม่รู้จักแยกแยะสูงต่ำ แม่ทัพหนุ่มเซียวหลงอนุภรรยาจนละเลยภรรยาเอก...»
สีหน้าของฮูหยินเซียวกับเซียวอวิ๋นเหิงผู้เป็นบุตรชายพลันเขียวคล้ำขึ้นมาอีกครั้ง
«เสวี่ยเอ๋อร์» เซียวอวิ๋นเหิงก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน เอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มกลั้น «ไปคำนับองค์หญิง»
หลีเสวี่ยเม้มริมฝีปาก «พี่เหิง...»
นางมีเหตุผลอันใดต้องคำนับหญิงแพศยาผู้นั้นด้วย?
«เด็กดี»
ใบหน้าหลีเสวี่ยซีดขาว ขอบตาแดงก่ำ นางถอยออกจากอ้อมแขนเซียวอวิ๋นเหิงอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนหันหลังเดินทีละก้าวไปยังเบื้องหน้าหยุนจื่อซู แล้วย่อตัวคำนับ «เสวี่ยเอ๋อร์ขอคารวะพี่หญิง»
«ที่นี่ไม่มีพี่หญิงของเจ้า และองค์หญิงผู้นี้ก็ไม่มีน้องสาวชื่อหลีเสวี่ย» หยุนจื่อซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยอย่างสงบนิ่ง «อนุภรรยารองควรเรียนรู้ธรรมเนียมการเข้าเฝ้าองค์หญิงให้ดีหรือไม่?»
«หยุนจื่อซู เจ้าอย่าได้เกินไปนัก!» เซียวอวิ๋นเหิงตวาดด้วยความโกรธ «เสวี่ยเอ๋อร์ร่างกายอ่อนแอ เจ้าจะผ่อนปรนกับนางสักหน่อยไม่ได้หรือ?»
«องค์หญิงผู้นี้เป็นคนใจแคบ ไม่รู้จักคำว่าผ่อนปรน»
ซือชางขุ่นเคืองเล็กน้อย «เหลิ่งซวง»
«เจ้าค่ะ»
เงาร่างเหลิ่งซวงวูบไหว ทุกคนยังไม่ทันเห็นว่านางทำสิ่งใด หลีเสวี่ยซึ่งเดิมย่อตัวอยู่ก็พลันถลาไปข้างหน้าอย่างไร้สาเหตุ เสียงเข่ากระแทกพื้นอย่างแรงทำให้ผู้คนใจหาย จากนั้นก็เห็นนางหมอบราบอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา
«อ๊า!» เสียงกรีดร้องนั้นฟังแล้วเจ็บแทนนัก
บรรยากาศเงียบงันลง
เหล่าหมอหลวงมองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
«เสวี่ยเอ๋อร์!»
ฮูหยินเซียวกับเซียวอวิ๋นเหิงรีบก้าวเข้าไปพร้อมกัน ยื่นมือจะประคองนางขึ้นจากพื้น ทว่าดาบยาวเล่มหนึ่งพลันพาดลงบนแผ่นหลังของหลีเสวี่ย ขวางการกระทำของทั้งสองไว้
«ซือชาง!» เซียวอวิ๋นเหิงกำหมัดแน่น «อาศัยว่าตนเป็นผู้บัญชาการองครักษ์เงา ก็กล้ากำเริบเสิบสานในตระกูลเซียวเช่นนี้ ฝ่าบาททรงอนุญาตแล้วหรือ? เจ้าหยามเกียรติตระกูลเซียวถึงเพียงนี้ มีเจตนาใดกันแน่?»
หลีเสวี่ยเจ็บจนใบหน้าซีดขาว น้ำตาคลอเบ้า นอนคว่ำอยู่บนพื้นนานพักใหญ่กว่าจะลุกขึ้นได้
«อย่าเพิ่งโกรธไป» หยุนจื่อซูเอ่ยเสียงเรียบ «เมื่อเทียบกับการล่วงเกินองค์หญิงของตระกูลเซียว ความคับข้องใจเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไร หลังตรวจชีพจรแล้ว หากแม่ทัพหนุ่มเซียวยังพูดจาอย่างองอาจไม่รู้สึกผิดเช่นนี้ องค์หญิงผู้นี้จะนับถือท่านเป็นชายชาตรี»
กล่าวจบ นางก็หันไปมองหลีเสวี่ยที่หมอบอยู่บนพื้น
«เจ้าไม่ต้องกลัว» น้ำเสียงของนางอ่อนโยนลงเล็กน้อย «หมอหลวงในวังล้วนมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ การตรวจชีพจรอนุภรรยารองเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ย่อมไม่ทำให้พวกเขาลำบาก เพื่อสุขภาพของอนุภรรยารอง ขอให้ให้ความร่วมมือด้วย»
กล่าวจบ นางก็ส่งสัญญาณให้เหล่าหมอหลวงเริ่มตรวจได้
หลีเสวี่ยพลันไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมาจากไหน นางลุกพรวดขึ้นจากพื้น เห็นหมอหลวงเดินเข้ามาก็หวาดกลัวจนถอยกรูด «พวก...พวกท่านอย่าเข้ามา...»
«อนุภรรยารองไม่ต้องหวาดกลัว» หัวหน้าสำนักหมอหลวงย่อตัวลง จับข้อมือนางไว้ «ข้าเพียงตรวจชีพจรอนุภรรยารอง...»
ยังกล่าวไม่ทันจบ ก็เห็นหลีเสวี่ยสะบัดมือเขาออกอย่างคนคลุ้มคลั่ง «ไป...ไปให้พ้น! ไม่ต้องมาตรวจชีพจรข้า พวกเจ้าทุกคนไสหัวไป! ลูกของข้าจากไปแล้ว ขอร้องพวกท่านอย่ามากระตุ้นข้าอีก ให้ข้าตายเถิด! ให้ข้าตายเถิด!»
หัวใจฮูหยินเซียวบีบรัดเป็นก้อน นางรีบก้าวเข้าไปโอบหลีเสวี่ยไว้ «เสวี่ยเอ๋อร์! อย่ากลัว ข้าอยู่นี่...»
หยุนจื่อซูมองหลีเสวี่ยแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ ใบหน้าไม่ปรากฏความร้อนรนแม้แต่น้อย นางเอ่ยเสียงเรียบ «หากไม่ยอมให้หมอหลวงตรวจชีพจร ก็พิสูจน์ได้เพียงว่าอนุภรรยารองรู้สึกผิด จงใจใส่ร้ายป้ายสีองค์หญิงผู้นี้»
«องค์หญิงเพคะ ข้าขอร้อง โปรดทรงเมตตา ปล่อยเสวี่ยเอ๋อร์ไปเถิด!» ฮูหยินเซียวกัดฟันคุกเข่าลงวิงวอน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น «วันนี้เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรเอาผิดองค์หญิง ไม่ควรปรักปรำว่าองค์หญิงโหดเหี้ยมอำมหิต องค์หญิงเป็นเชื้อสายสูงศักดิ์ กุมอำนาจเป็นตายของเหล่าขุนนางและราษฎร อยากให้ผู้ใดตาย ผู้นั้นก็ต้องตาย เสวี่ยเอ๋อร์โชคร้าย ไม่ควรคิดแย่งความโปรดปรานกับองค์หญิง ไม่ควรตั้งครรภ์บุตรของตระกูลเซียวก่อนองค์หญิง ข้าผู้เป็นฮูหยินก็ไม่ควรขัดขืนองค์หญิง ไม่ควรวิงวอนให้องค์หญิงโปรดปราน...»
«พอแล้ว» แววตาหยุนจื่อซูเย็นเยียบ «ในเมื่อฮูหยินเซียวดื้อรั้นถึงเพียงนี้ องค์หญิงผู้นี้ก็มีแต่ต้องใช้ข้อเท็จจริงพูดแล้ว หมอหลวง!»
มือข้างหนึ่งของเหลิ่งซวงบังคับดึงฮูหยินเซียวออกไป อีกมือกดหลีเสวี่ยที่ยังคงถอยหนีไว้ «หมอหลวงตรวจชีพจรได้แล้ว»
ในที่สุดหัวหน้าสำนักหมอหลวงก็จับข้อมือหลีเสวี่ยได้ ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีผู้ใดนึกถึงธรรมเนียมชายหญิงต้องเว้นระยะกันอีก หลังตรวจชีพจรแล้ว หัวหน้าสำนักพลันร้อง «เอ๊ะ นี่...»
เซียวอวิ๋นเหิงมีสีหน้าตึงเครียด «หมอหลวง?»
ฮูหยินเซียวถูกควบคุมตัวไว้ เวลานี้ทำได้เพียงจ้องหมอหลวงเขม็ง «หมอเซวีย ขอท่านแจ้งตามจริง อย่าปรักปรำเสวี่ยเอ๋อร์»
หมอเซวียไม่ได้ตอบอะไร เพียงหันไปกล่าวว่า «พวกเจ้าสามคนก็มาตรวจดู»
หมอหลวงอีกสามคนจึงผลัดกันเข้ามาตรวจชีพจรหลีเสวี่ย ครั้นตรวจเสร็จ ต่างก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม
หลีเสวี่ยทรุดอยู่บนพื้น ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
«ตกลงเป็นอย่างไรกันแน่?» เซียวอวิ๋นเหิงตวาด «มีสิ่งใดก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องเกรงใจผู้ใด!»
«ใช่แล้ว หมอหลวงโปรดกล่าวตามตรง» ฮูหยินเซียวพยักหน้าตาม «ต่อให้ฐานะของเสวี่ยเอ๋อร์สู้กับองค์หญิงไม่ได้ แต่ความจริงที่ควรรู้ก็ต้องรู้ พวกเราจะไม่เอาผิดองค์หญิง อย่างน้อย...»
«อนุภรรยารองมีประจำเดือน»
เสียงของฮูหยินเซียวชะงักค้าง นางมองหมอเซวียผู้พูดอย่างเหม่อลอย «อะ...อะไรนะ?»
เซียวอวิ๋นเหิงตกตะลึง «หมอหลวง ท่านตรวจผิดหรือไม่? เสวี่ยเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้วแท้งอย่างชัดเจน เหตุใดจึงกลายเป็นประจำเดือนได้?»
«อนุภรรยารองไม่ได้ตั้งครรภ์ และไม่ได้แท้ง นางมีประจำเดือนจริง» น้ำเสียงหมอเซวียหนักแน่นสงบนิ่ง สายตาที่มองหลีเสวี่ยแฝงความครุ่นคิดอยู่หลายส่วน «ดังนั้นข้าจึงไม่ทราบว่าเรื่องแท้งบุตรที่แม่ทัพหนุ่มเซียวกล่าวถึงเป็นเช่นไร ผลการตรวจของพวกเราทั้งหมดตรงกัน»
ฮูหยินเซียวแข็งค้าง «เป็นไปได้อย่างไร? หมอเคยตรวจพบชัดเจนว่าตั้งครรภ์...»