บทที่ 3 ท่านมาถูกเวลาแล้ว
ซือชางเดินมาหยุดตรงหน้าหยุนจื่อซู ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย สายตาลุ่มลึกจับจ้องใบหน้านาง แววตาซับซ้อนจนยากหยั่งถึง ครู่หนึ่งเขาก็ก้มศีรษะคำนับนาง
“ข้าน้อยคารวะองค์หญิง องค์หญิงทรงสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าสบายดี” หยุนจื่อซูมองเขา แววตาก็ซับซ้อนไม่ต่างกัน “ท่านมาถูกเวลาแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขามองหยุนจื่อซูอย่างเย็นชา
นี่หมายความว่าอย่างไร?
หยุนจื่อซูไม่สนใจเขา แล้วถามต่อว่า “ท่านมาที่นี่ เสด็จพ่อทรงทราบหรือไม่”
“ฝ่าบาทยังไม่ทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ” ซือชางตอบอย่างนอบน้อม “แต่ข้าน้อยส่งคนไปกราบทูลแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานฝ่าบาทก็จะทรงทราบพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้น...” หยุนจื่อซูข่มกลั้นความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ “ท่านจะฟังคำของเปิ่นกงหรือไม่”
เซียวอวิ๋นเหิงทั้งตกใจทั้งโกรธ “หยุนจื่อซู!”
“พ่ะย่ะค่ะ” ซือชางหลุบตา น้ำเสียงหนักแน่นดุจศิลา แฝงความอ่อนน้อมอย่างยากสังเกต “องค์หญิงมีรับสั่งสิ่งใด ข้าน้อยจะปฏิบัติตามทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จงฟังให้ดี” หยุนจื่อซูเอ่ยทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อีกครู่หนึ่ง เมื่อหมอหลวงตรวจวินิจฉัย หากพบว่าอนุฮูหยินแท้งเพราะเปิ่นกงผลักนางตกน้ำ เปิ่นกงยินยอมให้ตระกูลเซียวลงโทษ ไม่มีคำโต้แย้งแม้แต่น้อย”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงเคร่งขรึมขึ้น
“แต่หากผลตรวจไม่ตรงกับความจริง พิสูจน์ได้ว่าอนุฮูหยินโกหก เช่นนั้นฮูหยินเซียวกับเซียวอวิ๋นเหิงก็เท่ากับใส่ร้ายเปิ่นกง ส่วนอนุฮูหยินก็มีความผิดฐานกล่าวหาองค์หญิงโดยปราศจากมูล ควรลงโทษอย่างไรก็ลงโทษตามนั้น” หยุนจื่อซูกล่าว “และเปิ่นกงจะหย่าขาดจากเซียวอวิ๋นเหิง”
“หยุนจื่อซู!”
“องค์หญิง!”
ฮูหยินเซียวกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เหลวไหลสิ้นดี!”
“ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ” ซือชางรับคำอย่างสงบนิ่ง ไม่ใส่ใจความเกรี้ยวกราดไร้ทางสู้ของมารดาและบุตรตระกูลเซียว “ข้อเรียกร้องขององค์หญิง ตระกูลเซียวจะยอมรับแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
พวกเขาจำต้องยอมรับ
เซียวอวิ๋นเหิงกำมือแน่น สายตาจับจ้องใบหน้างดงามล่มเมือง ทว่ากลับสงบนิ่งเย็นชาของหยุนจื่อซู จู่ ๆ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจ
หรือเขาจะใส่ร้ายนางจริง ๆ?
แต่สาวใช้ข้างกายนางเป็นคนพูดเองชัด ๆ ว่าหยุนจื่อซูผลักอนุฮูหยินตกลงไปในทะเลสาบ
เซียวอวิ๋นเหิงกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก บ่าวรับใช้ร้องบอกว่า “ฮูหยิน แม่ทัพน้อย หมอหลวงมาแล้วขอรับ!”
ทุกคนหันไปมอง
หมอหลวงหลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาจากนอกเรือน ต่างถือหีบยา อายุล้วนเกินห้าสิบปี ทุกคนเป็นหมอผู้มีฝีมือสูงส่งที่สุดในสำนักแพทย์หลวง
ในหมู่พวกเขามีสองคนเชี่ยวชาญโรคสตรี รับหน้าที่ดูแลการประคับประคองครรภ์และบำรุงร่างกายให้เหล่าสนมในวังหลังที่ตั้งครรภ์โดยเฉพาะ
ใจเซียวอวิ๋นเหิงหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด จู่ ๆ เขาก็เริ่มนึกเสียใจกับความหุนหันเมื่อครู่
เขาควรสืบเรื่องราวให้กระจ่างก่อน แล้วค่อยมาเอาผิดหยุนจื่อซู...
“องค์หญิง” ฮูหยินเซียวขมวดคิ้ว คล้ายกำลังข่มกลั้นบางอย่างอย่างสุดกำลัง “เสวี่ยเอ๋อร์เป็นเพียงอนุฮูหยิน ไหนเลยจะกล้าถือโทษองค์หญิงจริงจัง ขอเพียงองค์หญิงไปขอโทษเสวี่ยเอ๋อร์ เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไป ไม่จำเป็นต้องทำให้ผู้คนรู้กันทั่ว”
“แต่บัดนี้ผู้คนรู้กันทั่วแล้ว” หยุนจื่อซูยิ้มเยาะบาง ๆ ราวกับเห็นว่าคำพูดของนางช่างน่าขัน “ท่านคิดว่าเปิ่นกงเป็นคนที่ใครจะบีบคั้นอย่างไรก็ได้หรือ”
ฮูหยินเซียวกัดฟันกรอด “เรื่องราวบานปลายเช่นนี้ เกรงว่าต่อหน้าฝ่าบาทก็ยากจะชี้แจง”
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้ท่านมาห่วง” หยุนจื่อซูตอบเสียงเย็น “ต่อให้เปิ่นกงต้องตาย ก็ไม่มีวันตายในจวนตระกูลเซียว”
“เจ้า...”
“หมอหลวงมาถึงแล้ว ไม่ต้องพูดจาไร้สาระอีก” ซือชางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าว “ใครก็ได้ ไปพาอนุฮูหยินมาที่นี่”
ฮูหยินเซียวกล่าวว่า “เสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งแท้ง ร่างกายยังบอบช้ำ...”
“หากนางเดินเองไม่ได้ ก็ให้คนหามมา” ซือชางออกคำสั่ง น้ำเสียงไม่มีช่องให้ต่อรอง “เหลิ่งซวง”
“เจ้าค่ะ”
เหลิ่งซวงรับคำแล้วจากไป
ฮูหยินเซียวโกรธจนเจ็บแน่นในอก ในใจนางสาปแช่งหยุนจื่อซูหญิงแพศยาผู้นี้อย่างสาดเสียเทเสีย ทั้งที่ไม่ได้เกิดมามีวาสนาสูงส่ง กลับยังอวดเบ่งอำนาจองค์หญิงอยู่ที่นี่
ฮ่องเต้พระราชทานนางให้แต่งกับอวิ๋นเหิงแล้ว แต่นางกลับยังไม่รู้จักสงบเสงี่ยม ช่าง...
“ฮูหยินเซียวกำลังด่าข้าอยู่ในใจหรือ” หยุนจื่อซูเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้ามีแววเยาะเย้ย “เหตุใดไม่ด่าออกมาตรง ๆ เล่า จะได้ไม่อัดอั้นจนเสียสุขภาพ”
สีหน้าฮูหยินเซียวแข็งค้าง “องค์หญิงตรัสล้อเล่นแล้ว”
หยุนจื่อซูยิ้มเยาะ
จะล้อเล่นหรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญคืออีกครู่หนึ่งจะมีคนหัวเราะไม่ออกต่างหาก
“ข้าจะไปดูเสวี่ยเอ๋อร์” ฮูหยินเซียวตั้งใจจะจากไป
“หยุด” ซือชางเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแข็งกร้าวดุจเหล็ก “องค์หญิงยังไม่ทรงอนุญาตให้ไป ฮูหยินเซียวควรอยู่ที่นี่”
ฮูหยินเซียวชะงักฝีเท้า เพลิงโทสะพลุ่งพล่านในใจ แทบอยากเรียกองครักษ์มาให้สับซือชางเป็นหมื่นชิ้นเดี๋ยวนั้น
เป็นถึงผู้บัญชาการองครักษ์เงาแท้ ๆ กล้าดีอย่างไรมาพูดจาสามหาวในตระกูลเซียว!
ใครกันที่มอบอำนาจมหาศาลเช่นนี้ให้เขา?
“จื่อซู” เซียวอวิ๋นเหิงรู้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงข่มอารมณ์แล้วหันไปมองหยุนจื่อซู พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “หากเรื่องนี้มีความเข้าใจผิด ข้ายินดีฟังคำอธิบายของเจ้า เสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งแท้ง ร่างกายยังอ่อนแอ เจ้าเอิกเกริกถึงเพียงนี้...”
“หมอหลวงมาถึงแล้ว จะให้พวกเขาเสียเที่ยวได้อย่างไร” หยุนจื่อซูยิ้มสงบนิ่ง “ยิ่งกว่านั้น ในเมื่อตกน้ำจนแท้งพอดี ก็ให้หมอหลวงช่วยปรับสมดุลร่างกายให้นาง จะได้ไม่ทิ้งโรคเรื้อรังไว้”
เซียวอวิ๋นเหิงจนถ้อยคำโต้แย้ง
หยุนจื่อซูรออย่างอดทน นางอยากเห็นนักว่าหลีเสวี่ยผู้เต็มไปด้วยเล่ห์กลและใส่ร้ายนางอย่างเลือดเย็น หลังจากคำโกหกถูกเปิดโปงแล้วจะเอาตัวรอดอย่างไร
“บ่าวรับใช้ตระกูลเซียวไร้ระเบียบกันถึงเพียงนี้หรือ” ซือชางหันไปกวาดตามอง สายตาคมกริบดุจสายฟ้า เย็นเยียบชวนให้หวาดหวั่น “องค์หญิงประทับอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว กลับไม่มีแม้แต่เก้าอี้สักตัวหรือ”
บ่าวรับใช้ตระกูลเซียวที่ยืนมุงดูหน้าซีดเผือด รีบไปยกเก้าอี้มาให้องค์หญิง
องค์หญิงไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือท่านผู้บัญชาการผู้นี้พร้อมฆ่าคนได้ทุกเมื่อ อีกทั้งฆ่าคนแล้วยังไม่ผิดกฎหมาย เพราะเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงอนุญาต ขอเพียงมีเหตุผลอันสมควร ฮ่องเต้ก็ไม่ตรัสสิ่งใด
ซือชางผู้เป็นผู้บัญชาการองครักษ์เงามีรูปโฉมงดงามราวปีศาจ ทว่ากลับเป็นเทพสังหารที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา
“องค์หญิง” หมอหลวงหลายคนเดินเข้ามา คำนับหยุนจื่อซู “กระหม่อมทั้งหลายถวายพระพรองค์หญิง องค์หญิงทรงพระประชวรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ต้องมากพิธี” หยุนจื่อซูกล่าว “ร่างกายข้าไม่เป็นไร วันนี้เชิญพวกท่านมาเพื่อไต่ถามเรื่องบางอย่าง”
“องค์หญิงโปรดรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ”
“คนใกล้มาถึงแล้ว” หยุนจื่อซูกล่าว “ขอให้ทุกท่านรอสักครู่”
หมอหลวงหลายคนพยักหน้า แม้ในใจจะสงสัย แต่ก็อดทนรอ
ในเมื่อท่านผู้บัญชาการซือยังอดทนรอ พวกเขาย่อมต้องอดทนให้มากกว่า
บ่าวรับใช้ยกเก้าอี้ไม้ฮวาหลีแกะสลักลวดลายดอกไม้มาตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว หยุนจื่อซูปัดชายกระโปรง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
สีหน้าฮูหยินเซียวกับเซียวอวิ๋นเหิงแข็งซีด ดูย่ำแย่จนเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด
เดิมทีพวกเขามาเอาผิด ฮูหยินเซียวถึงกับเตรียมพาหยุนจื่อซูไปลงโทษที่ศาลบรรพชนแล้ว ทว่าความเป็นไปในยามนี้กลับผิดจากที่นางคาดไว้โดยสิ้นเชิง จนตั้งตัวไม่ติด
บัดนี้หยุนจื่อซูนั่งอยู่ ส่วนพวกเขายืนอยู่
สูงต่ำแบ่งแยกชัดเจน
นางจะระงับโทสะได้อย่างไร?
องค์รัชทายาทเคยรับปากไว้อย่างชัดเจนว่า เมื่อองค์หญิงเก้าหยุนจื่อซูแต่งเข้าตระกูลเซียวแล้ว ต่อไปก็จะเป็นคนของตระกูลเซียว ต้องทำตามกฎของตระกูล ปรนนิบัติพ่อแม่สามี ดูแลสามีและอบรมบุตร ทั้งยังต้องมีใจกว้างต่อผู้อื่น
หากนางทำสิ่งใดบกพร่อง ฮูหยินเซียวก็มีสิทธิ์อบรมสั่งสอน ต่อให้ถูกโบยหรือถูกลงโทษก็ไม่มีผู้ใดตำหนิ
แต่ผู้ใดจะบอกนางได้บ้างว่า นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เหตุใดซือชางผู้เป็นผู้บัญชาการองครักษ์เงาจึงปกป้องนางถึงเพียงนี้? คนที่เขาควรภักดีคือฮ่องเต้ มิใช่องค์หญิง