“คุณสวี่ คุณเฉียวมาแล้ว”
เสียงของผู้จัดการเหยาดังมาจากนอกห้องทำงาน ทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสอง สวี่หนานเทียนตวาดออกมาโดยไม่ทันคิด
“ให้เธอออกไป!”
แต่แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ชายหนุ่มยกมือขวาขึ้นเล็กน้อย ดันแว่นตาที่เลื่อนลงมาปลายจมูกกลับไป เรียบเสื้อผ้าพร้อมกับเอ่ยช้าๆ
“ให้เธอเข้ามา”
หลีชีชีเห็นดังนั้น ก็ก้มลงเก็บปากกาและสมุดบัญชีที่หล่นอยู่บนพื้น แล้วเลี่ยงจะเดินออกไป สวี่หนานเทียนรั้งเธอไว้
“ชีชี ฟังนะ กลับบ้านไปรอฉัน!”
หลีชีชีจ้องมองสวี่หนานเทียนด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ตอบรับ
สวี่หนานเทียนรู้ดีว่าหลีชีชีเป็นคนหัวรั้น ถอนหายใจอย่างอดทน สายตาเหลือบไปเห็นไหล่ขาวโพลนของหญิงสาวอีกครั้ง เขาถอดสูทด้านนอกออกมาคลุมให้เธอ แล้วลดระดับเสียงลงเพื่อเอาใจ
“เธอเงียบๆ หน่อย...”
ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
เฉียวหลินนาเดินยิ้มเข้ามา ยกมือขวางการกระทำของสวี่หนานเทียนไว้ รับสูทจากมือเขาวางลงบนโต๊ะ แล้วแก้ผ้าคลุมไหล่ของตัวเองออก
“พี่เทียน เด็กสาวๆ เขาก็ชอบสวยชอบงามกันทั้งนั้น จะให้ใส่เสื้อผู้ชายไปได้ยังไงคะ? มากับฉันดีกว่า”
ข้างนอกยังมีหิมะตก หลีชีชีหนาว เธอมองสวี่หนานเทียน แล้วเขาก็มองเธอ
คงกลัวว่าเธอจะอาละวาด เหมือนตอนวันเกิดที่โยนสร้อยคอทิ้ง เผลอๆ จะโยนผ้าคลุมไหล่ของเฉียวหลินนาออกไปนอกหน้าต่างด้วย สวี่หนานเทียนจึงเงยคางส่งสัญญาณให้เธอ เชื่อง่ายๆ
หลีชีชีหันกลับมา
ถึงสวี่หนานเทียนไม่เตือน เธอก็จะไม่ทำแบบนั้นอีก เธอรู้จักอ่านสถานการณ์มาตั้งแต่เด็ก ความดื้อรั้นทุกอย่างของเธออยู่ในขอบเขตที่สวี่หนานเทียนยอมให้
การโยนสร้อยคอเป็นเพียงแค่การทดสอบว่าสวี่หนานเทียนคิดยังไงกับเฉียวหลินนา ตอนนี้คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีเดิมอีก ทำให้สวี่หนานเทียนโกรธเปล่าๆ