ปัง!
ประตูห้องถูกถีบเปิดจากด้านนอก เกิดเสียงดังสนั่น
บุรุษผู้หนึ่งพุ่งพรวดมาถึงข้างเตียงราวกับสายลม กระชากหญิงสาวบนเตียงขึ้นมาอย่างหยาบคายแล้วเหวี่ยงลงกับพื้น น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “หยุนจื่อซู เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ! เหตุใดจึงผลักเสวี่ยเอ๋อร์ตกทะเลสาบ? ทั้งที่รู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์ ยังจงใจคิดจะฆ่านางใช่หรือไม่? สตรีชั่วช้าอย่างเจ้า ช่างเป็นหญิงใจอำมหิตโดยแท้!”
หยุนจื่อซูเจ็บปวดไปทั้งร่างเพราะถูกเหวี่ยงกระแทกพื้น นางฟื้นจากหมดสติ เสียงคำรามกึกก้องอยู่ข้างหู สะเทือนจนศีรษะปวดร้าวตามไปด้วย
นางฝืนลืมตาขึ้น ภาพใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเซียวอวิ๋นเหิงปรากฏแก่สายตา หยุนจื่อซูชะงักงัน พลันตกอยู่ในภวังค์อย่างไม่รู้ตัว
เซียวอวิ๋นเหิง?
เหตุใดเขาจึงยังไม่ตาย?
“หยุนจื่อซู ลุกขึ้นมา!” เซียวอวิ๋นเหิงกระชากนางขึ้นอย่างดุดัน ก่อนเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรงอีกครั้ง “อย่าแกล้งตาย!”
หยุนจื่อซูถูกเหวี่ยงโดยไม่ทันตั้งตัวจนมึนงงไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงขยับตัวได้
“ยังแกล้งตายอีกหรือ?” เซียวอวิ๋นเหิงมองนางด้วยแววตาเย็นชา ยกมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้านาง “หากเสวี่ยเอ๋อร์เป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่—”
ทว่าฝ่ามือยังไม่ทันฟาดลงมา ข้อมือของเขาก็ถูกคว้าไว้กลางทาง
หยุนจื่อซูลืมตาขึ้น แววตาเย็นเยียบราวคมมีดน้ำแข็ง “เซียวอวิ๋นเหิง เจ้าคิดก่อกบฏหรือ?!”
เซียวอวิ๋นเหิงชะงัก สีหน้าพลันเคร่งขรึม “เจ้าพูดว่าอะไร?”
สิ้นเสียง ฝีเท้าสับสนวุ่นวายก็ดังมาจากด้านนอก จากนั้นสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาท่ามกลางสาวใช้ที่ห้อมล้อม สีหน้าโกรธเกรี้ยว น้ำเสียงเย็นเยียบ “นังหญิงชั่วหยุนจื่อซูอยู่ที่ใด?”
หยุนจื่อซูปล่อยมือจากเซียวอวิ๋นเหิง เงียบงันขณะลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วยกมือขึ้นนวดศีรษะที่ยังมึนงงเล็กน้อย
“หยุนจื่อซู!” สตรีวัยกลางคนบุกเข้ามาในห้องชั้นใน ชี้หน้านางแล้วถามอย่างเดือดดาล “เสวี่ยเอ๋อร์ไปล่วงเกินเจ้าเรื่องใด? ถึงกับใจดำผลักนางลงทะเลสาบด้วยมือตนเอง! ต่อให้เจ้าอิจฉาที่นางตั้งครรภ์ ก็ไม่ควรลงมือเข่นฆ่ากัน! เจ้าลงมือกับเด็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลก ยังเป็นคนอยู่หรือไม่?!”
หยุนจื่อซูเงยหน้ามองนาง แววตาเย็นชา ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
“อย่าคิดว่าเป็นองค์หญิงแล้วจะทำชั่วในจวนสกุลเซียว อาศัยอำนาจรังแกผู้อื่นได้!” สตรีวัยกลางคนยังคงโวยวาย “สกุลเซียวไม่ยอมรับวิธีนี้!”
หยุนจื่อซูหัวเราะเย็นชา “สกุลเซียวไม่ยอมรับวิธีนี้หรือ? ขอถามฮูหยินเซียว สกุลเซียวของท่านยอมรับวิธีใด? วิธีล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ วางแผนก่อกบฏนั่น พวกท่านยอมรับหรือไม่?”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงเปลี่ยนไปฉับพลัน “หยุนจื่อซู เจ้าพูดเหลวไหลอะไร? หุบปาก!”
“เจ้า...ช่างไร้มารยาท ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” ฮูหยินเซียวโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่อยากเชื่อว่าสตรีที่เคยเงียบงันไม่ปริปากอย่างหยุนจื่อซูจะกล้าโต้เถียง “ลุกขึ้นมา คุกเข่าลงกับพื้น! วันนี้ข้าจะเชิญกฎตระกูลมาสั่งสอนเจ้าให้รู้จักระเบียบ!”
หยุนจื่อซูยิ้มเย็น “ฮูหยินเซียวช่างกล้าหาญยิ่งนัก เป็นเพียงภรรยาขุนนางผู้หนึ่ง แต่กลับกล้ากล่าววาจาใหญ่โตว่าจะสั่งสอนองค์หญิง หากวาจานี้แพร่งพรายเข้าวัง ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะลงโทษสกุลเซียวในความผิดใด?”
“เจ้า...เจ้า...เจ้า...” สีหน้าฮูหยินเซียวแปรเปลี่ยน นางมองหยุนจื่อซูราวกับเห็นผี “เจ้ากล้าเอาฮ่องเต้มาข่มขู่ข้าหรือ?”
หยุนจื่อซูสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนหันไปมองเซียวอวิ๋นเหิง แววตาเย็นเยียบราวถูกฉาบด้วยน้ำค้างแข็ง
บุรุษตรงหน้าผู้นี้เอง
ชาติที่แล้วเขาทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกผู้คนทอดทิ้ง แม้หลังสิ้นใจยังไร้ที่ฝังศพ
นึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะเมตตานาง ให้ได้กลับมาเกิดใหม่ในเดือนที่สองหลังแต่งเข้าจวนสกุลเซียว
นางราวกับผ่านฝันร้ายอันยาวนาน บัดนี้เมื่อตื่นจากฝันแล้ว เรื่องบางอย่างก็ถึงเวลาสะสางให้สิ้น
“ผู้หนึ่งเป็นภรรยาเอกของแม่ทัพใหญ่เซียว อีกผู้เป็นบุตรเอกของจวนแม่ทัพใหญ่ แต่กลับตะโกนโหวกเหวกประหนึ่งหญิงปากตลาดไร้กิริยา นี่มันเรื่องอะไรกัน?” หยุนจื่อซูลุกขึ้นสวมรองเท้า ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าบนกายให้เรียบร้อย “มีเรื่องใดก็พูดให้ชัดว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบ ผู้ใดก่อความผิดก็รับโทษ ยุติธรรมดีแล้ว”
เซียวอวิ๋นเหิงมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง “หยุนจื่อซู เจ้า—”
“อะไร คิดจะปัดความรับผิดชอบหรือ?” ฮูหยินเซียวหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อเข้ามาอยู่ในจวนสกุลเซียวแล้ว ก็อย่าทำท่าวางอำนาจองค์หญิงอีก! ในฐานะภรรยาของอวิ๋นเหิง เจ้าไม่คิดปรนนิบัติสามีอบรมบุตร ดูแลเรือนใน กลับใจแคบเข่นฆ่าผู้คน ลงมือโหดเหี้ยม ต่อให้กราบทูลเรื่องนี้ต่อหน้าฮ่องเต้ เจ้าก็ต้องถูกขุนนางทั้งราชสำนักประณามและเหยียดหยาม!”
“ใส่ร้ายองค์หญิงมีโทษสถานใด ฮูหยินเซียวทราบหรือไม่?” หยุนจื่อซูเอ่ยอย่างไม่เร่งร้อน “ให้เปิ่นกงบอกท่านดีหรือไม่?”
ฮูหยินเซียวชะงักไป ก่อนกล่าวเสียงเย็นเยียบ “ไม่มีผู้ใดใส่ร้ายเจ้า บ่าวไพร่มากมายเห็นกับตา เป็นเจ้าผลักเสวี่ยเอ๋อร์ตกทะเลสาบ!”
หยุนจื่อซูมองนางอย่างเย็นชา “ข้าถามท่านอีกครั้ง ใส่ร้ายองค์หญิงมีโทษสถานใด?”
เซียวอวิ๋นเหิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “หยุนจื่อซู อย่าทำเกินไปนัก! ใครอนุญาตให้เจ้าพูดกับท่านแม่ด้วยท่าทีเช่นนี้?”
“ใกล้ตายแล้วยังไม่รู้ตัว” หยุนจื่อซูยิ้มอย่างเฉยชา ก่อนก้าวออกไปด้านนอก “เหลิ่งซวง”
เหลิ่งซวงซึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอกเดินเข้ามา “องค์หญิง”
“จงเข้าวังไปยังสำนักหมอหลวง เชิญหมอหลวงฝีมือดีที่สุดมาสักหลายคน”
“เพคะ”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงเปลี่ยนไป “หยุนจื่อซู เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ไม่ได้คิดทำอะไร” หยุนจื่อซูตอบอย่างสงบนิ่ง “อนุภรรยาบอกว่าข้าผลักนางตกทะเลสาบจนแท้งมิใช่หรือ? ให้หมอหลวงมาตรวจชีพจรดูว่านางแท้งจริงหรือไม่”
เซียวอวิ๋นเหิงกัดฟัน “นางมีเลือดออกแล้ว เจ้าต่อให้แก้ตัวก็ไร้ประโยชน์!”
หยุนจื่อซูปวดศีรษะยิ่งนัก ไม่มีใจจะโต้เถียงกับเขา จึงสั่งเหลิ่งซวง “ไปเดี๋ยวนี้!”
“เพคะ!”
เหลิ่งซวงก้าวฉับ ๆ ออกไป ทว่าเพิ่งถึงนอกเรือนก็ถูกองครักษ์จวนแม่ทัพใหญ่ขวางไว้
เหลิ่งซวงหรี่ตา ล้วงป้ายคำสั่งออกจากแขนเสื้อ “ข้าคือเหลิ่งซวง องครักษ์เงาราชวงศ์ ผู้ใดกล้าขวางข้า สังหารไม่ละเว้น!”
สีหน้าเหล่าองครักษ์เปลี่ยนไป ต่างถอยหลบโดยไม่รู้ตัว เปิดทางให้สายหนึ่ง
องครักษ์เงาราชวงศ์ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เคลื่อนไหวลึกลับไร้ร่องรอย รับบัญชาเพียงจากฮ่องเต้เท่านั้น
ผู้ใดกล้าลงมือกับองครักษ์เงา เท่ากับดูหมิ่นพระราชอำนาจ สมควรตายโดยแท้
เหลิ่งซวงออกจากจวนแม่ทัพใหญ่โดยไร้อุปสรรค มุ่งหน้าไปยังวังหลวง
“องครักษ์เงาหรือ?” เซียวอวิ๋นเหิงมองหยุนจื่อซูอย่างไม่อยากเชื่อ “ข้างกายเจ้ามีองครักษ์เงาอยู่ด้วยหรือ?”
เขาเข้าใจมาตลอดว่าเหลิ่งซวงเป็นเพียงสาวใช้ธรรมดาคนหนึ่ง นอกจากจะพูดน้อยแล้วก็ไม่ต่างจากสาวใช้ทั่วไป
แม้หยุนจื่อซูจะถูกด่าทอ ตำหนิ และอบรมสั่งสอนในจวนแม่ทัพ เหลิ่งซวงก็ไม่เคยเอ่ยปาก นึกไม่ถึงว่านางจะเป็นองครักษ์เงา
“เหลิ่งซวงเป็นองครักษ์เงา ทำให้เจ้าตกตะลึงมากหรือ?” หยุนจื่อซูเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าองค์หญิงอย่างข้าควรแต่งเข้าจวนแม่ทัพเพียงลำพัง ปล่อยให้สกุลเซียวของพวกเจ้ารังแกจนตายโดยไม่มีสิทธิ์ต่อต้านหรือ?”
สีหน้าเซียวอวิ๋นเหิงมืดครึ้มลงในบัดดล “หยุนจื่อซู!”
“เริ่มตะโกนอย่างคนไร้ความสามารถอีกแล้ว” หยุนจื่อซูก้าวออกไป พลางขยับแขนขาเล็กน้อย น้ำเสียงสงบนิ่งยิ่งนัก “เซียวอวิ๋นเหิง พวกเราหย่าขาดกันเถิด”