"หัวหน้าไม่ธรรมดาจริง ๆ!"
พอเห็นฉีเซียวเหย่อุ้มหลีชีชีลงมาจากชั้นได้ตลอดรอดฝั่ง หลินเคอก็อดส่ายหน้าชมไม่ได้
อาไท่รับคำต่อ "ว่ายังไง?"
"ดูเขาสิ ทำอะไรก็ต้องทำให้สุด ไม่เว้นแม้แต่เรื่องความรัก ถึงจะหัวรักหัวใคร่ก็เป็น...หัวรักหัวใคร่ระดับท็อป!"
อาไท่มองตามแผ่นหลังที่เย็นชาแต่แฝงความสุขของฉีเซียวเหย่ที่หายไปที่ประตู แล้วเม้มปากพยักหน้า
"เห็นด้วย"
รถออกจากโรงน้ำชาเกือบสองทุ่ม ฉีเซียวเหย่นั่งเบียดติดหลีชีชีที่เบาะหลัง กอดเอวเธอ ซุกหน้ากับซอกคอเธอ ไม่ก็หอม ไม่ก็ดม
ชอบจนทำอะไรไม่ถูก!
หลินเคอทนดูไม่ไหว แอบยกแผ่นกั้นระหว่างเบาะหน้าเบาะหลังลง มองไม่เห็นก็ไม่ต้องเดือดร้อนใจ
"หลินเคอ"
หลีชีชีขยับตัวไม่ถูกที่ หลบมือที่ชอบมาคลำของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยปากอย่างลำบากใจ
"ท่านฉี เปลี่ยนไปเพราะได้ดมไน่ลั่วเซียงต่างหาก เขา...อึ้ง!"
ฉีเซียวเหย่ไม่เปิดโอกาสให้หลีชีชีพูดจนจบ เงยหน้าขึ้นจูบริมฝีปากเธอ ปิดปากเธอไว้ มือซ้ายตบแผ่นกั้น แล้วสั่งเสียงเรียบกับหลินเคอ
"ลงไป"
หลินเคอ: ---???
รถเบรกกระทันหัน หลินเคอถอนหายใจแล้วลงจากรถ
หลีชีชีฉวยจังหวะโยนขวดน้ำหอมไน่ลั่วเซียงออกไปนอกหน้าต่าง แล้วส่งสายตาให้หลินเคอเอาไปสืบสวน
พอเห็นร่างสูงโปร่งของหลินเคอเดียวดายจมหายไปกับปลายถนนยาวเหยียด ฉีเซียวเหย่ก็ปล่อยหลีชีชี แล้วกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงข่มขู่
"ห้ามคุยกับคนอื่น!"
"โอ้..."
หลีชีชีพยักหน้ายิ้มแห้ง ชูนิ้วทำสัญลักษณ์โอเคให้ฉีเซียวเหย่ แล้วหุบปากสนิท ปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นกับเธอเหมือนของเล่นต่อไป