รถค่อยๆ ออกจากเส้นทางบนเขา แล้วกลับขึ้นทางด่วนอีกครั้ง
หลีชีชีใช้เวลาปรับตัวอยู่นาน ในที่สุดก็เอาตัวรอดจากแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่กลับมาได้ เธอเบิกตากลมโตเป็นประกาย แล้วชวนฉีเซียวเหย่คุยอย่างกระตือรือร้น
“ท่านฉีตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ไว้ชีวิตใคร ท่านรู้แล้วหรือยังว่าใครส่งพวกเขามา?”
“เหวินโจวแห่งกลุ่มชิงมู่บัง หรือเฉียวเซียว แน่นอน อาจเป็น...ลุงน้อยของเธอก็ได้”
หลีชีชีตอบโดยไม่คิดแม้แต่วินาที “ลุงน้อยโคม่า จะเป็นเขาไม่ได้หรอก”
“เหอะ มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
หลีชีชีไม่มั่นใจเลย เธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี หันหน้าหนีสายตาจับจ้องของฉีเซียวเหย่ แล้วเอ่ยประชด
“ท่านฉีเพิ่งมาที่เค่อนาชินได้ไม่นาน แต่ไปสร้างศัตรูกับคนมีหน้ามีตาทั่วทั้งเมือง ต่อไปเวลาออกไปข้างนอกต้องระวังตัวให้มาก ไม่เช่นนั้นไปที่ไหนก็คงมีคนอยากเอาชีวิตท่าน”
ฉีเซียวเหย่หัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน “คุณหนูหลีรู้อย่างนี้ ยังกล้าตามฉันมา”
“เพราะฉันชอบความตื่นเต้น!” หลีชีชีมุมปากยกขึ้น
“ฉันชอบการเดินทางที่โลดโผนไม่มีขอบเขต โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไม่รู้ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่ บางทีอาจเป็นพรุ่งนี้ บางทีอาจเป็นวินาทีถัดไป ไม่มีทางเลือกอื่นใด มีแต่ต้องทุ่มเทสุดแรงเพื่อโอบกอดปัจจุบัน...”
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นฉีเซียวเหย่หันหน้ามองเธอด้วยแววตาเกียจคร้าน หลีชีชีจึงหยุดพูดกะทันหัน
ฉีเซียวเหย่สงสัย “ทำไมไม่พูดต่อล่ะ?”
ขนตายาวงอนของหลีชีชีกระพือเล็กน้อย