หลีชีชีฝันร้ายทั้งคืน
ในความฝันเป็นทะเลเลือดที่ไร้จุดสิ้นสุด ฉีเซียวเหย่นอนนิ่งอยู่กลางทะเลเลือด ห่างจากเธอออกไปเรื่อย ๆ
เธอพยายามอย่างสุดกำลังจะเข้าใกล้ แต่กลับถูกร่างมหึมาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศดึงกลับไปอย่างแรง
“ไม่!”
หลีชีชีสะดุ้งตื่นทั้งตัว
ฟ้ายังไม่สาง ห้องมืดมัว หลีชีชีกอดผ้าห่มนั่งลง สัมผัสได้ถึงสายตาคมกริบเย็นชาที่จ้องมา ทำให้เธอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เธอหันข้างมองไปที่มุมห้อง บนโซฟาสีชมพูขาว สวี่หนานเทียนนั่งเอนกายด้วยสีหน้าหม่นหมอง ดวงตาสีดำสนิทซ่อนอยู่ในเงามืด
ไม่รู้ว่าเขาจ้องมองเธอแบบเงียบ ๆ อยู่นานเท่าไหร่แล้ว ทำให้หลีชีชีสั่นอีกครั้ง ความง่วงหายไปหมดสิ้น
“ลุง...ลุงน้องคะ?”
สวี่หนานเทียนหันข้างเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาให้หลีชีชีหันไปดูนาฬิกาปลุกที่หัวเตียง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทึม
“ห้าโมงแล้ว ชีชี เธอ...ลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
“ลืม...อะไรเหรอ?”
หลีชีชีนึกไม่ออก มองสวี่หนานเทียนตาปริบ ๆ
ครู่หนึ่ง สวี่หนานเทียนก็อดไม่ได้ พูดเตือนเธอสั้น ๆ อย่างไม่ยี่หระ
“เจ็ดโมงกินข้าวเช้า”
“อ๋อ? โอ...” หลีชีชีรู้แล้ว เธอผละผ้าห่มลุกขึ้น “ลุงน้องคะ อยากกินโจ๊กบำรุงกระเพาะไหม?”
สวี่หนานเทียนโกรธมาก กัดกรามแน่น
“ไม่ใช่ฉันอยากกิน แต่เธอสัญญากับฉันไว้ ว่าจะหุงให้ฉันทุกวัน ใช่ไหม?”
หลีชีชีคิดแล้วพยักหน้า
“อืม ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เธอต้องการเอาโทรศัพท์คืนจากมือสวี่หนานเทียน ไม่อยากทำให้ผู้ชายโกรธอีก ลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดหนึ่งขึ้นมาอย่างส่งเดช หันไปพูดกับสวี่หนานเทียน: