“เรื่องนี้ต้องถามอนุฮูหยินแล้ว” หมอหลวงเซวียลุกขึ้นยืน “หมอที่ตรวจพบว่าอนุฮูหยินตั้งครรภ์เป็นผู้ใด ฮูหยินเซียวลองสอบถามให้ชัดเจนเถิด จะได้รู้ว่ามีเงื่อนงำอันใดหรือไม่”
ฮูหยินเซียวตะลึงงัน “เป็นไปไม่ได้!”
“ข้าอยู่ในสำนักหมอหลวงมาหลายสิบปี รับใช้ราชวงศ์และฟังพระบัญชาของฝ่าบาท ฮูหยินเซียวไม่ควรสงสัยในวิชาแพทย์ของข้า” หมอหลวงเซวียขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก “ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราผู้อาวุโสหลายคนวินิจฉัยได้ผลตรงกัน อนุฮูหยินของท่านมิได้ตั้งครรภ์ เพียงมีระดูมาเท่านั้น หากฮูหยินเซียวไม่เชื่อผลวินิจฉัยของพวกเรา ก็เชิญหมอจากโรงหมอหรือร้านโอสถแห่งใดก็ได้ที่ท่านเห็นว่าเชื่อถือได้มาสอบถามผลวินิจฉัยดู”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงแข็งค้าง ไม่น่าเชื่อถือสายตามองหลีเสวี่ย “เสวี่ยเอ๋อร์?”
“มะ...ไม่ใช่...พี่เหิง ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่รู้อะไรเลย...” ใบหน้าหลีเสวี่ยซีดเผือด นางคว้ามือเขาไว้แล้วอธิบายอย่างลนลาน “พี่เหิง ท่านเชื่อข้าเถิด! ที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง...”
“อนุฮูหยินยังไม่ยอมสำนึกผิดจนถึงบัดนี้” หยุนจื่อซูลุกขึ้นยืน มองคนในครอบครัวประหลาดตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา “ความจริงกระจ่างแล้ว เปิ่นกงไม่สนใจจะพัวพันกับพวกท่านอีก อนุฮูหยินใส่ร้ายป้ายสีเปิ่นกง ความผิดนี้ไม่อาจอภัยได้ เหลิ่งซวง จงส่งนางไปคุกของหอเงา”
“เพคะ”
เซียวอวิ๋นเหิงไม่อยากเชื่อ “ท่านจะส่งนางไปคุกของหอเงาหรือ?”
“หลีเสวี่ยใส่ร้ายองค์หญิงอย่างเปิ่นกง นางไม่สมควรไปอยู่ในคุกหรือ?” หยุนจื่อซูขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นเยียบ “เซียวอวิ๋นเหิง อย่าบอกเปิ่นกงนะว่าถึงบัดนี้ท่านยังคิดจะปกป้องนาง”
“ข้า...”
“พาตัวไป!” ซือชางออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงเย็นเยียบชวนให้คนหวาดหวั่น “อีกไม่นานข้าจะกราบทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทตามความจริง ฮูหยินเซียวกับแม่ทัพน้อยมีสิ่งใดจะกล่าว ก็ไปกราบทูลต่อหน้าฝ่าบาทได้”
เซียวอวิ๋นเหิงกัดฟัน “หยุนจื่อซู นี่เป็นเรื่องในครอบครัว เหตุใดท่านต้องนำไปกราบทูลฝ่าบาทด้วย?”
“นี่มิใช่เรื่องในครอบครัว” หยุนจื่อซูหันไปด้านข้าง “ไปนำพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาให้เปิ่นกง เปิ่นกงจะเขียนหนังสือตัดขาดสามีภรรยา”
“หยุนจื่อซู!”
เหล่าหมอหลวงต่างมองหยุนจื่อซูอย่างตกตะลึง หนังสือตัดขาดสามีภรรยา?
องค์หญิงจะขอหย่าสามีหรือ?
นี่มัน...
บ่าวไพร่ทั้งหลายหวาดหวั่นจนใจสั่น ไม่มีผู้ใดขยับ ดูท่าจะไม่มีใครกล้านำพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาให้องค์หญิง
“...ช่างเถิด” หยุนจื่อซูมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นเล็กน้อย “เปิ่นกงก็คร้านจะอยู่ในตระกูลเซียวต่อแม้เพียงชั่วขณะ อีกไม่นานเปิ่นกงจะให้คนนำหนังสือตัดขาดสามีภรรยามาส่ง นับแต่นี้เซียวอวิ๋นเหิงกับเปิ่นกงต่างคนต่างแต่งงาน ไม่เกี่ยวข้องกันอีก เรื่องใดควรจัดการก็จัดการให้เรียบร้อย เรื่องใดควรสะสางก็ต้องสะสาง”
ซือชางยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างกายนาง ใบหน้าหล่อเหลาราวภาพวาด เยือกเย็นเหนือโลกีย์
“ไปกันเถิด” หยุนจื่อซูหมุนกายเดินออกไป “หมอหลวงทุกท่านกลับไปได้แล้ว วันนี้ที่เชิญพวกท่านมาถึงที่นี่ก็เพื่อให้ความจริงกระจ่าง จะได้ไม่ต้องให้เปิ่นกงแบกรับชื่อเสียงชั่วร้ายโดยไร้ความผิด แต่เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้...”
หยุนจื่อซูชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันไปมองหลีเสวี่ย “เมื่อคืนเปิ่นกงหลับสนิท เช้านี้ตื่นสาย ในห้องอาจมีคนวางกำยานสะกดไว้ก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นผู้ใดผลักอนุฮูหยินตกลงไปในทะเลสาบ และอนุฮูหยินคิดใช้แผนชั่วใดเล่นงานเปิ่นกง ล้วนต้องไปให้การที่หอเงาให้ชัดแจ้ง เปิ่นกงไม่อยู่เสียเวลาเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”
“พี่เหิง พี่เหิง ข้าไม่ไปหอเงา ข้าต้องตายแน่! ข้าไม่ไป! ข้าไม่ไป!” หลีเสวี่ยคว้ามือเซียวอวิ๋นเหิงไว้ ใบหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัว นางร้องขอความช่วยเหลือ “พี่เหิง ช่วยข้าด้วย! ข้าไม่อยากไป...”
“องค์หญิง” ฮูหยินเซียวสูดลมหายใจเข้าลึก ในที่สุดก็ยอมลดท่าทีลง “เสวี่ยเอ๋อร์เป็นเพียงสตรีบอบบาง หากไปหอเงา นางย่อมทนไม่ไหว ขอองค์หญิงโปรดมีพระเมตตา ยกโทษให้นางสักครั้งเถิด”
กล่าวแล้วก็พยายามแก้ต่างให้หลีเสวี่ย “เสวี่ยเอ๋อร์ยังเยาว์วัยและขาดประสบการณ์ บางทีอาจถูกหมอฝีมือไม่ถึงจากข้างนอกตรวจผิด จึงคิดว่าตนตั้งครรภ์ ดังนั้น...”
“ฮูหยินเซียวยังไม่ยอมรับว่าหลีเสวี่ยมีจิตใจลึกล้ำ จงใจใส่ร้ายเปิ่นกง” หยุนจื่อซูหัวเราะเยาะ แล้วเน้นคำว่า ‘จงใจ’ “แต่ไม่เป็นไร เปิ่นกงไม่ต้องการให้พวกท่านเชื่อ ขอเพียงองครักษ์เงาเค้นถามจนได้ความจริงก็พอ”
กล่าวจบ นางก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ต่อแม้ชั่วขณะ ก้าวเท้าออกไปทันที
ซือชางเดินตามไปอย่างเงียบงัน
เหลิ่งซวงยกหลีเสวี่ยที่อยู่บนพื้นขึ้น แล้วเดินตามทั้งสองคนไป นางเป็นองครักษ์เงา มีสิทธิ์เข้าออกจวนอ๋องและจวนขุนนางทุกแห่ง บัดนี้ไม่มีผู้ใดกล้าขวางนาง ต่อให้มีคนกล้าขวาง ก็ขวางไม่อยู่
“พี่เหิง! พี่เหิง! ท่านป้า! ช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากไปหอเงา...” หลีเสวี่ยร่ำไห้ร้องเรียกอย่างเจ็บปวด “พี่เหิง ช่วยข้าด้วย!”
เซียวอวิ๋นเหิงก้าวพรวดเข้ามา คว้าต้นแขนหยุนจื่อซูไว้ “จื่อซู ใจเย็นก่อน ถือเสียว่าข้าขอโทษแทนเสวี่ยเอ๋อร์...”
หยุนจื่อซูสะบัดมือเขาออกอย่างเย็นชา “สายไปแล้ว”
เซียวอวิ๋นเหิงกัดฟัน “นางเป็นเพียงสตรีบอบบาง ทนรับโทษทัณฑ์ในหอเงาไม่ไหว ท่านจะใจแข็งได้อย่างไร...”
“เปิ่นกงไม่ได้บอกว่าจะให้นางรับโทษทัณฑ์ใด” หยุนจื่อซูหัวเราะเย็นชา “ท่านคิดว่าเปิ่นกงจะทรมานบีบคั้นให้นางรับสารภาพหรือ? เซียวอวิ๋นเหิง ตอนท่านกับมารดามาหาเรื่องเปิ่นกง ท่านเคยเห็นใจหรือไม่ว่าเปิ่นกงก็เป็นสตรีบอบบาง?”
เซียวอวิ๋นเหิงชะงัก รีบกล่าวว่า “บัดนี้ข้าเชื่อท่านแล้ว เราเริ่มต้นกันใหม่ดีหรือไม่? ต่อไปข้าจะจริงใจต่อท่านเป็นแน่...”
“เปิ่นกงไม่ต้องการ” หยุนจื่อซูกล่าวอย่างเย็นชา “ความจริงใจของท่านจงเอาไปเลี้ยงสุนัขเถิด เปิ่นกงเห็นแล้วขยะแขยง”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงแข็งค้าง
“องค์หญิงแต่งเข้าตระกูลเซียวแล้ว ฝ่าบาทพระราชทานสมรส ผู้คนทั่วหล้าล้วนรับรู้” ฮูหยินเซียวมีสีหน้าเย็นชา “ใต้หล้านี้จะมีเหตุผลใดให้สตรีหย่าสามี?”
หยุนจื่อซูมีสีหน้าเย็นชา “วันนี้เปิ่นกงจะเป็นผู้เปิดธรรมเนียมนี้เอง”
ฮูหยินเซียวชะงัก “...”
คนกลุ่มหนึ่งยื้อยุดฉุดกระชากกันมาจนถึงลานหน้า ทุกคนจึงพบว่าซือชาง ผู้บัญชาการองครักษ์เงา มิได้มาที่นี่เพียงลำพัง ลานหน้ามีองครักษ์เงาชุดดำยี่สิบคนยืนรอรับคำสั่งอย่างเงียบงัน แต่ละคนยืดกายตรง สง่างามเคร่งขรึมและแผ่ไอสังหาร ชวนให้ผู้พบเห็นใจสั่น
ซือชางออกคำสั่ง “หลีซื่อ อนุฮูหยินแห่งตระกูลเซียว ใส่ร้ายองค์หญิงเก้า ตามกฎหมายให้นำตัวไปสอบสวนที่หอเงา”
องครักษ์เงารับคำ “ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!”
หลีเสวี่ยมององครักษ์เงาผู้เข่นฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาเบื้องหน้าอย่างหวาดกลัว ดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง “อย่า! อย่า ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!”
“องค์หญิง!” เซียวอวิ๋นเหิงตัดสินใจเด็ดขาด คุกเข่าลงฉับพลัน “เรื่องวันนี้เป็นความผิดของข้าทั้งสิ้น ข้าไม่แยกแยะถูกผิด เชื่อคำกล่าวฝ่ายเดียว เป็นข้าที่เลอะเลือน! อวิ๋นเหิงยินดีรับโทษจากองค์หญิง องค์หญิงจะตีหรือจะลงโทษ ข้าล้วนไม่มีคำโต้แย้ง ขอองค์หญิงโปรดระงับโทสะ!”
“ข้ารู้ผิดแล้ว! ข้าสำนึกผิดจริงๆ องค์หญิงโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!” หลีเสวี่ยคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัว ร่ำไห้จนน้ำตานองหน้า ใบหน้าน้อยซีดขาว “ข้าเพียงปรารถนาจะมีบุตรเหลือเกิน ข้าคิดว่าตนตั้งครรภ์จริงๆ พอเห็นเลือดจึงรับความสะเทือนไม่ไหวชั่วขณะ...องค์หญิง ได้โปรดละเว้นข้าสักครั้งเถิด! ต่อไปข้าจะปรนนิบัติองค์หญิงพี่หญิงให้ดี ไม่กล้าแย่งความโปรดปรานจากองค์หญิงพี่หญิงอีกเป็นอันขาด...”