หลีชีชีคิดว่าสวี่หนานเทียนคงจะกักบริเวณเธอ แต่ชายคนนั้นกลับไม่ทำ
สวี่หนานเทียนพาเธอกลับไปที่ห้อง พยักหน้าให้เธอนั่งที่ขอบเตียง แล้วหยิบแอลกอฮอล์กับผ้าพันแผลออกมา ป้อนยาและพันแผลให้เธออย่างอ่อนโยนละเอียดถี่ถ้วน
แอลกอฮอล์เย็นเฉียบเสียดแทงบาดแผลที่ฝ่ามือของหลีชีชี ทำให้เธอสะดุ้งด้วยความเจ็บ น้ำตาที่ห้อยอยู่ที่หางตาค่อยๆ ไหลอาบแก้มลงมา กระทบหลังมือของสวี่หนานเทียน
หยด...หยด...
สวี่หนานเทียนเงยหน้ามองเธอ หญิงสาวปากเล็กสีชมพูหยิ่งเล็กน้อย ดวงตาคลอหน่วยน้ำตา ดูน่าสงสาร เขาก้มลงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ฝ่ามือของหลีชีชี แล้วเป่าลมเบาๆ
“ยังเจ็บอยู่ไหม?”
หลีชีชีส่ายหัว
“ฉันอารมณ์ไม่ดี เธอก็รู้ดี” สวี่หนานเทียนพันผ้าพันแผลรอบฝ่ามือของเธอทีละวง “ฉันแค่อยากให้เธอเชื่อฟัง หลีชีชี เธอแค่เชื่อฟังฉัน สิ่งที่เธอต้องการ ฉันให้เธอได้ทั้งหมด”
ขณะที่พูด สวี่หนานเทียนก็หยิบกล่องเล็กๆ ที่ประณีตและเล็กน่ารัก ออกจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต
เขาเปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเงินแท้เจียระไนเพชร ละมุนละไมและสูงส่ง ปลายห้อยด้วยคริสตัลสีชมพูอ่อนรูปหยดน้ำ
สวี่หนานเทียนค่อยๆ ร้อยสร้อยข้อมือผ่านข้อมือเรียวขาวของหลีชีชี แล้วล็อกให้เข้าที่
“ตอนที่เลือกของขวัญให้เฉียวซื่อเย่ เห็นมันอยู่ที่เคาน์เตอร์ข้างๆ รู้สึกว่ามันเข้ากับเธอมาก ที่จริง...” สวี่หนานเทียนมองเธออย่างตะลึง “สวยมาก”
หลีชีชีหลุบตาลง ยังคงไม่พูดอะไร
สวี่หนานเทียนไม่เคยให้เครื่องประดับราคาแพงแก่เธอมาก่อน คงเป็นเพราะผู้ชายคนนี้มักจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเด็กเล็กๆ นอกเหนือจากตุ๊กตาขนฟูที่เต็มห้องแล้ว สิ่งที่สวี่หนานเทียนซื้อให้เธอมากที่สุดคือหนังสือเทพนิยาย
ทำให้เธอได้เห็นความชั่วร้ายและมืดมนรอบข้าง แต่ก็ยังต้องการรักษาความบริสุทธิ์และความใจดีของเธอไว้