ราตรีค่อย ๆ มืดลง
สวี่หนานเทียนกลับเข้าห้องนอน หยิบซิการ์ออกมาจากตู้เก็บซิการ์จุดไฟ ก่อนก้าวไปยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวตรงระเบียง แล้วเอนกายพิงขอบหน้าต่าง
ห้องนอนด้านข้างดับไฟลงแล้ว
หลีชีชีตกใจมาทั้งวัน เหนื่อยมาทั้งวัน… ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเด็กสาวคงขดตัวหลับอยู่ในผ้าห่มอย่างไร บางครั้งบางคราวก็คงกำหมัดแน่นด้วยความหวาดผวา
ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา สถานที่ที่หลีชีชีไปบ่อยที่สุดคือสโมสรพิมพ์ รองลงมาก็คือสวนหลี นางคือเจ้าหญิงตัวน้อยที่ถูกกักขังอยู่ในหอคอยงาช้าง
นางไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่เคยคบหาเพื่อน… ความรู้ความเข้าใจทั้งหมดในหัวล้วนมาจากคำสั่งสอนของสวี่หนานเทียน และหนังสือเทพนิยายธรรมดา ๆ ไม่กี่เล่มบนชั้นหนังสือ
นางโหยหาอิสรภาพ ปรารถนาจะสัมผัสโลกภายนอก และมักจะแอบหนีออกไปอยู่บ่อยครั้ง
นางเฝ้าปรารถนาความรักที่สะอาดบริสุทธิ์และเป็นนิรันดร์ ฝันถึงเจ้าชายขี่ม้าขาวมาขอนางแต่งงาน และไม่มีวันยอมให้เจ้าชายทรยศแม้แต่น้อย
แต่ในขณะเดียวกัน นางก็พึ่งพาสิ่งที่สวี่หนานเทียนมอบให้ หวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง นางไม่อาจฝ่าออกจากหนามแหลมคมที่แผ่กรงเล็บอยู่รอบด้าน จึงได้แต่ยอมประนีประนอมครั้งแล้วครั้งเล่า
เรื่องนี้สวี่หนานเทียนรู้ดียิ่งกว่าใคร
“ชีชี พวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป และเจ้าจะต้องให้อภัยความทะเยอทะยานกับความเห็นแก่ตัวของข้า เจ้าจะไม่แยกจากข้า ใช่ไหม?”
ห้องนอนเงียบงันว่างเปล่า สิ่งเดียวที่ตอบชายหนุ่มคือแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นที่ค่อย ๆ ดับลง และเมืองเล็ก ๆ ที่ถูกเกล็ดหิมะโอบกอด
สวี่หนานเทียนพ่นควันเป็นวงออกมาเบา ๆ ไอน้ำควบแน่นบนกระจก ก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว