ได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าเซียวอวิ๋นเหิงพลันเขียวคล้ำ “เจ้าพูดว่าอะไร?”
“หยุนจื่อซู เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?” ฮูหยินเซียวเดินเข้ามาด้วยความโกรธ ชี้หน้านางอย่างเดือดดาล “การแต่งงานครั้งนี้เป็นพระราชทานจากฝ่าบาท เจ้าเพิ่งแต่งเข้ามาได้เดือนกว่า ก็ทำให้เสวี่ยเอ๋อร์แท้ง บัดนี้ยังคิดจะหย่าขาดอีกหรือ? คิดจริงหรือว่าจวนแม่ทัพตระกูลเซียวอันเกรียงไกร จะเป็นสถานที่ที่เจ้าอยากมาก็มา อยากไปก็ไป?”
สีหน้าของหยุนจื่อซูเย็นชาเล็กน้อย
ไม่ผิด นางเพิ่งแต่งเข้ามาได้เดือนกว่า และยังมิได้ร่วมหอกับเซียวอวิ๋นเหิง
ฮ่องเต้พระราชทานสมรส พิธีแต่งงานจัดขึ้นอย่างใหญ่โต
เพื่อแสดงให้เห็นว่าทรงให้ความสำคัญแก่ตระกูลเซียว ฮ่องเต้จึงส่งองค์หญิงมาแต่งเข้าตระกูลเซียวโดยตรง แทนที่จะให้เซียวอวิ๋นเหิงไปเป็นราชบุตรเขยที่จวนองค์หญิง—สถานะผู้นำระหว่างองค์หญิงกับราชบุตรเขยพลิกกลับกันโดยสิ้นเชิง
นี่นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้น เป็นวาสนาที่บรรพชนสั่งสมมา
ทว่าตระกูลเซียวกลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า อาศัยอำนาจทางทหารในมือและความใกล้ชิดกับองค์รัชทายาท ก่อนนางเข้าจวนก็จัดอนุภรรยาให้เซียวอวิ๋นเหิงแล้ว อนุภรรยาผู้นั้นก็คือหลานสาวทางฝ่ายมารดาของฮูหยินเซียว หลีเสวี่ย
ลูกพี่ลูกน้องชายหญิงรักใคร่กันดี ส่วนองค์หญิงผู้สูงศักดิ์อย่างนางกลับกลายเป็นส่วนเกิน
ในคืนวิวาห์ของนางกับเซียวอวิ๋นเหิง อนุภรรยาหมดสติอยู่ในห้องของตน บ่าวรับใช้รีบมารายงาน ชุดมงคลของเจ้าบ่าวยังไม่ทันถอด เขาก็จากไปยังห้องของอนุภรรยาโดยไม่หันกลับมามอง
คืนวิวาห์ต้องอยู่เดียวดายในห้องหอ สำหรับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์นับเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง
แต่หยุนจื่อซูอดทนไว้
หลังจากอนุภรรยาเป็นลม หมอถูกตามตัวมา วันรุ่งขึ้นนางก็ได้ยินข่าวว่าอนุภรรยาตั้งครรภ์
และนั่นเองคือจุดเริ่มต้นฝันร้ายของหยุนจื่อซู
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตทีละฉาก เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตระกูลเซียวทำกับนาง หยุนจื่อซูแทบอยากทำให้ตระกูลเซียวมอดมลายไปในบัดดล!
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา หยุนจื่อซูนิ่งเงียบด้วยสีหน้าเย็นชา ยืนประจันหน้ากับแม่ลูกคู่นั้น
บรรยากาศในยามนี้เห็นได้ชัดว่าตึงเครียด
ชาติที่แล้วก็เป็นเวลาเช่นนี้ ฮูหยินเซียวพาบ่าวรับใช้มาหาเรื่องด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด หลังกล่าวหานางโดยไม่แยกแยะถูกผิด ก็สั่งให้คนพาหยุนจื่อซูไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน
เวลานั้นหยุนจื่อซูเอาแต่ชี้แจงความจริง ล้างมลทินให้ตนเอง แม้ถูกลงโทษก็ยังพยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ไม่รู้เลยว่าฮูหยินเซียวมีเจตนาร้ายเพียงใด
นางถึงกับไม่เคยคิดใช้ฐานะองค์หญิงข่มขู่อีกฝ่าย
เพราะเสด็จพ่อคอยกำชับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เมื่อแต่งเข้าจวนแล้วต้องเคารพพ่อแม่สามี ห้ามเอาแต่ใจ และห้ามทำให้เกียรติแห่งราชวงศ์เสื่อมเสีย
ทว่า...
หยุนจื่อซูหัวเราะเย็นชา ราชวงศ์กับตระกูลเซียวเคยมอบเกียรติให้นางเสียเมื่อใด?
ชาติที่แล้วนางโง่งมเอง ตายไปก็โทษใครไม่ได้ ชาตินี้นางจะชิงลงมือก่อน ดูซิว่าใครยังกล้าสาดโคลนใส่นางอีก!
“หยุนจื่อซู” เมื่อเห็นเรื่องราวไม่เป็นไปตามคาด สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงก็ไม่น่าดู “อย่าทำเกินไปนัก เดิมทีเจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายผิดก่อน—”
“ใครกันแน่ที่ทำเกินไป?” หยุนจื่อซูกวาดตามองคนตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบเสียดสี “พวกเจ้าสองแม่ลูกพาคนมากมายมาหาเรื่ององค์หญิงเช่นข้า หรือกลัวว่าตัวคนเดียวจะรับมือข้าไม่ไหว?”
“เจ้า...” เซียวอวิ๋นเหิงกัดฟัน ตวาดเสียงต่ำ “หยุนจื่อซู เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!”
“ตระกูลเซียวไม่อาจทนรับข้าได้ ข้าก็จะจากไปเอง” หยุนจื่อซูกล่าวอย่างสงบนิ่ง “องค์หญิงผู้สูงศักดิ์เช่นข้าไม่ถึงกับไร้ศักดิ์ศรีจนดึงดันอยู่ในตระกูลเซียวไม่ยอมไป”
เซียวอวิ๋นเหิงกล่าวเสียงเย็น “เจ้าเป็นสะใภ้ตระกูลเซียวแล้ว!”
“องค์หญิงเช่นข้าหย่าสามีได้”
“หยุนจื่อซู เจ้าคลุ้มคลั่งไปแล้ว!” เซียวอวิ๋นเหิงโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ ยื่นมือคว้าข้อมือนาง “จงสำรวมตัวเสีย! ตระกูลเซียวรับความอัปยศเช่นนี้ไม่ไหว!”
สีหน้าหยุนจื่อซูเย็นเยียบ นางพลันยกมือจับข้อมือเขา
ไม่รู้ว่านางกดถูกจุดใด เซียวอวิ๋นเหิงรู้สึกชาที่ข้อมือ เรี่ยวแรงในมือพลันหายไป หยุนจื่อซูสะบัดหลุดจากการจับกุมของเขาอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกมือตบฉาด!
เพี๊ยะ!
เสียงดังใสกังวาน
ใบหน้าเซียวอวิ๋นเหิงหันไปข้างหนึ่ง รอยนิ้วทั้งห้าปรากฏชัดเจน
“หยุนจื่อซู เจ้ากล้าตบสามีของตนเองเชียวหรือ? ช่างบังอาจไร้กฎหมาย!” ฮูหยินเซียวมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ โกรธจนแทบกระโดดโลดเต้น ก่อนหันไปดุด่า “พวกเจ้าตายกันหมดแล้วหรือ? ยังไม่จับตัวฮูหยินน้อยอีก! ขังนางไว้ในศาลบรรพชน แล้วไปเชิญกฎตระกูลมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะสั่งสอนนางให้รู้จักกฎระเบียบเสียบ้าง!”
เมื่อคำสั่งดังขึ้น แม่นมและสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามา หมายจะจับหยุนจื่อซูอย่างหยาบคาย
“จวนตระกูลเซียวคึกคักยิ่งนัก ไม่ทราบว่ากำลังแสดงละครฉากใดอยู่?”
เสียงเย็นชาไร้ปรานีพลันดังขึ้น ประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางฟ้าแจ่มใส ทำให้ทุกคนสะดุ้งเยือก บรรยากาศอึกทึกพลันเงียบสงัดลง
ฮูหยินเซียว เซียวอวิ๋นเหิง แม่นม และบรรดาสาวใช้ต่างหันไปมองพร้อมกัน
หยุนจื่อซูก็หันไปมองบุรุษผู้กำลังเดินเนิบช้าเข้ามาตามระเบียง
บุรุษรูปงามดุจหยกก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า คิ้วตาสูงศักดิ์เย็นชาแฝงไอเยือกแข็ง หางคิ้วอบอวลด้วยประกายเย็นเยียบดุดัน
บุรุษผู้นั้นอายุราวยี่สิบต้น ๆ รูปโฉมงดงามประหนึ่งปีศาจ ดวงตาคมเย็นดุจดวงดาวเหมันต์ สวมเสื้อคลุมยาวสีดำขลิบเงิน ขับให้ร่างสูงเพรียวสง่าผ่าเผย เปี่ยมด้วยบารมีหนักแน่นดุจขุนเขา ผู้พบเห็นล้วนหวาดเกรง
ดาบยาวที่เอวเป็นเครื่องหมายบ่งบอกฐานะของเขา ทว่าจนบัดนี้ยังไม่มีผู้ใดเคยเห็นดาบเล่มนั้นชักออกจากฝัก
ซือชาง ผู้บัญชาการองครักษ์เงา ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ยง
เขาก้าวเข้ามาทีละก้าว กลิ่นอายทั่วร่างบ่งบอกชัดว่าอย่าได้เข้าใกล้
หยุนจื่อซูเม้มริมฝีปาก ในใจพลันเลื่อนลอยไปชั่วขณะ
“ท่านผู้บัญชาการซือ เหตุใดจึงมาที่นี่?” เพลิงโทสะของเซียวอวิ๋นเหิงมอดลงในพริบตา เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ประสานมือคารวะ “วันนี้จวนตระกูลเซียวมีเรื่องภายในต้องจัดการ ทำให้ท่านผู้บัญชาการซือต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”
“เรื่องภายใน?” แววตาซือชางเย็นเยียบ น้ำเสียงเย็นยะเยือกถึงกระดูก “เรื่องภายในที่แม่ทัพน้อยเซียวกล่าวถึง หมายถึงการขังองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ไว้ในศาลบรรพชน แล้วลงโทษด้วยกฎตระกูลเซียวหรือ?”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงแปรเปลี่ยน
“ท่านผู้บัญชาการซือ นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลเซียวจริง ๆ” ฮูหยินเซียวขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อองค์หญิงแต่งเข้าตระกูลเซียวแล้ว ก็เป็นสะใภ้ของตระกูลเซียว หญิงชราไม่กล้าเรียกร้องให้นางต้องเป็นผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่ควรทำร้ายบุตรในครรภ์ของอนุภรรยา...”
“องค์หญิงทำร้ายทารกในครรภ์ของอนุภรรยาหรือไม่ ยังไม่อาจสรุปได้ในยามนี้” ซือชางกล่าวขัดนางอย่างเย็นชา “สิ่งที่พวกท่านควรทำคือรอให้หมอหลวงมาตรวจชีพจร เมื่อได้ผลแล้วค่อยตัดสิน”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงบึ้งตึง “เสวี่ยเอ๋อร์ถูกองค์หญิงผลักตกทะเลสาบจนแท้ง นี่ยังไม่ใช่หลักฐานอีกหรือ?”
“นางพูดแล้วนับเป็นหลักฐานหรือ?” น้ำเสียงซือชางเย็นเยียบ เขาเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “อนุภรรยาที่อาศัยรูปโฉมเอาใจบุรุษ กลับคิดใส่ร้ายองค์หญิง สมควรถูกถ่วงน้ำตายในทะเลสาบเสียด้วยซ้ำ!”
เซียวอวิ๋นเหิงชะงัก กำมือแน่นฉับพลัน ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
ซือชางเป็นผู้บัญชาการองครักษ์เงาของราชวงศ์ ภักดีต่อฮ่องเต้เพียงพระองค์เดียว ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ฝีมือยุทธ์ล้ำลึกยากหยั่งถึง จิตใจยิ่งลึกล้ำยากคาดเดา ไม่มีผู้ใดมองทะลุ
ขุนนางทั่วราชสำนักไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา
จวนแม่ทัพใหญ่ขั้นหนึ่งอย่างตระกูลเซียว เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องเห็นผู้บัญชาการองครักษ์เงาอยู่ในสายตา
แต่ซือชางฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา หากทำให้เขาโกรธขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจสั่งให้โลหิตสาดกระเซ็นสูงสามฉื่อ ณ ที่แห่งนี้