หลีชีชีมาถึงชั้นบนสุดของคลับ ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของสวี่หนานเทียนอยู่นาน
บนทางเดินไม่มีใครเลย เงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น เธอกำลูกบิดประตูด้วยมือขวา อยู่นานก็ยังไม่กล้าหมุนเปิด
ห้องทำงานนี้ ตอนเด็กหลีชีชีชอบและพึ่งพามาก ตอนนั้นเธอมักฝันร้ายตอนกลางคืน จะรบเร้าสวี่หนานเทียนไม่ยอมปล่อย ห้ามไม่ให้เขาไปทำงานกะดึก
สวี่หนานเทียนจนใจ เธอได้แต่พาเธอมาที่คลับด้วย
เธอไม่ดื้อไม่ร้องไห้ ตัวเล็กนุ่มเหมือนก้อนข้าวเหนียว หดตัวอยู่บนโซฟาหนังในห้องทำงาน รอสวี่หนานเทียนทำงานเสร็จทั้งที่หลับๆ ตื่นๆ
พอผู้ชายเลิกงานก็จะปลุกเธออย่างอ่อนโยน ก่อนที่เธอจะอารมณ์เสียก็ยัดขนม นุ่มๆ หรือผลไม้อบแห้งใส่ปากเธอ... แล้วอุ้มเธอกลับบ้าน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มันเปลี่ยนไป?
มือหลีชีชีกำแน่น "กึก——" ลูกบิดประตูส่งเสียงเบาๆ เสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ของสวี่หนานเทียนดังมาจากในห้องทำงาน
"ชีชี?"
"อื้ม"
หลีชีชีผลักประตูเข้าไป สวี่หนานเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตรงกลางห้อง ใส่แว่นกรอบครึ่งวงไร้เลนส์สีทอง มือคีบซิการ์
กลิ่นยาสูบอ่อนๆ ลอยอบอวลในอากาศ
สวี่หนานเทียนวัยสามสิบสองปี เป็นเจ้าของไนต์คลับที่อายุน้อยที่สุดในเค่อนาชิน หน้าตาดี ผิวค่อนข้างขาว ทุกท่วงท่าล้วนแผ่เสน่ห์เฉพาะตัวของชายวัยผู้ใหญ่ ดูสุขุมและสง่างาม
ก่อนจะเจอฉีเซียวเหย่ หลีชีชีคิดเสมอว่าผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก ก็คงประมาณสวี่หนานเทียนแบบนี้แหละ
เธอปิดประตู เดินเข้าไปเร็วๆ วางเงินดอลลาร์ที่มัดไว้อย่างระมัดระวังบนโต๊ะทำงานตรงหน้าสวี่หนานเทียน แล้วหยิบสมุดบัญชีเล็กๆ ออกมาเริ่มลงรายการ
"ลุงน้อย นี่ค่านายหน้าของฉันเดือนนี้ รวมหนึ่งหมื่นแปดพันดอลลาร์ รวมกับก่อนหน้านี้..."
สวี่หนานเทียนส่งเสียงเย็นชาในลำคอจนอ่านไม่ออก ขัดจังหวะคำพูดของหลีชีชี
เขายื่นมือไปหยิบเงินบนโต๊ะ มองอย่างดูถูกเหยียดหยามแล้วโยนทิ้งข้างๆ อย่างไม่แยแส
"ทำไมย้ายออก?"
หลีชีชีกำปากกาแน่น ก้มหน้าลง
"ฉันอายุสิบแปดแล้ว เลี้ยงตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องรบกวนลุงน้อยอีก"
"รบกวน? ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นภาระ"