หลีชีชีเงยคอขึ้น
ฉีเซียวเหย่ก้มลงจูบไล้แนวลำคอเรียวสวยของเธอ ปลายนิ้วไล้วาดผ่านกระดูกไหปลาร้าที่ผีเสื้อสีฟ้าอมเทากำลังพักพิงอยู่ ไอน้ำชื้นแพร่กระจายไปทั่วห้องน้ำชา ผีเสื้อน้อยกระพือปีกที่เปียกชุ่มอย่างสุดแรง แต่มันก็ไม่อาจบินขึ้นไปไหนได้
"ท่านฉี อย่า..."
ฉีเซียวเหย่เงยสายตาขึ้นจากซอกคอของหลีชีชีเล็กน้อย
เขายกมือหยิบถ้วยชาบนโต๊ะ จิบชาเบา ๆ ก่อนจะโอบร่างหญิงสาวไว้แล้วโน้มตัวลงมาอีกครั้ง
ค่อย ๆ เลื่อนลงมาอย่างแผ่วเบา...
ราวกับมีไวน์อุ่น ๆ ถูกหมักไว้บนปลายลิ้น กลายเป็นจังหวะที่ดังก้องกังวานไปทั่วหัวใจของหลีชีชีพร้อมกับจูบที่โปรยปรายลงมา
เธอใกล้จะบ้าแล้ว!
"ท่านฉี?"
ไม่นานนัก เสียงของอาไท่ก็ดังมาจากนอกประตู
หลีชีชีที่เหมือนกำลังจมน้ำมานาน ในที่สุดก็คว้าเศษฟางไว้ได้ เธอยืดคอออกไปแล้วตะโกนสุดเสียง
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! อาไท่ ท่านฉีบ้าไปแล้ว เขา...อื้อ!"
พูดได้เพียงครึ่งประโยค ริมฝีปากของเธอก็ถูกฝ่ามือของฉีเซียวเหย่ปิดลงอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มสีหน้าไม่พอใจ ขมวดคิ้วจ้องมองเธอ
วินาทีถัดมา อาไท่ก็ผลักประตูเข้ามา
สมองของฉีเซียวเหย่กำลังมึนงง แต่สัญชาตญาณที่ฝังลึกในกระดูกยังตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่ถึงวินาทีเขาก็ดึงเสื้อคลุมของหลีชีชีกลับมาห่อหุ้มร่างกายอันขาวผ่องน่ามองของหญิงสาวไว้
เขาหันข้าง จ้องเขม็งไปทางอาไท่ที่ยืนงงอยู่หน้าประตู
"กลิ้งไป!"
"ผมขอโทษครับ! ท่านฉี!!!"
อาไท่ปิดตาทั้งสองข้างด้วยมือ พยายามถอยหลังสุดชีวิต เท้าสะดุดธรณีประตู ล้มลงกับพื้นเสียงดัง "ตุบ" จากนั้นก็ใช้มือข้างเดียวดันพื้นพลิกตัวลุกขึ้นยืน