ครั้งนี้ สวี่หนานเทียนลงมือเด็ดขาดจริง ๆ กักขังหลีชีชีไว้เกินสามวันเต็ม
นอกจากลูกอมที่เจอตอนแรก หลีชีชีก็ยังเจอขนมปังกรอบขึ้นราในถุงหนึ่ง พอพระอาทิตย์ตกวันที่สาม เธอร้องไห้แล้วยัดมันเข้าปาก
ละครน้ำเน่าทางทีวียังฉายต่อไปเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีวันจบสิ้น แสงไฟจ้าบนเพดานสั่นไหวราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายยักษ์ คู่คำรามใส่เธออย่างน่ากลัว
เส้นผมของเธอยุ่งเหยิง ปอยผมหลายเส้นแนบติดแก้ม เหงื่อและน้ำตาปนกัน ทิ้งรอยทางคดเคี้ยวไว้บนใบหน้าเล็ก ๆ ที่เปื้อนสกปรก
ความหิวและความกลัวที่ยาวนานไม่สิ้นสุดทำให้ร่างกายเธอสั่นเทาไม่หยุด ทุกลมหายใจอ่อนแรงมาพร้อมความเจ็บปวดรุนแรงในท้อง
บอบบาง และพังทลายได้ง่ายดาย
เธอทั้งหิวทั้งเจ็บ ทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว จึงโซซัดโซเซมาที่ประตู
ใช้แรงสุดท้ายตบไม้ประตู
“มีใครไหมคะ? อันหนี อันหนี! เธออยู่ไหม อันหนี? ลุงน้อง หนูรู้ผิดแล้ว หนูไม่กล้าอีกแล้ว…ปล่อยหนูออกไปเถอะ…”
มีเพียงเสียงลมหอบและแมวร้องโหยหวนหลายครั้งตอบกลับมา สวี่หนานเทียนรู้ดีว่าเธอหนีออกไปไม่ได้และเจ้าเล่ห์เพทุบาย เขาจึงไม่แม้แต่จะทิ้งคนเฝ้าไว้ให้เธอ
หลีชีชีเรียกอยู่นาน สุดท้ายก็พิงบานประตูเย็นเฉียบแล้วไถลตัวลงนั่ง กอดเข่า เอาหัวเล็ก ๆ ซุกเข้าซอกแขน
รอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นกระวนกระวายเบา ๆ ในอก ตุบ ๆ ตามสติที่เริ่มมืดมัวลงทีละน้อย
คงใกล้จะหยุดเต้นแล้วกระมัง
เธอไม่รู้ว่าครั้งนี้หลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมา แสงแรกของยามเช้าก็ส่องลอดช่องว่างของหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้พอดี