หลีชีชีกินแอปเปิลอย่างไม่ค่อยมีสมาธิจนหมดลูก แต่เฉียวเซียวกลับไม่มีทีท่าจะไปไหนสักนิด
เธอทนบรรยากาศเงียบงันแสนอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่ไม่ไหว จึงประคองขอบเตียงจะลุกขึ้น แต่ถูกเฉียวเซียวรั้งไว้
"ตัวยังมีบาดแผล จะไปไหน"
เพราะได้ฉีเซียวเหย่ปกป้องด้วยชีวิต อาการของหลีชีชีนอกจากเอวข้างหนึ่งเคล็ดค่อนข้างหนัก ที่เหลือก็เป็นแค่บาดแผลภายนอกเล็กน้อยที่ไม่ต้องสนใจ ไม่มีอะไรเป็นเรื่องใหญ่
เธอแอบล้วงกระเป๋าเสื้อผ้าเงียบๆ
โทรศัพท์หายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ตกอยู่บนรถตอนเกิดอุบัติเหตุ ก็ต้องถูกปาตัวส่งให้สวี่หนานเทียนอย่างแน่นอน
หลีชีชีไม่ได้บันทึกเบอร์ของฉีเซียวเหย่ไว้ ส่วนข้อความและบันทึกการโทรในโทรศัพท์ก็ถูกลบจนเกลี้ยงเพราะนิสัยที่เธอทำความสะอาดเป็นประจำ
สวี่หนานเทียนสืบอะไรไม่ได้ แต่ฉีเซียวเหย่ยังไม่รู้ชะตากรรม เธอต้องเอาโทรศัพท์คืนมาให้ได้
"ฉันจะไปดูลุงน้องหน่อย"
เฉียวเซียวส่งยิ้มมีนัยให้เธอ
"สวี่หนานเทียนเพิ่งฟื้น ก็ได้ข่าวว่าเธอกับฉีเซียวเหย่หนีไป กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ พอดีมีพี่สาวฉันคอยห้ามปรามไว้ เธอจะไปชนปากกระบอกปืนเขาตอนนี้แน่เหรอ"
"เขาโกรธเหรอ ถ้าตอนนั้นฉันไม่ไปกับท่านฉี ลุงน้องตอนนี้จะมีชีวิตเหลือให้โกรธหรือไง"
พอรู้ว่าน้ำเสียงตนเองไม่ค่อยดี หลีชีชีจึงเม้มริมฝีปาก หลุบตาลงมองพื้น
"ฉันมีเรื่องต้องไปหาเขา"
"เธอต้องการโทรศัพท์สินะ" เฉียวเซียวหันข้างจ้องตาหลีชีชี "แสร้งทำเป็นใจเย็นอยู่แบบนี้ แต่จริงๆ ร้อนใจมานานแล้วใช่ไหม บอกมาเถอะ อยากขอโทรศัพท์คืนจากสวี่หนานเทียน แล้วแอบโทรหาฉีเซียวเหย่"