หลีชีชีไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว รีบวิ่งกลับไปที่ห้อง
จากตู้เสื้อผ้า เธอเลือกเสื้อโค้ทขนฟูสีขาวนุ่มนิ่ม คู่กับรองเท้าบูตหิมะแบบเดียวกัน แล้วสวมหมวกถักไหมพรม มีปอยผมหลุดลุ่ยออกมาจากขอบหมวกเล็กน้อย
ผ่านวันนี้ไป เธอกับฉีเซียวเหย่ก็จะได้ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง! ดีมาก ๆ เลย!!
หลีชีชีรู้สึกมีความสุข ยืนหน้ากระจกแต่งตัว ทำหน้าผีใส่หญิงสาวขี้เล่นน่ารักในกระจก
เธอรีบเดินไปที่หน้าห้องของสวี่หนานเทียน ได้ยินเสียงเฉียวหลินนาครางเบา ๆ อย่างเอาใจ
"อ้า~อืม!"
เป็นเสียงที่เบามาก ๆ สั้นไม่ถึงครึ่งวินาทีก็เงียบไป คงจะฟังผิดไปเองมั้ง... หลีชีชีเกาคอของเธอ
"ลุงเล็ก"
สวี่หนานเทียนไม่เปิดประตูให้เธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังมาจากในห้อง ปนด้วยความแหบพร่าเล็กน้อย
"มีอะไรเหรอ?"
หลีชีชีพูดต่อ "ครั้งที่แล้วนัดกับเคอเคอไว้จะไปเดินเล่นที่ถนนไซโหยว คุณไม่ยอม วันนี้ฉัน..."
"ไปเถอะ"
เหมือนกำลังทนทุกข์ทรมานกับอะไรบางอย่างที่ร้อนราวกับถูกไฟเผา สวี่หนานเทียนอนุญาตก่อนที่เธอจะพูดจบ
หลีชีชีดีใจในใจ หันหลังจะเดินออกไป พอเดินไปได้ก้าวเดียวก็ยังไม่วางใจ กลับมาอีกครั้ง
"ลุงเล็ก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ครั้งนี้เงียบไปนาน
เมื่อพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของสวี่หนานเทียนแหบพร่าลงกว่าเดิมมาก พร้อมกับเสียงหายใจแผ่วเบา
"ฉันไม่เป็นไร แผลติดเชื้อนิดหน่อย ต้องเปลี่ยนยาและพันแผลใหม่ เธอกลับมาเร็ว ๆ นะ"
แววตาของหลีชีชีเป็นประกายวาววับ
ช่วงนี้สวี่หนานเทียนดูแลตัวเองดีมาก โอกาสที่แผลจะติดเชื้อมีไม่มากนัก... แต่เธอไม่กล้าคิดต่อไปอีก หันหลัง เดินลงบันไดไปทีละสามก้าวสองก้าว
—
ที่อยู่ที่ฉีเซียวเหย่ส่งให้เธออยู่ที่ถนนไซโหยวพอดี เป็นโรงน้ำชาสไตล์เซี่ยซื่อ