ตี๋หย่าลงบันไดมาพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์กังวล
เธออายุเกินสี่สิบแล้ว มีลูกสาวคนหนึ่งอายุไล่เลี่ยกับหลีชีชี สามีติดการพนัน เป็นหนี้ก้อนโตจนใช้ไม่ไหว เจ้าหนี้ก็เลยจับตัวลูกสาวเธอไป
สามปีเต็ม เธอไปวิงวอนมาหลายครั้ง แต่กลับไม่ได้พบหน้าลูกสาวแม้สักครั้ง
อีกฝ่ายบอกว่าหากได้เงินครบจะปล่อยลูกสาวเธอกลับบ้าน เดือนที่แล้วเงินครบพอดี แต่คนก็พังไปแล้ว
ตอนที่ลูกสาวถูกส่งกลับมา ทั้งคนเหมือนเสียสติ เห็นผู้ชายเมื่อไหร่ก็กรีดร้อง พอถูกอีกฝ่ายทำร้ายหนักก็เริ่มถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น ห้ามกันเท่าไรก็ไม่หยุด
เด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ อายุเท่าดอกไม้บาน กลับถูกทำลายจนหมดศักดิ์ศรีและสูญเสียตัวตน
...
คฤหาสน์เงียบสงัดจนน่ากลัว
ตี๋หย่าเงียบๆ เตรียมผลไม้จานหนึ่งเสร็จ แล้ววางมีดผลไม้ในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง—"
แกะผ้ากันเปื้อนออก ก้าวยาวๆ ขึ้นไปบนชั้นสอง
ถ้า... ถ้าลูกสาวของเธอตกที่นั่งลำบากแบบนั้น แล้วมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยสักครั้ง บางทีหล่อนอาจจะไม่เป็นบ้า เธอต้องช่วยเด็กคนนั้นให้ได้
แกร็ก—
ประตูแทบจะถูกตี๋หย่าพังเข้าไป
"คุณหนู!"
ตี๋หย่ารีบวิ่งไปที่เตียง แต่บนเตียงจะไปมีเงาของหลีชีชีที่ไหนได้ ห้องน้ำก็ว่างเปล่า
ถ้าไม่ใช่เพราะโซ่ที่อยู่บนพื้นกับอาหารเช้าที่กินจนเกลี้ยงบนถาด ตี๋หย่าแทบจะสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันไป
เธอก้มลงเก็บโซ่ขึ้นมา สายตามองไปที่รูกลอนที่ปลายโซ่ ถูกงัดออกมาอย่างแรง แล้วเธอก็มองไปด้านข้าง เห็นปิ่นโลหะหลายอันถูกโยนทิ้งเกลื่อนพื้น
เด็กสาวคนนั้น จงใจบอกว่าอยากใส่ชุดกี่เพ้าแบบเซี่ย เพื่อจะใช้ปิ่นปักผมงัดกลอนออกนี่เอง?
หนีไปแล้ว? ช่างเหลือเชื่อจริงๆ!