หลีชีชีหยุดร้องไห้ หันมองตามเฉียวเซียวไปที่หน้าประตู
ยังไม่ทันได้เห็นชัดผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตู กระสุนนัดหนึ่งก็พุ่งผ่านมา มือที่เฉียวเซียวใช้บีบคางหลีชีชีชะงัก แล้วก็ร่วงลงอย่างหมดเรี่ยวแรง เลือดเปื้อนแขนเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว
หลีชีชีเผลอมองไป มือหลังของเฉียวเซียวถูกกระสุนเฉี่ยวเป็นแผลน่ากลัว เลือดสีแดงเข้มกำลังไหลออกมาไม่หยุด หยดเลือดร่วงหล่นตามนิ้วมือของเขา
การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเร็วเกินไป เฉียวเซียวตะลึงไปครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ก็ขมวดคิ้วกุมมือแล้วตะโกนออกมาอย่างโมโห
“เชี่ย!”
ฉีเซียวเหย่เดินเข้ามาในบ้านอย่างสบายอารมณ์ ปืนในมือหมุนไปรอบ ๆ รอบฝ่ามือของเขาหนึ่งรอบ แล้วก็ถูกเขาจับไว้อย่างเกียจคร้าน
เสื้อโค้ทสีดำบนตัวเปื้อนเกล็ดหิมะประปราย กำลังละลายอย่างรวดเร็ว
ฉีเซียวเหย่ก้มหน้ามองเฉียวเซียวอย่างดูแคลน “อย่าใช้มือสกปรกของแก แตะต้องคนของฉัน”
“บ้าเอ๊ย! แกบ้าหรือไง?”
เฉียวเซียวเจ็บจนทนไม่ไหว พูดจาไม่คิด เงยหน้ามองตาฉีเซียวเหย่ ดวงตาของชายหนุ่มเย็นชาเหมือนเช่นเคย แต่เพิ่มความดุร้ายที่ยากจะทนได้
ชักปืนใส่กัน เพราะผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ?
เฉียวเซียวอัดอั้นใจแทบแตก คนข้างกายคือเฉียวซื่อเย่กำไม้เท้าหัวมังกรในมือ กระแทกลงพื้นอย่างแรง
“บังอาจ!”
เสียงของชายชราทุ้มต่ำและแหบพร่า แต่กลับมีพลัง อาณัติของเขาทำให้ขาหลีชีชีอ่อนแรง ทรุดลงข้างโซฟา
ทหารรักษาการณ์สองนายที่ถือปืนกลอยู่หลังประตูมองหน้ากันอย่างเข้าอกเข้าใจ แล้วหันปากกระบอกปืนที่เดิมเล็งไปที่ปาตัว มาทางฉีเซียวเหย่