หลีชีชีไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย ลุกขึ้นยืน แล้วคลานไปทางปาตัวอย่างไม่คิดชีวิต
"ลุงปาตัว จะทำอะไร?"
ปืนถูกหลีชีชีจับไว้ ปาตัวจึงยิงไม่ได้ ก้มหน้ามองกลับมา
"คุณหนูหลี ขวางไว้ก่อน วันนี้ฉันต้องฆ่าเขาให้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาใส่ร้ายคุณชายสวี่ คุณชายก็คงไม่ต้องเสียใจครึ่งชีวิตไปแบบนี้"
"อย่า อย่า อย่าฆ่าเขา!"
รูม่านตาหลีชีชีหดเกร็ง เธอกำปืนแน่น เสียงสั่นระริก
"ท่านฉีใส่ร้ายลุงน้องจริง แต่ลุงน้องก็ใช้เขาเหมือนกัน พวกเขา..."
"คุณหนูหลี" ปาตัวมองเธอ "ยังจำได้ไหมว่าตัวเองเป็นคนของใคร?"
หลีชีชีไม่พูด ปาตัวขมวดคิ้วแน่นขึ้น กัดฟันพูด
"ไม่ว่าคุณชายสวี่จะวางแผนอย่างไร ก็เห็นเธอเป็นญาติเพียงคนเดียวของเขามาโดยตลอด แต่เธอกลับทิ้งเขาไปตอนที่เขาบาดเจ็บสาหัส ฆ่าฉีเซียวเหย่ แล้วพาเธอกลับไป เป็นคำสั่งที่คุณชายสวี่สั่งเอง เชิญคุณหนูหลีหลีกทาง!"
"ไม่!"
ปาตัวติดตามสวี่หนานเทียนมาหลายปี จงรักภักดีต่อสวี่หนานเทียน การพูดกับเขามากไปก็ไร้ประโยชน์ หลีชีชีไม่คิดจะอธิบายอีก ยกมือขึ้นกั้นหน้ารถทันที
"ถ้าจะฆ่าเขา ก็ฆ่าฉันก่อน พาศพฉันกลับไปรายงานลุงน้อง!"
หลีชีชีเงยหน้าดื้อรั้น เล็งปากกระบอกปืนของปาตัวไปที่ลำคอตัวเอง ท่าทางเหมือนไม่กลัวตาย
"คุณหนูหลี กำลังเล่นละครกับฉันใช่ไหม?"
ปาตัวหัวใจเต้นแรง เขาไม่เข้าใจการกระทำของหลีชีชีเลย เช้านี้คนที่เปิดโปงความชั่วของฉีเซียวเหย่คือเธอ ตอนนี้คนที่ไม่อยากให้ฉีเซียวเหย่ตายก็คือเธออีก