บรรยากาศในห้องโถงเย็นเยือกลงทันที
ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะหมุนวนเข้ามา ทำให้ชายที่อยู่ใกล้ประตูหลายคนถึงกับตัวสั่น
เสียงร้องไห้ขอร้องของหลีชีชีจึงยิ่งฟังดูยาวนานและเสียดหู
ฉีเซียวเหย่กดเปลือกตาลงอย่างอดทน ปืนในมือของเขาทอประกายเยือกเย็นน่ากลัวภายใต้นิ้วที่ขาวราวหยก
เขามองหลีชีชี "เข้ามา"
หลีชีชีไม่ขยับ เธอเลือกที่จะเปิดโปงฉีเซียวเหย่แล้ว นั่นหมายความว่าเธอไม่มีทางหันหลังกลับ เธอเป็นหนี้ชีวิตสวี่หนานเทียน เธอไม่เคยมีทางหันหลังกลับเลย
ตอนนี้คนเดียวที่จะช่วยสวี่หนานเทียนได้คือเฉียวซื่อเย่ เธอทำได้เพียงขอร้องเฉียวซื่อเย่ แต่เฉียวซื่อเย่ไม่ตอบสนองใดๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นของชายชราก็ไร้อารมณ์
ตกใจ โกรธ เสียใจ... ไม่มีเลยสักอย่าง
เฉียวซื่อเย่ยังคงใจเย็น มองดูชายผู้มีท่วงท่าเกรียงไกรบนเก้าอี้นวมผ่านช่องว่างระหว่างผู้คน
จะช่วยหรือไม่ช่วย เขากำลังชั่งน้ำหนัก
"ท่านปู่!"
เฉียวหลินนาเดินเลี่ยงจากด้านหลังโซฟามาคุกเข่าต่อหน้าเฉียวซื่อเย่ โอบขาของเขาไว้
"พี่เทียนปฏิบัติกับฉันอย่างไร ท่านก็เห็นอยู่ตลอด เขาทุ่มเทอย่างจริงใจ และรับเคราะห์แทนคนอื่น ท่านยังลังเลอะไรอีก? ท่านช่วยเขาเถอะ!"
เสียงร้องไห้ขอร้องอย่างน้อยเนื้อต่ำใจของเฉียวหลินนาได้ผลกว่าเสียงของหลีชีชีมาก เฉียวซื่อเย่ยกมือขึ้นตบไหล่เฉียวหลินนาเบาๆ เป็นสัญญาณให้เธอลุกขึ้น
"เจ้าชอบเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?"
"ค่ะ ชอบ" เฉียวหลินนาพยักหน้า
"ช่างเถอะ" เฉียวซื่อเย่มองไปที่ฉีเซียวเหย่ "ท่านฉีสร้างปัญหาในบ่อนให้เรา คืนก่อนก็โหดเหี้ยมล้างครึ่งหนึ่งของกลุ่มชิงมู่บัง... มีแผนการอะไรหรือเปล่า?"
"ไม่จริง"
ฉีเซียวเหย่ยกมือที่ถือปืนขึ้นโบก ยิ้มให้เฉียวซื่อเย่อย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่ปิดบังท่านซื่อเย่ เรื่องบ่อนเป็นความเข้าใจผิดล้วนๆ ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราเสียไป จึงเลือกที่จะปกปิดไว้ ส่วนเรื่องกลุ่มชิงมู่บัง..."