ฉีเซียวเหย่หัวเราะเบา ๆ อย่างเห็นได้ชัด
“สามวันไม่เจอ คุณหลี คิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงคุณบ้างไหม?”
“คิดถึงสิคะ”
เพราะอยู่คนละฝั่งโทรศัพท์ หลีชีชีจึงกล้าขึ้นเล็กน้อย นางเกิดความซุกซน เม้มริมฝีปากแล้วพูด
“หนูคิดถึงทุกวัน…”
หลีชีชีจงใจเว้นไปหนึ่งวินาที จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะแหบแห้งของชายอีกฝ่าย จึงพูดส่วนที่เหลือต่อ
“คิดถึงทุกวันว่าท่านฉีจะยอมปล่อยหนูไปเมื่อไหร่กันแน่”
อีกฝ่ายเงียบลง เสียงลมหิมะดังแว่วข้างหู ชายหนุ่มลดเสียงลงเป็นคำสั่ง
“คุณลุกขึ้นไปกางม่านออก”
หลีชีชีไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยังเดินไปที่หน้าต่างอย่างว่าง่าย ค่อย ๆ รื้อม่านออกเล็กน้อย แล้วแอบมองลงไปด้านล่าง
“กางม่าน…ทำไมเหรอ?”
เสียงของหลีชีชีติดอยู่ในลำคอ
นางเหมือนถูกคนจับจุดตาย นิ่งงันอยู่กับที่ มองผ่านช่องม่านที่แง้มออกไป เห็นรถเบนท์ลีย์มูซานสีดำรุ่นยาวคันคุ้นเคยจอดอยู่หน้าสวนหลี
ฉีเซียวเหย่สวมเสื้อโค้ทสีเทา งอขาข้างหนึ่ง พิงตัวรถท่ามกลางแสงไฟถนนที่สว่างจ้า มือซ้ายถือโทรศัพท์ มือขวาคีบบุหรี่ ควันบาง ๆ ลอยกรุ่นไปตามนิ้วเรียวของเขา
ด้านหลังคือทิวทัศน์หิมะที่บริสุทธิ์ขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา
เกล็ดหิมะทุกชิ้นในอากาศราวกับนางฟ้าที่เบาบาง ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา ทิ้งรอยจาง ๆ ไว้บนเสื้อโค้ทของชายหนุ่ม แล้วสลายหายไปตามชายเสื้อที่ถูกลมกลางคืนพัด
ราวกับสัมผัสได้บางอย่าง ในวินาทีที่หลีชีชีมองไป ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมาทันที มองไปทางนาง มุมปากเจือรอยยิ้มบาง ๆ
ควันบุหรี่และเกล็ดหิมะพร่ามัวใบหน้าของฉีเซียวเหย่ แต่ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นยังคงชัดเจน ลอดผ่านราตรีอันเงียบสงบ ไร้ปี่ไร้กลองตกลงสู่ก้นบึ้งดวงตาของหลีชีชี