หลีชีชีได้แต่ทำหน้าหงุดหงิดอยู่พักใหญ่
แต่ทว่าหลงเหลือเกินกว่าเธอจะอดทนได้ แถมยังวิ่งไปครึ่งภูเขา กินแค่ไก่ชิ้นเดียว พลังงานมีจำกัด เธอไม่อยากสู้รบปรบมือกับฉีเซียวเหย่ให้เหนื่อยเปล่าอีก
แต่ก็ไม่อยากเสียเปรียบ เธอยิ้มแล้วโน้มตัวไปใกล้หูของฉีเซียวเหย่ ร้องเรียกเขาอย่างอารมณ์ดีว่า "เจ้าหมอนี่" จากนั้นก็ "จุ๊บ~" จูบที่แก้มเขาไปหนึ่งที
"อ้าปาก"
"อ๊า~"
ทั้งสองคนก็เป็นแบบนี้——
คำว่า "เจ้าหมอนี่" สักที จูบสักที ข้าวสักคำ ผลัดกันไปผลัดกันมา กินกันอย่างมีความสุขไม่รู้จบ
หลีชีชีจัดการข้าวในถาดจนเกลี้ยงได้อย่างรวดเร็ว เธอลูบท้องที่กลมปุ๊กของตัวเอง
"เฮ้อ~ ฉันอิ่มแล้ว ง่วงจังเลย ได้ยินว่าอิ่มเกินไปหรือง่วงเกินไปไม่เหมาะกับเรื่องแบบนั้น สนุกไม่สุด ท่านฉี คืนนี้ คุณปล่อยฉันไปได้ไหมคะ?"
พูดจบ หลีชีชีก็ทำตาปริบๆ ใส่ฉีเซียวเหย่อย่างซุกซน เห็นสีหน้าเขาห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย ก็รีบโอบคอเขาไว้ แล้วจูบริมฝีปากเขาเอง
จุ๊บ ๆ ๆ~
จูบติดกันสามที จากนั้นก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เอ่ยปาก เธอก็ไล่แขกก่อนเป็นคนแรก
"ราตรีสวัสดิ์"
หลีชีชีทำทุกอย่างจบลงอย่างลื่นไหล แต่ในใจกลับกระวนกระวาย กลัวว่าฉีเซียวเหย่จะใช้ไม้แข็งกับเธอ ดวงตาโตๆ จ้องมองปฏิกิริยาของเขาอย่างไม่กะพริบ
โชคดีที่สีหน้าอีกฝ่ายยังดูปกติ ดวงตายังคงอ่อนโยน มองเธออยู่ประมาณสิบกว่าวินาที ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก มือใหญ่จับท้ายทอยเธอไว้ แล้วหอมแก้มเธอเบาๆ
"ได้ ตามใจเธอ"
—
เช้าวันรุ่งขึ้น หลีชีชีถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังถี่จนน่ารำคาญ เธอฝังหน้าลงในผ้าห่ม ยืดแขนออกไปหยิบโทรศัพท์จากหัวเตียง