ก็เป็นการซื้อขายน้ำหอมจริง ๆ นี่นา?
หลีชีชีวางขวดน้ำหอมไว้ใต้ตา ตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ตัวขวดไม่ใหญ่ ประมาณสองนิ้วของเธอ รูปทรงหยดน้ำ คริสตัลใสละเอียดสีชมพูอ่อนเรื่อ แกะสลักลวดลายซับซ้อน
“น้ำหอมนี้ชื่อไน่ลั่วเซียง ขวดละสามสิบล้านเหรียญสหรัฐ ยังไม่แน่ว่าจะซื้อได้”
“สา...สาม...สามสิบล้าน?” หลีชีชีเบิกตากลมโต พูดยังไม่คล่อง
นี่ยังเป็นน้ำหอมอยู่ไหม? เพชรกับทองยังเทียบไม่ได้กับของเหลวเล็ก ๆ ในขวดเลย
เกินไปแล้ว!
หลีชีชีหัวใจเต้นแรง ยกขึ้นมากำด้วยสองมืออย่างทะนุถนอมที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ
กลัวว่าเผลอทำขวดแตกแล้วฉีเซียวเหย่จะให้ใช้หนี้
“คุณหลี”
ฉีเซียวเหย่โอบเอวหลีชีชีให้ชิด กดคางลงบนไหล่เธอ กระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา
“ไนลั่ว ในคัมภีร์พุทธศาสนาภาษาสันสกฤต หมายถึง ‘นรกอเวจีที่ไม่อาจหลุดพ้น’ ฉันอยากรู้ว่านรกแบบนั้นเป็นยังไง เธอช่วยฉันลองหน่อยได้ไหม?”
“ลอง...ลองยังไง?”
“ฉีดใส่ตัวเธอ แล้วให้ฉันดม”
หลีชีชีขมวดคิ้ว ไม่ค่อยอยากจะทำ น้ำหอมนี้แพงเกินเหตุ ชื่อก็แปลกประหลาด
และตามที่นายลุงกลางคนที่ขายน้ำหอมบอก เมื่อฉีดน้ำหอมใส่ตัวคนแล้ว ต้องดมในระยะประชิดถึงจะเกิดผล
ผลอะไรกันแน่ หลีชีชีเดาไม่ออก แต่ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน!
เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ท่านฉี หาคนอื่นลองดีกว่าไหม! หรือจะฉีดใส่ตัวเองก็ได้ ฉัน...ฉันไม่ไหวแน่นอน ฉันแพ้น้ำหอม”
ฉีเซียวเหย่หัวเราะเบา ๆ ไม่ให้หน้ากันเลย แฉเธอตรง ๆ
“แพ้น้ำหอม งานเลี้ยงวันเกิดของเฉียวซื่อเย่เมื่อวันก่อนเธอยังฉีดเลย? หญ้าแฝกหอมเย็นสดชื่น น่าเสียดายที่สู้กลิ่นหิมะติดตัวเธอเองไม่ได้”